IV. ÞÁTTUR. Bærinn er hruninn, það aftasta af baðstofunni stendur, þar sést inn í rústirnar eins og inn í dimman helli, Fólk- ið stendur úti berhöfðað, vinnumennirnir á milliskyrtun- um. Sveinungi stendur rétt við munnann. Þetta er sömu nóttina. SVEINUNGI Þú þorir ekki að fara inn. JÓN horfir inn í myrkrið Eg veit það ekki. Það er ekki nema ein stoð, sem þakið hangir á, hún getur brotnað þegar minst varir. SVEINUNGI Hún brotnar ekki, hún er úr rekavið, hann fúnar ekki.