Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
144
Landsbókasafnlð er oplð daglega kl. 12—2, og tll 3 á
Mánud., Mlðv.d. og Laugard., tll útlána.
Landsskjalasafnlð cpíð á þrd., Fimtud., Laug.d. kl. 12—I.
Náttúrugripasafnið er oplð á Sunnud., kl. 2—3 siðd.
Forngripa#afnið er opið á Miðv.d. og Laugard., kl. II-—12.
Landsbanklnn oplnn dagl. kl. 11—2. B.-stJórn vlð 12—1.
Sðfnunarsjóðurinn oplnn I. Mánudag I mánuðl, kl. 5—6.
Landshðfðingjaskrifstofan opin 9—IOl/2, IH/2—2, 4—7.
Amtmannsskrifstofan opin dagl. kl. 10—2, 4—7.
Bæjarfógetaskrlfstofan opin dagl. kl. 9—2, 4—7.
Póststofan opin 9—2, 4—7. Aðgangurað box-kðssum 9-9.
Bæjarkassar tæmdirhelgaog rúmh.daga 7’/^ árd.,4 siðd.
Afgreiðsla gufusklpafélagsins opln 8—12, 1—8.
Bæjarstjórnarfundír I. og 3. Flmtudag hvers mánaðar.
Fátækranefndarfundir 2. og 4. Fimtudag hvers mán.
Héraðslæknlrinn er að hitta heima dagl.~kl. 2—3.
Tannlækn. heima II—2. Frl-tannlaskn. I. og3. Mád. I mánull.
Frllæknlng á spitalanum Þrlðjud. og Fóstud. II—I.
„Reykjawik" kemur út é
Föstu-dögum (siðdegis). Auglýsingum sé
skilað í siðasta lagi á
Fimtudags-kvöldum.
Með J)yí J»að licfir koiuíst inn
hjá sumum peirra, er auglýsa, að
,Rey]ijavík’ haii að eins úthreiðslu
hér um slóðir, þá skal það tekið
fram, að blaðið ,lteykjavík’ fer
meira og minna í hvern einasta
hrepp á öllu iandinu. Útgef.
fólks, sem hanu hafði verið húslæknir
hjá; hann reyndi að fá aðsókn
fá-tæklinganna, sem minna gátu borgað;
það kom alt fyrir eitt; þeir vildu
heJdttr ekki hafa lækni, sem átti konu
af blámannakyni. Hann flutti frá
New Orleans til armarar borgar og í
fimm eða sex ár, var hann á
sífeld-um flutningi úr einni borg iaðra; en
jafnskjótt’og hann var farinn að fá
aðsókn, misti hann hana aftur, þvi
að orðrómurinn um ætterni konu hans
elti hann alt af vonum bráðara, hvert
sem hann flutti sig. — Ég kasta nú
ekki svo þungnm steini á
Suðurríkja-menn fyrir þetta, þvi að ég er ekki
viss um, að við hefðum verið
stór-um betri hór í Norðurrikjunum.
Mað-urinn minn sálugi var ahra-bezti
mað-ur, ég get varla hugsað mór betri og
vandaðri mann; í sjáifu sér var hann
mér samdóma um, að bróðir minn
hefði gert alveg rétt í að eiga
stúlk-una, úr þvi haunn elskaði han. En
alt af var hann eins og á glóðum,
síhræddur um, að vinir okkar og
kunn-ingjar kynnu að frétta hvaða konu
mágur hans hefði gengið að eiga. —
Loksins dó aumingja konan og
bróð-ir minn kom hingað norður með
dóttur sina barnunga. Yið vorum
nú að vonast eftir, að hann gæti nú
byrjað atvinnu sina á ný hér nytðra.
En það var um seinan, heilsan var
gjörþrotin og það varð ekki fult ár
milli hans og konunnar. f"á urðum
við nú að ráða fram úr, hvað við
ættum að gera við barnið. I3að var
nú ekki mikið vaudamál meðan hún
var barnung. Við vorum barniaus
sjálf, svo að við tókum hana til
okk-ar. í stórborg eins og Nýju Jórvik
veit enginn maður neitt, nema
mað-ur segi frá því sjálfur, og Rhoda óx
þannig upp á heimili okkar og
eng-inn grenslaðist neit.t frekara eftir
ætt-erni hennar. Menn vissu, að hún xar
dóttir bróður míns, sem dáinn var;
um hann grenslaðist enginn frekara
og því síður um, hver konan hans
hefði verið. Við ólum hana vel upp;
hún naut alhar þeirrar fræðslu og
þeirra þæginda, sem efnað fólk í
okk-ar stöðu gat veitt henni.
