Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sider ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
32
Attpå denne stemna fekk eg eit åtvarande «alvorsord» i høgrebladet:
um eg som «en ungdommens leder og opdrager» kunde kalla hit ein
agitator og unionsstormar som lagmann Lindboe til å vill-leida ung
domen !
Soleis hadde me det den tidi
A. O. SAND
ARBEIDSÅR.
Det gjekk ei sterk nasjonal vekkjing over
landet i 90-åra. Vi kjende eit lite pust av dette
åndsveret på lærarskulen, serleg når vi var saman
i elevlag og mållag. Sterkare kjende vi det når
vi kom ut millom folket, og sterkast i samvær
med den frilyndte ungdomen.
Det var i 1892 eg for fyrste gongen var med
og skipa eit ungdomslag, borte på Vestlandet ein
stad. Det kom ein ung gut til meg ein dag og vilde
læra «å skriva og rekna». Ein ljoshåra, blåøygd,
frisk og gladværug gut var det, med det fine
drøymande draget over seg som ein ungdom
med åndelege hugmål kan ha. Sjølvsagt lova eg
J. Haraldseid.
å hjelpa han, og vi vart snart samde om at han skulde få læra å skriva
norsk, ikkje det som folk til vanleg kalla «norsk» men verkeleg norsk.
Det vart hugnadstunder dei timane vi var saman, og det vara ikkje lenge
før vi kom til samtals om å skipa eit ungdomslag. Vi fekk med oss ein
eldre lærar og tillyste møte. Og mange staute og støe bondegutar og bonde
gjenter møtte. Eg sa nokre ord til innleiding, og så vart det ordskifte om
«lovene» for laget. Vi hadde gjort istand eit utkast.
Presten og klokkaren møtte fram og vilde ha eitt og anna brigde i
lovene. Det sette vi andre oss hnot, og så vart det til det at presten og
klokkaren tok hatt og stav og gjekk; dei andre vart att og skreiv seg
inn i laget.
Det var kanskje mindre pent av oss — serleg av meg som var ung semi
narist — a setja oss op mot prest og klokkar; men eg hadde den hug
naden å sjå at ungdomen ikkje fylgde presten og klokkaren den gongen.
Andre gongen eg var med å skipa ungdomslag var i 1894. Det var
her i Gudbrandsdalen. Og arbeidet saman med ungdomen i dette laget
står ennå for meg som eit lysande minne. Det var lett å vera formann og
få arbeidet til å gå der. Mange av medlemene var svært flinke til å hjelpa
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
