Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
2
Til minnis.
L&iKlfihókaflnfmA rr ojn’ð liv«rn viikuri flag, kK 12—’
og oiimi til<iinhi leiiííiii’ ftil kl. 3) á MAnud.,
Mið-vikud. og ljíiufínrd.. li) rttlftna.
IjandBRkjalanaíiiifl fipið á Þnt., Kimtud. og Ld, kl. 12—1
NáttiírugripuBíifnið t-r opið á sunnnd. kl. 2—S. eíðd.
Fnmgripaaafaið er opið l\ Mvcl. og Ld. kl. 11—1.
Landsbankinn er opinri hvern virkan dag kl. II—2.
Riinkastjfirnin við frá 12—1.
8öfnuuarsj6ðurinn oiiinil 1. M&d. ím&n., U. 5—(jeiðf’
Landab(jfðinpjaakrifdtofan opin bvern virkan dag frá
B. -lO’/,. II1/,— i og 4—7.
AmtmanMfikrifstofan er 0’,ill á hverjuni virkum 1,’,’
kl. 10 -2 og 4 -I.
Bæjarfftgetafikrifstofan er opin rumb. dngn 9—2 og 4—7
Pöstfitcfan opin hvern rúmhelgan dag kl. (I —2 ng 4—7
Aðgaugur að Box-kousunum frá 9 -) ilagl. Ræj.u
pAntkasflarnir tttmdir dagl. ki. 71/, Aid. og 4 síðd.
Afgreiðsla hinB sameinaða gufnakipaféJags opin rómli
daga l’rá 8—12 i»d. og 1—8 fitðd.
Ba-jarstj’’,i’iiarfundir 1. og 3. Fimtud. hvers mAn.
F&tiwkranefndarfundir 2. og 4. Fimtud. í mánuði.
Htraðsla’kriirinn er aíhitta heima 2—3 dagl.
Augnla’knirinn er ln’ima kl. 12—2, ókaypis
aug»laikn-ing !í Hpitalanum 1, og 3. Prd. hvers m&n., kl. 11—1.
Tannlipknirinn er heima kl. 11—3. Okeypis
tajm-Iai ning lif im", hjá lakn. I. og 8. Mfcd. hvers mán. 11—1.
Apíitel.íð opiö daglega fri 8 lurd. tll 9 e»8d.
Okeypis lœkning á fipttrfanmm Þtd. oglr’Kt., kl. U—1.
að hann leit út fyrir storm. Við
vor-um þar á heiðinni, sem hrikalegast
var og æfintýralegast. Á báðar
hend-ur voru há fjöll og brött, og allmikill
lækur steyptist niðandi og fyssandi
niður snarbrattar hliðarnar. Þa,ð var
á þessum stað, að villimennirnir, er
fjöllin bygðu, réðust oft á ferðamenn;
vorum við þvi mjög varir um okkur
og höfðum hvervetna menn á verði.
Þá er daginn þraut skall á
óvenju-legt niða-náttmyrkur ; himininn
þykk-mikill og sá eigi til stjarna, en dimm
skýin dyngdust fram undan
stormin-um. í ioftinu var voðalegur
storm-þytur og dimmur niður í læknum
eða ánni, sem rann fram hjá okkur.
Við vorum siður en ekki skemtilega
staddir. Hinir innlendu menn voru
óttaslegnir og dýrin voru mjög
óró-leg. Það sem til mín kom, þá hafði
ég allan hugann á þvi djarfa tafli, sem
ég tefldi, svo að ég gaf lítínn gaum
að neinu öðru. Nú var um líf eða
dauða að tefla, það er að segja um
líf George Winters. Ég hafði vakað
og biðið. Með árvekni minni hafði
ég komist að ýmkum atvikum, og ég
vissi, að nú átti til skarar að skriða.
Á þessum hrikaiega og afskekta stað
ætlaði Delaporte að leika síbasta
leik-inn í taflinu og þóttist nú hafa
sig-urinn visan í hendi sér. Hann
þótt-ist nú viss um, að hann hefði gert
alt, sem þörf var á, svo að það gæti
eigi skeikað, að hann næði fyrirætlun
sinni; allar ástæður og atfik voru
lika svo hagstæð honum, sem verða
mátti, svo að ekkert virtist geta
aftr-að honum frá að ná þeim vinningi,
sem hann hafði teflt svo djarft og
lævíslega um.
Hann og Winter bygðu eitt tjald
báðir; það var stórt, ferhyrnt og að
öllu vel út búið; það lá eitt sér mitt
í tjaldhvirfingunni og var spölkorn
fráþvi til hvers af hinum tjöldunum.
Þó var eitt tjald svo að segja fast
fyrir aftan þeirra tjald; i þvi var ég
og Charles Budd. Úr okkar tjaldi var
gangur inn i stóra tjaldið. í tjaldi
okkar var bjalla og lá úr henni
stál-þráður inn í tjald þeirra, og var
fest-ur við rekkju Delaporte’s, svo að hann
gat á augabragði hringt á okkur, ef
hjálpar okkar þyrfti við. Læknirinn
indverski bjó i tjaldi sér, svo sem
sextán faðma frá stóra tjaldinu. í
hans tjaldi var einnig bjalla og úr
henni þráðleiðsla til stóra tjaldsins,
svo að húsbændur hans gætu hringt
á hann. Öll hin tjöldin voru i hring
umhverfls oss, en innan í hringnum
voru dýrin i tjaldi sér. Tjöld
fyigdar-mannanna voru yzt í hringnum
um-hverfis.