Fyrst vorum við að hugsa um að
lofa henni að halda, að hún væri
okk-ar barn, en hurfum þó frá þvi, af þvi
að við sáum, að þá þurftum við
si-felt að segja henni ósatt. Þess þurfti
heldur ekki með. Við afréðum þvi,
að við skyldum segja, henni alian
sannleikann, þegar þar að kæmi, og
að við skyidum aldrei skrökva neinu
í hana. Þegar hún var svo vaxin,
að hún fór að spyrja eftir ætt sinni,
sögðum við henni, að faðir hennar
hefði kvongast i Suðurríkjunum, og
að móðir hennar, sem hún mundi
ekkert eftir, hefði verið af frakkneskri
ætt, en annars hefðum við engan
ættingja hennar þekt. Þetta var nú
alt sanian satt, en allur sannleikurinn
var það þó ekki; það vissum við vel,
en við höfðum heitið því með
sjálf-um okkur, að segja henni alt á
sín-um tíma.
Hún skapaði sér því sjálf
ímynd-unarhugmynd um móður sína, og á
þennan hugarburð sinn trúði hún.
Við Jétum það svo vera — eða á ég
að segja, að við höfum með þessu
móti bæði gert okkur að lygurum?"
Hún leit spurnaraugum til Olney.
„Það var úr vöndu að ráða", svaraði
hann; nú fyrst fann hann til
með-aumkvunar með henni.
Það er undarlegt, hve lítið börn
forvitnust um þann leyndardóm,
hvetn-ig þau koma í þennan heim. Hún
hafði ósjálfrátt eitthvert hugboð um,
að það hefði staðið eitthvað
undar-lega eða óvenjulega á með móður
sina; svo ímyndaði hún sér undir eins,
að móðir sín hefði gifst föður sínum
á móti vilja foreldra sinna. Við
gerð-um ekkert tii að eyða þeirri
imynd-un, það var hvort sem var
auðveld-ast, að lofa öllu að ganga eins og
verkast viidi. En þegar hún eltist,
varð okkur ljóst, hverja þýðingu
ætt-erni hennar gat haft, ef hún giftist
og ætti börn. Hvorki ég né
maður-inn minn sálugi afsökuðum fyrir
sjálf-um okkur þennan sannsöglisbrest.
Við töluðum oft um, hvernig við ætt-
um að komast úr þessnm
vandræð-um; en okkur þótti báðum svo vænt
um hana, að við gátúm ekki fengið
af okkur að segja henni upp alla
sögu, fyrri ert að því kæmi, að eigi
yrði lengur. hjá þvi komist. Og þó
okkur stundum dytti í hug, að segja
henni nú satt frá ætterni hennar, þá
brast okkur alt af hug til þess. Hún
veit ekkert um það enn i dag. Hvað
finst yður, að skylda okkar hefði
ver-ið að gera?"
„Skylda yðar8, tók Olney upp eftir
henni ósjálfrátt. Skömmu áður mundi
hann hafa svarað henni, að eina skylda
þeirra hefði verið, að leyna hana þessu
alla æfi; en nú fanst honum ekki, að
hann geta svarað þessu með sanni.
Hann gat ekkert annað sagt, en „ég
veit það ekki."
Mrs Meredith hélt nú áfram sögu
sinni: „Maðurinn minn hætti við
at-vinnu sina, og við fórum að ferðast.
út um lönd, og var það npphaflega
ekki i neinum sérstökum tilgangi
gert. Við sögðumst ætla að fara til
Norðurálfunnar til að menta Rhodu;
en ég held, að við höfum bæði haft
einhverja hulda von um, að eitthvað
kynni fyrir að koma á ferðalaginu,
sem leysti okkur úr vandanum. Ég
veit reyndar ekki, hvað maðurinn
minn kann að hafa hugsað. En ég
vissi, að í Norðurálfunni —
einkan-lega utan Englands — rikti lítið eða
ekkert af þeim hleypidómum, sem
eru svo ríkir hjá oss, gegn fólki, sem
eru af öðrum kynflokki en vér; og
svo hugsaði ég, að mér mundi falla
léttara, að segja Rhodu sannleikann,
ef ég gæti sagt henni jafnframt, að
þar i Norðurálfunni mundi hver sá
maður, sem vildi eiga hana, láta sér
á sama standa um þetta ætterni
hennar, þó að hann þekti það. í
fyrstunni vonaði ég, að einhrer
ítalsk-ur maður mundi verða til að biðja
hennar, þvi að mér féllu ítalir undir
eins bezt í geð. Við dvöldum lengi
i ítaliu, i Rómaborg, í Neapel, i
Flór-enz og Feneyjum og jafnrel Miianó,
og hvervetna reyndum við að
Forð-ast alt samblendi við landa okkar.
Við leituðum þvi nær eingöngu
kynn-is við ítalskt fólk. En það var eins
og forlögin eltu okkur. Rhodu
lang-aði sífelt til Ameríku aftur. Hún
hafnaði öllum biðlum og sagðist
aldr-ei giftast neinum nema Amerikumanni.
Svo dó maðurinn minn meðan við
vorum i Ítalíu, og þegar búið var
gert upp, kom það i ljós, að við
vor-um miklu miður efnuð, en við
höfð-um búist við. Ég hugsaði mér þá
fyrst að halda heim aftur úr
ferða-laginu og Rhoda var ólm eftir að kom-
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
