Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Det norske Teatret 25 år av Olav Dalgard
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
Det norske Teatret 25 år
framsyninga på den nye scena var 0’Neills «Alle Guds born har vengjer»
med Tordis Maurstad og Johan Nordlund i hovudrollene. Teatret har vel
aldri nådd høgre enn i denne hissande rasetragedien mellom svart og kvit.
Men framforinga av Zuckmaiers «Köpenick-kapteinen» med Ingjald Håland
i hovudrolla, var eit større løft som teateroppgåve. Her sameinte fru
Mowinckel dei komiske og ålvorlege kreftene i teatret med stor populær
verknad. Med å stille denne framsyninga opp mot den førre komediesigeren,
«Østermanns huskors», hadde ein høve til å måle voksteren til teatret
gjen-nom 10 rike utviklingsår. Denne perioden blir avslutta med ein stor suksess
på Kaj Munks «Ordet», i Johan Hauges solide regi.
Men Centralteatret tærte hardt på økonomien, og teaterkrisa sette inn
med aukande styrke. Ingjald Håland som hadde vore sjef, instruktør og
skodespelar i heile denne tidbolken, ynskte avløysing, og det vart ein hard
strid mellom vennene til teatret om ettermannen hans. Det enda med at den
unge skodespelaren ved Nationaltheatret, Hans Jacob Nilsen, som ikkje hadde
nynorsken til morsmål, fekk jobben. Og han viste snøgt den energi og
dristugskap som sermerker ein ny generasjon i norsk teater. Sesongen hans
er vel jamt over den beste teatret har hatt. Med framsyningar som
Sigur-jonssons «Ønsket», «Liti Kersti» i ny fantasifull innstudering, Freuchens
«Eskimo», Shakespeares «Livet i skogen» i ei fargerik hugtakande form ved
Per Lindberg, og til slutt Hans Jakob Nilsens modernisering av «Jeppe»,
kunde teatret måle seg med kven som helst av sine norske medtevlarar.
«Jeppe», med Lars Tvinde i hovudrolla, vart ein like stor siger både
kunst-narleg og økonomisk. Det har med rette vore sagt at denne framsyninga
markerar eit tidskil i norsk teater. — Teatersjef Wettergren viste at ban fylgde
godt med i norsk teaterutvikling, da han gav teatret høve til å gjeste på
Dramaten med just denne framsyninga.
Men den økonomiske krisa let seg ikkje knekke med aldri så sterkt
gå-på-mot. Teatret måtte på nytt finne seg i å retirere til amatørscena i
Bøndernes Hus, og det var författaren og den mangeårige dramaturgen ved teatret,
Oskar Bråten, som fekk den lite takksame oppgåva å leie tilbaketoget. Den
beste framsyninga i dei to sesongane hans var vel Gorkis «Jegor Bolytsjov»
i Agnes Mowinckels regi. Med Ingjald Håland i hovudrolla fekk denne
tragedien om det russiske borgarskapet ei uvanleg gripande makt. Men ho
nådde av ymse grunnar ikkje fram til det publikum ho hadde förtent.
123
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
