Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
II. tegaagus.
44. tOlublaö.
REYKJAVÍK.
Útgefaudi og kbyrgðarmaðiu :
þorvarður Þorvarðsson.
Þriðjudaginn 31. Des. 1901.
Afgreiðsla bl. ei hjá útg., Þingholtsstr. 4.
Verð á „Reykjavík" út um land er I kr.
ALT FÆST í THOMSENS BÚÐ.
(Bfna og clóavdlar
seiur KRISTJÁN þORGRÍMSSON.
v trtZLUS
c7ons dCalgasonar
12 laugaveg 12
selur flestar
Nauðsýnjavörur.
FATAEFNL ágætt fyrir unga og eldri.
Ýmislegt smálegt fyrir börn, sem
hvergi fæst annarstaðar.
Ágæta Jóla-vindla og Reyktóbak.
Nýkomin Epli, Apelsínur, Laukur
ásamt mörgu fleira.
• • •
Sama verziun tekur góðar
íslenzk-■r afurðir, einkum Suijöl", Kæt’u
og Haustull, sem hvergi eru betur
borgaðar en á Laugaweg 12.
Blámanna-bióð.
Saga eftir W. X). HOWEI.LS.
föt íyrir mán aðarafborgun fást
Wá REINH. ANDERSON.
Hinar beztu barnabiekur hjá
Sigurði Jónss>-tii bókbindara.
í verzlun
Crí. o&alíaríassonar
fást ílestai’ nauftsynja\örur ifceft
lágu verði.
henni frá öllu samau. En nú var
hun allf ekki viss um, hvort Rhoda
væri einráðin í þessu eða ekki; þó
hélt hún helzt, að hún væri það, því
annai’s mundi hún tæplega svai a öllu
svona í gázka svo alveg áhyggjuiaust.
Osjálfrátt óskaði hún þó
hálfóafvit-andi með sjálfri sér, að Rhoda hefði
ekkert, fastráðið enn, því að þá gæti
hún eun skotið þessu skriftamáli á
frest óákveðinn tima. Hún voj’kendi
Rhodu, hvað litt henni geðjaðist að
skyldfólki Mr. Bloomingdale, og hún
sá i anda sér til sárrar hugraunar,
að það mundi verða, fljótt, ti) að snúa
baki við Rhodu, þegar það kænnst ab
ætterni hennar. Um hann sjálfan
var auðvitað alt öðru máli a& gegna;
hann virtist vera svo góður maður
og einiægui’. Hún taldi vist, að hann
mundi eigi siíta tiygðir við Rhodu
fyrir þessa sök, ef hann væri einn
síns liðs. En svo var þessi móðir
hans og þessai’ systui hans. Rhoda
var svo glöð eins og barn, svo létt
ems og Ijósáifur, svo
hugsunarleysis-lega áhyggjuiaus, og þó biá af og til
fyrir dýpii alvorugefni hjá henni. Þetta
sá Mrs. Mei’edith alt og sáikendi svo
i brjósti um veslings barnið, eiua og
hún kallaði hana, að hún gat ekki
fengið af sér að særa hana eða
auð-mýkja.
Ótfað heíir nú þessi kviði hennai’
latið hana sjá nokkrar ofsjónir.
Heim-urinn breytist þótt hægt fari og hann
fyi’irgefur töluvert þeim, sem vei eru
settii’ i liflnu. Mrs. M»redith sat nú
7. kftpítuli.
Fr»mh.
En Rhoda var nú alls ekki vel upp
lögð til að taka við ofanígjðfum. Hiín
sat úti við gluggann og var a& lioiía
út um hann niður á götuna. Alt í
einu hneigði hún sig. „Það vai’ dr.
Olney, sem ég vai’ að heilsa", sagði
hún við systur sina. Hann var að
koma heirn og leit upp i gluggann
um leið og hann gekk inn.
„Ilvern-ig skyldi hann annars fara að vita,
að þetta er okkar herbergi? Hann
sýnist helmingi unglegri þegar hann
hefir hattinn á höfðinu. Ég vildi að
hann vildi alt af hafa liattinn á
höfð-inuinni; en, nei, það getur hann
nátt-úrlega ekki."
Hún lét hugann ílögra svo
áhyggju-laust frá einu til annars; það var
auð-heyi’t á þvi, sem hún var að segja;
en þetta gerði Mrs. M. örðugra að
upp-fylla þá skyldu, sem hún liélt, að hún
hefði nú ioksins hert sig upp til. Hún
hafði heitið þvi með sjáifri sér, að ef
Rhoda væri einráðin í að taka Mr.
Bloomingdale, þá skyldi hún segja
BÁRAN". Fundur hvert Fðstud’kv"kl-8-
Saumastofan
í
14 Bankastræti 14.
Nýjasta sníð og tízka. Vðnduð vinna
|
Tí,
1
kaldár-^osdrykki,
(sem eru álitnir lang-beztiri
fást, alt af í f’imgSioHstreeti 4.
þegjandi í skugganum og var að hugsa
um þetta. A]t i einu heyrir hún
Rhodu segja: „En það lítur helzt,
ekki út, fyrir, að hann hafi öllu meira
af ættfólki að segja en ég.".
„Hver þá?" spurði Mrs. Meredith.
„Dr. Olney."
„En þú veitst. ekkert um hans
ætt-fólk."
„Nei, og heldur ekki neitt um mitt.
ættfólk", sagði Rhoda brosandi En
svo hólt, hún áfram nokkuð
alvöru-gefnaii: „Sýnist þér þá ekki nokkuð
undarlegt, a,f móður-ættfólki mínu, að
það skuli aldrei hafa neitt til þess
gert, að fá að’ sjá mig. Og þó þvi
hafi verið það þvért um geð, að hún
giftist pabba minum, þá ætti það þó
líklega að geta fyrirgefið það nú,
þeg-ar þau eru bæði dauð. Ættræknin
er þó annars svo sterk hjáFrökkum."
Mrs, Meredith leit undan og sagði:
„I’að er kaunske öðruvisi hjá þeim,
sem fæddir eru og uppaldir hér i álfu,
heldur en það er hjá þeim heima á
Frakklandi."
„Nei, það heid ég þó ekki. Ég hefi
heyrt, að ættræknin sé enn þá
sterk-ari hja þeim hór — — Já, svei mér
sem éj£ veit hvað ég á að segja um
Mr. Bloomingdale. Ég tel saman á
fingrum mínum alla hans mannkosti.
Góður! Já, góður er hann á aliari
hátt. I-lann er útiitsgóður, hann er
hjartagóður, hann er geðgóður, hann
er alt, sem getur endað á góður,
Svo er hann mjög auðugur, en það
tel ég honum nú ekki til manngildis.
Ilann skiftir hárinu heldur langt út
i annari hliðinni, en það gerir nú ekki
neitt; ég gæti víst. vanið hann á að
skifta fyrir miðju enni. Og
hárprúð-ur ei hann og vel eygður, og óg held
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
