186 Car. Hude: Coniectanea. Coniectanea. Platon. Crit. p. 44d. X2. Εἰ γὰρ ὥφελον, ὦ. Κρίτων, οἷοί T εἶναι οἱ πολλοὶ τὰ μέγιστα κακὰ ἐργάζεσϑαι, ἵνα οἷοί τ ἦσαν καὶ ἀγαϑὰ τὰ μέγιστα, καὶ καλῶς ἂν εἶχεν" νῦν δὲ οὐδέτερα οἷοί τε" οὔτε γὰρ φρόνιμον οὔτε ἄφρονα δυνατοὶ ποιῆσαι, ποιοῦσι δὲ τοῦτο ὅ,τι ἂν τύχωσιν.] Quotienscunque ad hunc locum legendum explicandumve reverti, extremis verbis facere non possum quin offendar. Vulgus ὅτι ἂν τύχωσι τοῦτο ποιοῦσι 1. e. omnia imprudentes et inscientes faciunt; cui membro oppositum esse debuit, vulgus nihil neque boni neque mali prudens aut sciens facere. Nam quod vulgus nemini prudentiam aut imprudentiam afferre potest, licet Platonicum sit, huc certe non pertinet. Aut ego fallor aut minima mutatione ἄφρον scribendum, quo facto haec sententia evadet: neque enim prudens (bevidst rigtigt) quicquam neque imprudens (bevidst urigtigt) facere possunt, sed cet. Ne autem quis in pronomine z omisso haereat, locos q. s. Thucyd. VI 21, 1 : εἴπερ βουλόμεϑα ἄξιον τῆς διανοίας δρᾶν et Demosth. XX 47: πῶς οὐχ ὑπέρδεινον ποιήσομεν (hune quidem Kruegero debeo) conferat velim. Thucyd. IV 66, 4. ξυνέβησάν τε πρῶτα μὲν τὰ μακρὰ τείχη ἑλεῖν ᾿Αϑηναίους (ἦν δὲ σταδίων μάλιστα ὀκτὼ ἀπὸ τῆς πόλεως ἐπὶ τὴν Νίσαιαν τὸν λιμένα αὐτῶν), ὅπως μὴ ἐπιβοηϑήσωσιν ἐκ τῆς Νισαίας οἵ Πελοποννήσιοι, šv ñ αὐτοὶ μόνοι ἐφρούρουν βεβαιότητος ἕνεκα τῶν Μεγάρων, ἔπειτα δὲ καὶ τὴν ἄνω πόλιν πειρᾶσϑαι ἐνδοῦναι "] Subiectum verbi πειρᾶσϑαι non Athenienses, sed populares Megarensium cum Atheniensibus pactionem facientes esse in conspicuo est; sed mire satis ξυνέβησαν πειρᾶσϑαι de re quam se ipsos facturos esse promittunt ponitur. Rescribendum, si quid video, πειράσεσϑαι, quod liberius a verbo ξυνέβησαν pendet. Xenoph. Instit. Cyri I 3, 10.] Καὶ τί δή, ἔφη, ὦ Κῦρε, τἄλλα μιμούμενος τὸν Σάκαν οὖκ ἀπερρόφησας τοῦ oivov;] Hoc loco οὐ κατερρόφησας scribendum esse, e verbis quae proxime praecedunt: οὗ δ᾽ ἄρα τῶν Paσιλέων oivoydo ... καταρροφοῦσι zE. luce clarius apparet. Carolus Hude. ie ὅν.