Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
117
Jónasi Kristjánssyni frá Grenjaðarstað
Fljótsdalshérað. Ingólfi Gislasyni frá
Þverá Reykdælahéi að. Porbirni
Þórð-arsyni frá Háisi Nauteyrarhérað.
Mannaliit. Uppgjafaprestur
Gunu-ar Ólafsson á Ilöfða og Gils
Sigurðs-son á Krossanesi á Mýrum.
"ð(r fíöfuðalaðnum.
Trúlofuft eru verzlunarmaður Jes
Zimsen og fröken Ragnheiður
Björns-dóttir.
Til W. Fisclier’s verzlunar kom
6. þ.m. „Valdemar" (skipstj.
Albert-sen) með salt, og oliu.
Til Brydes verzlunar kom 1 ]. þ.m.
„Thor" (skipstj. H. C. Hansen)
hlað-inn kolum.
"^lgefandi „^e^javí^ur"
als^tínaður í IiandByfirréfiínun|.
Eins og suma mun reka minni til,
höfðaði rektor Björn M. Ólsen mál
gegn út.gef. þessa blaðs — eftir
skip-un landshöfðíngja og með gjafsókn
auðvitað — fyrir „meiðandi" og
„móðg-andi" ummæli um sig (er liann svo
kallaði) í grein, er kom út i
„Reykja-vik"ifyrra, með fyrirsögninni:
„Mikl-irmeun erum við Hrólfur miun!" er
„tveir Ii ikmenn" voru höfundar að,
og var hún út af yfirlýsingu Bjöms
M. Ólsens i „Þjóðólfi" um hina þá
nýútkomnu stafsetningarorðbók Björns
Jónssonar ritstj. o. fl. —
Undirdóm-arinn komst að þeirri niðurstöðu, að
sum ummæli i téðri grein væru
þann-ig, að sekta ætti fyrir þau og ákvað
40 kr. sekt til landssjóðs og 20 kr. i
málskostnað. – En yfirdómurinn
komst að annari niðurstöðu:
..... „ummæli þessi" [i áður
nefndri grein] „eru eigi svo löguð, að
gagnáfrýjandi" [Björn M. Ólsen] „ef
þau væru sönn, mundi veia óverðug
ur virðingar samþegna sinna né
held-ur hiytu þau að verða virðingu hans
til hnekkis, og eigi verða þau heldur
álitin svo móðgandi eða særandi
fyr-ir hann, að þau séu refsingarverð,
einkum þegar það er athugað, að þau
eru eingöngu höfð um all-harðorðan
órökstuddan ritdóm, sem
gagnáfrýj-andi hafði birt í „Þjóðólfi. f>að
verð-ur því að sýkna aðaláfrýjanda af
kröf-um gagnáfrýjanda í máli þessu og
’/ eftir atvikum þykir rétt, að
málskostn-aður fyrir báðum dómum falli niður."
Pví dæmist rétt vera:
Aðaláfrýjandi Þorvarður
Þorvarðs-son á að vera sýkn af kærum og
kröf-um gagnáfrýjanda rektors Björrrs "M.
Ólsons í þessu máli. Málskostnaður
fyrir báðuin dómum falli niður.
Máls-færslulaun til lúns skipaða sækjanda
fyrir bæjarþingsréttinum, Einars
mála-flutningsinanns Bonediktssonar, 12 kr.,
greiðist úr landssjóði."
’Hreiðarsför.
Lag . Nei, sko I h*-liæ I
Ég fer í ferð
og fljótur eins og hugur manns óg
sjálfsagt verð.
Á austurleið
um Árnessýslu klárinn læt ég hlaupa
skeið
og þá skal öllu koma’ i kring
um kosningar á næsta þing.
Hm! gling, gling, gling!
Þá allar krár
og allarsmugur, urðir, pytti, elfur,gjár,
hvern ós og vik
í Árnesþingi fylli ég með pólitik. —
í hverina við Haukadal
ég hrista stjórnar-rykið skal
úr mínum mal.
Á Bakkanum
ég býst við fólkið snúi’ ekki’ að mér
hnakkanum,
og i Flóanum,
þar fela menn ei stjórnvitið í lófanum;
hjá Valtýinga veiðunum
ég vaka mun á Skeiðunum.
Hum! hum ! hum! hum!
í Tungunum
menn tala skarpt, en hugsa oft með
lungunum.
I réttunum
þeir raula hátt svo bergmálar í klett-
unum;
nú kvæði nýtt þeim kenni’ eg þar,
sem kveða mega fjallkóngar
um stjórnarfar.
í Hreppunum
ég hræddur er að mæta skálda-grepp-
unum, —
en látum sjá!
Eg liklegast með tímanum get sigr-
að þá.
En Grimsnesinu geng ég hjá,
hann gamli Stebbi syngja má
þar gloría.
En bíðum við
hjá bændunum ég húsvitja um Öivesið,
þar alla’ eg vinn;
á einum degi tek ég það og Grafn-
inginn.
En Selvognum ég sinni’ ei hót,
hann Simbi getur haft þar mót
við sveina sjót.
Gtunóur
í trésmiðafélaginu verðúr haldinu
næst-kom. fMðjudag, kl. 8^/a siðd., á vanal. stað.
Svo heim í leið
ég hraða mér og hestinn læt ég
hlaupa skeið;
en konan mín
þá kemur út á hlaðið strax með
brennivín;
ég kyssi hana kossa þrjá
og kyrja mina gloríá
um stjórnarskrá.
Plausor.
Ýmisleg-t.
Vinnan er gæfa hins ógæfusama.
» •
«
Vingjarnlegt orð er útlátalitið, en
það er þó oft mjög mikils virði.
* *
♦
Prestur einn áminti bónda fyrir hve
sjaldan hann kæmi i kirkju og sagði
að lokurn: „Líturðu aldrei í biflíuna?"
„Nei", svaraði bóndinn, „ég kann ekki
að lesa." Pú veitst vist ekki hver
hefir skapað þig?" „Nei, það veitég
ekki." Nú sneri presturinn sér að
dreng, senr var viðstaddur, og sagði:
„Hverhefir skapaðþig, drengurminn ?"
„Guð." Skammastu þín nú ekki?"
sagði prestur, „barnið veit þetta en
þú ekk." „Þetta er alls ekkert
und-arlegt", svaraði bóndi, „drengurinn,
sem er nýskapaður, en ég er orðinn
háaldraður maður."
• •
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
