Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
II. árgangul’.
S. tölublab.
REYKJAVIK
^Trc3-x.-5risiisr&^.- oca- ibettablas.
ITtgefaiidi og ábyrgðarmuðui-:
Þorvarður Þorvarðsson.
Miðv.daginn 30. Janúar 1901.
Afgreiðsla bl. e-r hjá útg\, ,1’ingholtsstr. 4.
Verð: í Rvík og nágrenni 50 a., ef bl. er sent m. pósti þá I kr.
ALT FÆST f THOMSENS BÚÐ.
(Býna og eióavdíar
Beiur kristjan þorgimsson.
V e r z I u n
c3. c7£ cföjarnason
selur alls konar
HÁLSLÍN. SLIPSI, H4TTA,
HÚfUR, BRJÓSTHLÍFAR
c. 20 % ódýrara en allir aðrir, þó
eru gæðin töluvert betri en
annar-staðax.
€TCÚS íil SÖÍU
á góðum stað í bænum. Semja má
við Friðrik Gíslason ljósmyndara eða
Magnús Gunnarsson.
lOjarft fcflí.
Eiisk lögregluáága eftir Dick Donovan.
(Framh.) Það var í fyrsta sinni
á æíi minni, að ég haíði sóð Malvern
lávarð. Hann var vel vaxinn og
þrek-iegur maöur, tíguiegur á velli og mjög
höfðinglegur og andiitið regiuiega frítt.
Hnnn var yflrhöfðíngi gamalJar og
göfugrar aðaisættar; en til konu hafði
hann tekið sór leikkonu, sem lítið
kvað að að listinni til, en var
frábær-lega fríð sýnum. Hjónabandið varð
ekki farsælt og nú fyrir mörgum
ár-um höíðu þau Maivern iávarður og
fru hans skilið samvistir.
Alt til þessa tima hafði
lávarður-nn verið mór gersaxnlega ókunnugur,
þótt ég auðvitað þekti hann að nafni
að eins. Hann sagði mér ekki
held-ur þegar i feyrjun alt um sína hagi;
þegar hann hafði heilsað mér og sagt
mér hver hann var, mælti hanu við
mig á þessa leið:
„Tiiefni til þess, að ég heimsa-íki
yður, er mjög viðkvæmt einkamál.
Yngsti sonur minn er fulltiða og mór
þvi að öllu óháður; en hann hefir
komist i kynni við mann, aem ég
á-lít, að hafi mjög skaðvæn áhrif á hann.
Ég skal sem stendur ekki ásaka
þenn-an mann urn neitt annað en það, að
hann lifi á syni mínum eins og
snikjn-gestnr; en óg hefi fengið mörg
nafn-laus bróf, sem vara mig við þessum
manni. Ég hefl nú yfir höfuð
and-stygð á nafnlausum bréfnm og óg heid
ekki, að ég hafl látið þau hafa áhrif
á mig. En hérna um daginn fékk
ég þetta bréf og ég verð að játa, að
það heflr fengið meira á mig en
nokk-uð af hinum fyrri bréfum. Eins og þór
sjáið er það ódagsett
og’undirskriftar-laust, en svona hljóðar það:
„Efyðui-, hávelborni herra,
ernokk-uð ant um heiður og mannorð
son-ar yðar, ættuð þér að gera alt, sem
í yðar valdi stendur til að frelsa
hann úr klónum á þeirn
samvizku-lausa fanti, sem nú leiðir hann
ör-uggan veg til glötunarinnar. Látið
yður segjast við þessa aðvörun meðan
tæk er tíð. Ef þór elskið enn þá
yðar afvegaleidda son og viljið ekki.,
að hið göfuga ættarnafn bíði
óbæt-andi smán, þá reynið að stíja
hon-ura burtu frá Delaporte majór, sem
er einhver liinn slægasti og
tilfiim-ingarlausasti maður, sem nokkru
sinni heflr gengið á guðsgi ænni jörð.
