68 SVEINUNGI Það er öllu heldur hann, sem freistar mín! Ef eg flýði, þá verðskuldaði eg að bærinn hryndi bendir á bæinn. Parna hefir hann staðið og beðið mín kvöld eftir kvöld, síðan eg man eftir mér. Eg hefi séð rúðurnar rauðar af sól, eg hefi séð þær votar af regni, eg hefi séð þær hvítar af frosti — við höfum verið saman síðan eg var harn, eg klifraðist upp á veggina eins og eg klifraðist upp á öxlina hans pabba míns, eg stóð uppi á burstinni og fanst bærinn lyfta mér til þess að eg sæi betur yfir. Nei, Jórunn, þó að eg vissi, að jarðskjálftinn kæmi, þá færi eg heim, það er heldur ekki furða þó að mig langi til þess að hátta niður í rúmið mitt, eg er orðinn gamall, og þar hefi eg vaknað, má heita hvern morgun alla mína æfi, eg hefi lagt mig út af svo þreyttur, að eg gat varla staðið á fótunum, og vaknað ungur og fjörugur, eg hefi legið veikur og séð sólargeislana færast yfir gólfið. Sveinungi fer heim. JÓRUNN Ferðu heim! gengur á eftir honum. Hvað