Ég hefl sagt,, að þessa nótt áttu
leikslokin að verða, og hafði ég ráðið
það af ýmsum atvikum. Ég sá, að
hvað litið sem út af brigði fyrirætlun
minni eða hve lítið sem mér kynni
að skjátlast í fyrirætlun hennar, gæti
það riðið bæði á mínu lífi og Winters
og kollvarpað öllu því, sem ég vildi
bjarga; mér þótti því ráðlegast að
gera nú Charles Budd að
trúnaðar-manni mínum að nokkru leyti.
Auð-vitað var hann ekki neinn sérlegur
greindarmaður, en hann var heldur
ekkert flón. Hins vegar hafði hann
hlýjar og góðar tilflnningar og hann
hafði oft talað við mig um foreidra
sina og unnustu sina heima á
Eng-landi; hann orti jafntel af og til kvæði,
sem hann svo kallaði, þeim til
veg-semdar. Ég hlýildi ávalt á hann með
þolinmæði, þegar hann vildi hafa þau
yflr fyrir mér, þótt skáldskapuriim
væri hálf bágborinn, þvi hann var
gæðaskinn á sinn hátt og ekkert ilt
skapað í honum, sem menn segja.
Auðvitað hafði ég alt að þessu
ekk-ert sagt honum um fyrirætlanir
mín-ar, og hann hafði ekkert hugsað um,
að ég væri neitt annað en það, sem
ég þóttist vera, það er að segja þjónn
herra Delaporte’s. En nú var su
stund komin, að mér þótti ráðlegast
að hagnýta mér aðstoð hans, og
með-an við sátum i tjaldi okkar um
kvöld-ið og reyktum, sagði ég við hann:
„Heyrið þér, Budd, hvað haldið
þér annars að gangi að honum
hús-bónda yðar?"
„Já, svei mér sem ég veit það."
„En hafið þér þá ekki gert yður
neina hugmynd um það?"
„Það iitur út fyrir, að hann sé
nokkuð veikbygður, og þetta ferðaiag
hefir víst orðið nokkuð erfltt fyrir
hann."
„Hvaða álit haflð þér á húsbónda
mínum?"
„Hann virðist vera prúðmenni og
gæðamaður."
„Pað haldið þér?"
„Já, auðvitað."
„Hann er mjög vinalegur við herra
Winter; er ekki svo?"
„Jú, fjarskalega."
„Hann annast vel um hann?"
„Það er enginn efl á þvi; af því
tók hann þennan lækni, til þess að
lækna hann."
„En þegar vel er að öllu gætt
hef-ir hann ef til vill ekki ráðið Jækninn
til annars en tii að geta slegið ryki i
augun á yflrvöldunum, ef Winter
skyldi deyja", sagði ég hijótt.
Það fór sem mig varði, að þessi
orð mín urðu ekki áhrifalaus. Budd
sperti upp augun og það var eins og
nýju skilningsljósi brigði á sviphans,
þegar hann skildi hálfkveðna vísu og
rámaði í, hvað ég ætti við.
„Við hvað eigið þér?" spurði hann
mig órólegur.
„Það skal óg segja yður. Svo
stend-ur á, að majórinn er blásnauður
maður, en George Winter vellauðugur.
í Bombay gerði Winter erfðaskrá sína
og mæiti svo fyrir, að eftir sig látinn
skyldi Delaporte erfa aleigu sína; þessi
erfðaskrá var svo falin til geymslu
bankahúsi einu i Bombay. Skiljið
þér mig nú?" Framh.
fiiöfuðBfabnum.
Samsæti i tilefni af 50 ára afmæli
Good-Templar-reglunnar var haldið í
„Iðnó" síðastliðið Laugardagskvöld.
Voru þar saman konmir um 130 G.-T.
Gott kvæði var ort fyrir þetta tækifærí
af Guðm. Magnússyni prentara, er var
sungið og mælt fram í Samsætinu.
Ræður héldu: Einar ritstj.
Hjörleifs-son (ísland), Guðm. Bjömsson læknir
(G.-T.-Reglan), Árni Björnsson prestur
Sauðárkrók (St.-St. ísl.). Auk þessara
töluðu séra Jens, Jón Jónasson
kenn-ari o. fl. Samsætið var mjög svo
skemtilegt
„Hólar" fóru á Mánud.morg., eins
og til stóð, með fjölda manns. Með
Skipinu komu, auk þeirra er getið var
síðast, H. Andersen klæðskeri (úr ferð
sinni umhverfis land), D. Ostlund
trú-boði, frk. Guðrún Danielsdóttir
(norð-an frá Grenjaðarstað) o. fl.
„Skálholt" fór á Þriðjudagsmorg.,
sömul. með fjölda fólks. Þar á meðal
Andrés Bjarnason söðlasmiður ásamt
konu sinni og Páll Jórisson, til að
vera við jarðarför séra Jóns heit.
Gutt-ormssonar í Hjarðarholti. Með
„Skál-holt" kom um daginn séra Richarður
Torfason með konu sinni á leið að hinu
nýja brauði sínu (Guttormsh.),
verzl.-stj. Ármann Bjarnason Stykkishólmi,
Bened. Sigfússon frá Bakka í
Vatns-dal o. m. fl.
Herskip, þýzkt, kom hingað á Md.
(yfirm. Lautenberger), fór aftur á Mvd.)
„Laura" kom að vestan í gær-
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