Ýmsar orsakir ei’u til þess, að ég
nefni ekki nafn mitt, en verið þess
fullviss, að það er eingöngu vegna
veslings sonar yðar, að ég sný mér
t.il yðar, því að mig langar til að
frelsa hann frá þeirri gildru, sem svo
slæglega heflr verið fyrir hann lögð.1’
„Þegar ég hafði fengið þetta bréf",
hélt lávarðurinn áfram, „þá gerði ég
boð eftir syni minum, og því miður
leiddi það t.il þess eitis,
aðokkursinn-aðist rneira en nokkru sinni fyr. Ég
sagði honum ekki frá bréfinu, en óg
sagði honum, að ég hefði ástæðu til
að ætla, að liann hefði ekki gott af
saruveru sinni við Delaporte, enda
væri orðstýr þess manns engan
veg-inn góður. Sonur minn varð þessu
rnjög roiður og varði mannorð
Dela-porte með miklum ákafa. Hann sór
og sárt við lagði, að hann skyldi
halda upp teknum hætti með
vin-áttu sína og umgengni við Delaporte,
for gemytlige mennesker,
Humoristiske Gemyt, Fixeer og Trylle-Artikler til Moro
i Selskaber, Mcdel-Photographier fra 35 0re,
Pikante Bcger. Skriv efter Prisiiste! og
ind-læg 16 ore i islandske Frimærker.
J. A. Larsen.
Lilie Kongensgade 39, Kebenhavn.
nema ég gæti sýnt sór órækar
sann-anir fyrir þvi, að majórinn væri
ó-drengur; en þangað til óg gæt-i
sann-að það, kvaðst hann ekkert samneyti
vilja við mig hafa, heldur álita mig
ódreng, sem reyndi að svívirða að
ástæðulausu gott mannorðþess manns,
er væri hinn bezti drengur. Þér
get-ið nu nærri hvernig mér varð og er
intianbrjósts. Ég ann mjög heitt
min-um veslings afvega leidda syni; en
ég só það ekki koma til neins að
ræða meira um þetta við hann en
ég hefi gert. Hann er ungur og
ó-forsjáll, en jafnframt þrár og
einþykk-ur og sórhver tilraun af minni hálfu
til að beita hörðu við hann mundi
xnikiu fremur verða til tjóns en gagns."
„Hafið þér snúið yður til Delaporte
majórs?" spurði ég.
„Jú reynt hefi ég þáð, en það varð
árangurslaust. Hann svaraði mór, að
hann unni syni mínum hugastum, og
með því að hann vildi honum ekki
nem alt hið bezta, þá sæi hann enga
ástæðu til að slíta umgengni við son
minn fyrir þá eiua sök, að ættingjar
hans óskuðu þess."
„Þekkið þór uokkuð til Delaporfe
að undanförnu, áður en hann komst
í kynni við sort yðar?"
„Nei, alls ekkert. Ég get að eins
dregið minar ályktanir. En það held
óg megi fullyrða, að hann sé
eigna-laus maður eða svo að kalla og því
áht ég að það hljóti að vera á
kostn-að sonar míns, að hann lifir þvi
eyðMusama lífl, sem hann gerir. En
hvað sem þvi liður, þá hefl ég á rrtoti
viðkynning þeirra og samveru af þvi,
að ég veit, að Delaporte er
samvizku-laus slarkari og kvennamaður og
af-vegaleiðir son minn, sem er óforsjáll
og leiðitamur."
„Hvað viljið þér þá að eg geri,
herra fávarður?"
„Ég hofi komist að þvi, að það er
ásetningur Delaporte og sonar mins
að takast. á hendur fei-ð umhvetfis
hnötfinn. Þessu vildi óg feginn geta
afstýrt, og ef þér gætuð grafið
eitt-hvað það upp um fyrirfarandi æfi
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
