168 A. B. Drachmann: De duobus Pindari locis. sine ulla causa idonea. Sed tamen hac quoque disputatiuncula quasi necessitate quadam adacti ad Terpandri poesim revocamur; neque enim si lyricae monodicae et choricae initia quo modo inter se coniuncta fuerint investigandum est, huic nomini non occurrere possumus. fTerpandri nomi, quantum quidem coniectura assequi licet, carminum choricorum quae nobis nota sunt simillimi fuisse videntur: utriusque certe generis epica narratio lyricis partibus circumdata propria fuit; quas in Terpandri poesi monodica non minus quam in chorica Pindari ex ipsius poetae persona prolatas fuisse per se intellegitur. Spartae igitur, unde originem ducit poesis chorica, quisquis hanc primus excoluit artifex (nam de ea re parum constat), eiusdem generis carmina ad usum choricum ita transtulisse videtur, ut omnis mutatio in modorum ratione novanda contineretur, carminum natura et forma eadem maneret. Tum haec ratio etiam apud eos qui postea in hoc poesis genere elaboraverunt, ita obtinuit, ut, si verum quaerimus, ad poesim proprie choricam numquam perventum sit, sed intra carmina monodica peculiari quadam et usu stabilita forma, qua ab lyrica Aeolica separabantur, insignia et modis choro aptis praedita subsisteretur.* 1 In summa rei obscuritate et testimoniorum paucitate haec fere sunt, quae erui posse visa sunt. Triplicem omnino poesis choricae originem fuisse video; nam argumentum, quod nihil aliud est quam fabula, ab epica poesi pendet; tractatio ex monodica Lesbiorum ratione fluxit; chorum denique ipsum populare et antiquum institutum Spartanum suppeditavit. Hanc tripartitionem si non aliunde invenire possemus, universa dialecti ratio quamuis in singulis rebus incerta perspicue ostendit.