Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - IV
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
Spojrzyj pan na mnie... mam pięć zmysłów... w imię
ludzkości zależy mi na tym, aby pan nie skalał swego
ostatniego tchnienia cytatą z wielkiego poety. Czy
pan wie, co to jest wielki poeta Wielki poeta —
to człowiek, który się nie wstydzi, który się istotnie
za swe blagierskie sprawy nie rumieni. Inni ludzie
miewają chwile, że się przed sobą ze wstydu czer-
wienią — wielki poeta nigdy. Przyjrzyj mi się pan:
jeżeli pan chce kogoś zacytować, może pan przy-
toczyć słowa jakiegoś gieografa i nie zblamuje się
pan. Wiktor Hugol... Czy ma pan poczucie ko-
mizmu?... Razu pewnego przebiegły baron Lesdain,
rozmawiając z Wiktorem Hugo zapytał go: „kto,
zdaniem pana, jest największym poetą Francji?”
Wiktor Hugo uśmiechnął się, przygryzł wargi,
wreszcie rzekł: „Alfred de Musset jest drugim”. —
Ha, ha, hal... Może jednak nie ma pan poczucia
komizmu?.. Nie mógłby pan zacytować jakiegoś
gieografa?... Naprzykład, niech pan powie, że na tak
dalekiej północy jak Norwegja, trzeba być sil-
nym, odżywiać się dobrze; że krew i samopoczucie
nerwowe, właściwie nerwy, są poprostu kwestją
klimatu... Ha, ha, ha, a może niema to wcale
związku z etnografją?.. Tak, Bóg jeden wie, jak
to jest; w tej chwili nie mogę decydować... Może
pan jednak przytoczyć coś w tym rodzaju i na tym
poprzestać. Lecz ten Hugo, ten duch napuszony,
roziewający dokoła siebie czerwień pożarów — któ-
rego pióro jest niewyczerpaną kopalnią złota... Za-
stanów się pan; chcę pana ratować... Wie pan,
co zrobił Wiktor Hugo w roku 1870? Napisał
odezwę, do wszystkich mieszkańców ziemi, w któ-
rej niemieckim wojskom zabronił surowo oblegać
i bombardować Paryż. „Przecież w Paryżu mam
wnuków i dalszą rodzinę — oświadczył — nie życzę
sobie wcale, aby ich w moich oczach rozerwały
Knut Hamsun: Misterje. 4
49
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
