Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
Der in der Literatur bereits mehrfach vermutungsweise angegebene
Zusammenhang zwischen Gnomonia leptostyta (Fries) Ces. & De Not.
und Marssonina Juglandis (Lib. Magn. wurde von Klebahn (1907)
durch Infektionsversuche mittels der Ascosporen und durch
Reinkulturen bewiesen. Der Filz bildet noch eine zweite Conidienform,
nämlich Leptothyrium Juglandis Rabh. (Cryptosporium nigrum Bon.,
Gloeosporium Juglandis (Rabh.) Bub. & Kab.).
30:743. Marssonina Violae (Pass.) Magn. 1. c. — Viola biflora. Lapponia
suecica. Vestergren.
20:477; 28:678. Melampsora alpina Juel I, II, III. — 676: Forma I
(caeoma et spermogonia). Saxifraga oppositifolia. — 477: Formae
II, III. Salix herbacea. Lapponia suecica. Vestergren. Auetor
determinationem approbavit.
E. Jacky (Schweiz. Bot. Ges. IX. 1898) hat durch
Infektionsversuche den Zusammenhang zwischen Caeoma Saxifragae (Strauss.)
Wint. auf Saxifraga oppositifolia und Melampsora alpina Juel auf
Salix herbacea nachgewiesen. Beide sind in Schwedisch-Lappland
gemein.
41 : 1009. Melampsora Gelmii Bresad. II, III. — Euphorbia dendroides.
Insula Majorica (Mallorca). Maire.
Über diese Art vergl. W. Müller, Zur Kenntnis der
Eupliorbia-bewohn. Melampsoren (Centralbl. f. Bakt. II, vol. 19, 1907).
31:76 9. Melampsora Hypericorum (DC.) Schrot. I (caeoma). — a)
Hypericum pulchrum. b) Androsaemum hircinum. Gallia. Maire.
Nach Gobi und Tranzschel (1891) ist die früher als Uredo angesehene
Form dieses Pilzes ein Caeoma. Klebahn hat jedoch [Zeitschr. f.
Pfl.-krankh. 1905, p. 106, Fig. 4] nachgewiesen, dass auf Hypericum
sowohl Caeomalager als auch echte, mit Paraphysen versehene
Uredolager vorkommen. Dieser Uredo ist aber bisher nur auf
Hypericum humifusum beobachtet. Nach Klebahn können nur
Kulturversuche über die eventuelle Zusammengehörigkeit der drei
Sporenformen auf H. humifusum entscheiden. Vergl. auch \V. Müller,
Centralbl. f. Bakter., II, 17, 1906, p. 211 (Melampsora Hyperici montani).
31:760; 45:1108. Melampsora Lini Pers.) Tul. II, III. — 760: Forma
III. Linum gallicum. Corsica. Maire. — 1108: Forma II. Lilium
rigidum. Amer. bor. Kansas. Bartholomew.
23:551. Melampsora repenlis Plowr. I. — Orchis incarnata (= latifolia).
Suecia. Lagerheim.
Das Caeoma auf Orchis maeulata gehört nach Plowrights
Kulturversuchen zu Melampsora repenlis Plowr. auf Salix repens.
Dasselbe gilt nach Klerahns Versuchen von dem Caeoma auf Orchis
latifolia (= Orchis incarnata a latifolia). Klerahn nennt (z. B.
Wirts-wechs. Rostpilze, p. 426, 1904) den Pilz Melampsora Orchidi-Repentis
(Plowr ). Dies scheint mir nicht ganz mit den Nomenklaturregeln
übereinzustimmen. Denn erstens ist der Name Orchidi-Repentis
jünger als der Name repenlis Plowr., 2) hat Plowright nicht dem
Pilze den Namen Orchidi-Repentis gegeben, weshalb er auch nicht
als der Urheber desselben angeführt werden darf.
Svensk Botanisk Tidskrift 1909. 18
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>