12 JÓN Alt af er hann líkur sjálfum sér. JAKOBÍNA kemur út, staðnæmist við einn pokann og þreifar á honum. Þetta skilst mér, að sé kaffið — betur má ef duga skal — það veitti ekki af tveimur pokunum. — En hvað skyldi hún Jórunn mín hafa í kofortunum sínum “ leggur höndina á annað kofortið, Eg imynda mér, að það sé eitthvað fallegt. HELGI Það er það óefað. SVEINUNGI kemur út með brennivínsflösku og staup, hellir í staupið. Gerðu svo vel. JÓN arekkur Þakka þér fyrir. Sveinungi hellir aftur á staupið, Indriði og Helgi drekka. JAKOBÍNA Eg er nú búin að vera hér í nítján ár, og það hefir aldrei brugðist, að húsmóðirin