174 ein lyt vera fa'n so fast endaa til, um det skal lukkast!“ — Og so skrattad han stormodigt. „Det hev du fenget um bakfoten, go’ ven!“ sa doktaren. ,Du kann tru, at dette var ikkje det fyrste høvet i min praksis. Og i kvart einaste høve er eg vorten vis med ein undarleg brest i logikken hjaa vedkomande. Dei kann paa ingen maate skilja imillom orsak og verkning. Ja, det er soleids. — Men det kann eg godt skyna. For det er so mange um og men, — og det krevst slik ein samverkning av so mange ulike faktorer til aa faa til ein sovoren liten menneskjeunge, at den klokaste kann verta ør i hausen av det. Og baade filosofien, lækjarkunsten og religionen lyt fint laga seg etter kvart einskilt høve. Det nyttar beint ut sagt. ingi ferdige meiningar elder maatar. Og med logikken er det alltid skralt. — Aa, eg kunde nok fortelja deg meir enn ei soga um det or min praksis!“ Men daa lo Stormbom endaa stormodigare. Han totte rett ikkje, det kunde vera meir beintfram, enn det var. — gu Han lo, so han fekk taaror i augo. Fru Petterqvist si samrøda med frøken Jakobsson gjekk i stad, og Alvhild glytte forviti inn og undradst paa, kvat løgje dei kunde ha fyr seg. ig