Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - IV
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
>-zaGCOŚJ
ANETT ARTE
mać. Czy żałował swego postanowienia? Czy
w chwili ostatniej ogarnął go niepokój? Jeżeli
nie, dlaczego krzyknął? Cobyście, panowie i pa-
nie, na moim miejscu uczynili? Pozostawiam to
zupełnie waszemu uznaniu. Możebyście uszano-
wali szlachetną, aczkolwiek nieco chwiejną odwagę
i spokojnie pozostali w ukryciu? Ja jednak rykną-
łem na kapitana i równocześnie rzuciłem się za
burt, z wielkiego pośpiechu głową naprzód. Jak
warjat uderzam wokoło siebie, miotam się na
wszystkie strony; — tymczasem na górze, na okrę-
cie rozlegają się wrzaski. Natrafiam na jedno
ramię, sztywne, Z rozstawionemi palcami, ster-
czące z wody. Jeszcze lekko porusza nogami.
Dobrze! Chwytam go za kark... staje się ciężki,
coraz cięższy, wreszcie zwisa bezwładnie i nie
miota się już wcale... czyni ostatni wysiłek, aby się
wyzwolić. Wiruję z nim, morze wzbiera coraz
więcej, rzuca nas o siebie, trącamy się łbami;
w oczach mi ciemno. Co miałem zrobić? Zgrzy-
tam zębami, wybijam się na wierzch, trzyniając
chłopa mocno, mocno za kark... wreszcie nadpły-
wa łódka. Cóżbyście uczynili na moim miejscu?
Jak nieokrzesany, głupi niedźwiedź ocaliłem mu
życie! Cóż dalej! Czyż nie oddałem już tej spra-
wy pod wasz sąd, panowie i panie? Nie chwy-
tajcie jej, proszę, glansowanemi rękawiczkami! Cóż
mnie to obchodzi? Dajmy na to, jednak, że memu
chłopakowi bardzo na tym zależało, by w Ham-
burgu nie wylądować. W tym sęk! Lecz medal!
Jest to medal zasługi, noszę go w kieszeni i wie-
przom nie rzucę! Sądźcie jak chcecie!
Do djabła, co mnie do tego? Wszystko
razem obchodziło mnie tak mało, że się nigdy
więcej o losy tego człowieka nie zapytałem, po-
mimo, że on z pewnością żyje do dnia dzisiej-
47
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
