Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
S k . -S v e i n 11
liorílr A eftir lionum opr litur þogjandi í krins um sig:
Ekki er þér að trúa. Flcst gjörist uú skuggalegt
— himininn líka, því i:ú s/gur að svartaþoka. Hvað
cr nú’í Mór synist rökkva meðan sól cr liœðst á lofti.
I’.g þoli cnga úmbreytingu framar. Hráðar breytingar
cru ellinnar ólyfjan. Eg þekki mig ekki framar. —
t ’ngur gekk óg berserksgang, og tók mig samstundis
aftur; nú þjáist ég í viku eftir eiunar stundar strit.
Ungur bljóp ég bandablauþ yfir bundraö
jökulsprung-ur, og kcndi ekki til mæði, cn m’i blæs ég á slóttum
velli seni sollin rolla.
hoka fnt-rist níílnr oftir fjöllunum.
Fegri man ég fifil minn, enda mæli ég um og
legií á, að enginn lil’i lengur í útlegð cn ég og gamli
(írettir. J,’egri man ég vkkur fjöll ínín; við mér
ung-um hlóguð þið öíl í lieiðríkri sumardyrö, en nú
svart-yglist ]>ið undir ógæfnþunguni þokumekki. Ungur
var ég léttur í lund sem suniarþoka, en nú er ég
argur o<; illur sem vetrarbyhir. Löng og börð er
úti-vistin á íslandsfjöllum; þíir þekkist ekki mildin eða
miskunnin, lioldur liungur og gaddur, heift og stríð.
1 ie.sku hcyrði ég talað uni lilyjan liug og hjartagæöi,
en nú fyiir löngu þekki ég ekkcrt nema harö’úð og
kaldau klaka. — Burt, burt allur kveifaraskapur!
Aldrei skal gugna — aldrei vægj’i, sá sem enginn
vægir. Allir í mennskri myud eru mínir svarnir
fjand-menn. Er niér ekki einsætt alla að liata — alla að
hutaí Skapið á ég þó óbrcytt enn og raustina
römmu.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
