Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Hulda Garborg: Jeppe Aakjærs livs-minne
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
Hulda Garborg.
Han var ikkje gamall karen fyrr han kjende dei bundne
evner i seg og det åke han føddest med. Og den striden
han måtte stå i fyrr han nådde fram til full fridom og fekk
utløysing for det som brann i han, var mest over evne. Men
med striden voks ogso våpni fram, og kvesste seg.
Til den jydske heidi med all si armod og all sin venleik
var han ævleg bunden, «der har jeg rod, derfrå min verden
går»; men tusundfoll rikare, venare og lukkelegare kunde
live derute bli, um all åndstrældomen kunde manast i mold,
og livsens ljose maktar som han so eldhuga trudde på kunde
sleppe inn i dei grå armodsheimane, der aldri eit glas vart
opna for det friske veret frå verdsens åndsheimar.
I den strenge, men på sin måte herlege jydske naturen,
der bonden måtte slite so sårt for den snaude livberging, voks
Jeppe Aakjær upp. Var «hyrdedreng» frå han snaut rokk
storstuten uppunder belgen, og måtte gjera fullt dagsverk som
tenestdreng fyrr han var framsloppen. Og fullt dagsverk var
frå Vao morgon til 10—11 kveld. Liten og grannvoksen som
han var tok det på helsa, men han klara det. For han måtte.
Men i einsemdi på heidi, der han gjætte sumaren lang
og fraus seg gjenom haustvæte og vinterstormar, der lærde
han seg å sjå og elske naturi med alle sine under. Med alle
sansar opne saug den gløgge, vitsame guten i seg vondt og
godt som seint men sikkert mogna i han og vart til song um
Danmark og den danske bonden. Gjenom lange urolege
armods-år, då han sleit meir enn hardt for å stette sin usløk-
kjande kunnskaps-trå låg frøe på botnen i sjeli hans, før det
fekk makt til å spire og setje blom. Men då tidi var full
komi fekk Danmarks jord sin største og mest folkekjære
diktar; i «Rugens Sange» hev Aakjærs lyriske evne nådd det
høgste. Dei vart folkesongar i beste meining; by og bygd,
bøndar og kunstfolk, ikkje minst tonediktarane fann der ei
gullgruve å ause av. Aldri var det jydske landskap og den
jydske bondens liv skildra i reinare og meir inderlege stem
nings-bilæte; han vart St. St. Blichers fullverduge ettermann.
«Det lyder som af Leg i en spændbuet Hal,
hvor Dansen lokker Ringlelyd af Lampernes Krystal.
Det Lokkespil, det Klokkespil fra Sommerrugens Top
det er den kære danske Lyd, hvorved vi vokset op!»
156
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
