- Project Runeberg -  Edda Sæmundar /

Table of Contents / Innehåll | << Previous | Next >>
  Project Runeberg | Like | Catalog | Recent Changes | Donate | Comments? |   

Fra "Den eldre Edda": 

Håvamål

 

 

l

Augo du bruke

før inn du gjeng,

i kot og i kråom,

i kot og i krokom.

For d'er uvisst å vita

kvar uvener sit

føre din fot.

 

 

2

Sæl den som gjev!

Gjest er inn komen,

kvar finn han sess åt seg?

Brå vert den

som på brandom skal sitja

og føre ærend fram.

 

3

Eld han tarv

som inn er komen

og om kne kulsar.

Til mat og klede

den mann hev trong

som hev i fjell fari.

 

4

Vatn og handduk

han ventar å få,

når til bords han vert beden.

Syn godlaget fram,

så greileg du kan,

med ord og attbeding.

 

5

Vit han tarv

som vidt skal fara;

d'er mangt heime høveleg.

Til bisn han vert

som veit for lite,

når han sit med kloke folk saman.

 

6

Av sin eigen klokskap

kyte ingen,

men ver håvar i hug.

Når du gløgg og tagal

i gardane sviv,

du kjem ikkje brått i beit.

 

7

Grannvar mann,

til gjestebod komen,

teier med andre talar.

Lyder med øyro

og med augo skodar,

veltenkt og føre var.

 

8

Sæl er den

som seg mun vinne

fagre ord av folk.

Endå det er

ymist med det

du eig i annan manns barm.

 

9

Sæl er den

som sjølv mun eige

livsens hugnad og heider.

For ofte hev menn

ille råder

aust or barmen hjå andre.

 

lO

Betre byrdi

du ber kje i bakken

enn mannevit mykje.

D'er betre enn gull

i framand gard;

vit er vesalmanns trøyst.

 

11

Betre byrdi

du ber kje i bakken

enn mannevit mykje.

Med låkare niste

du legg kje i veg

enn ovdrykkje med øl.

 

12

Inkje så godt

som godt dei seier

er øl for manne-ætt.

Di meir du drikk,

di mindre vit

mun du i hausen hava.

 

13

Gløymsle-hegren

over gildet sit,

han maktstel mange.

I fjørene hans

eg fjetra vart

i garden hjå Gunnlòd.

 

14

Øren vart eg

og ovdrukken

hjå den frode Fjalar.

Best er gildet,

gjeng du ut att

heil i sinn og sans.

 

 

 

15

Klok og tagal

skal kongsson vera,

frøkleg gange han fram.

Gladvær og fjåg

kvar gut skal svive

til sin døyande dag.

 

15

Ein stakkar tykkjest

han støtt må leva,

når han strid mun sky.

Men alderdomen

gjev ingen mann fred,

om spjut honom sparde.

 

17

Kópen glanar

når til gilde han kjem,

fumlar fåmen og mullar.

Så snart han ein slurk

av skjenken fær,

då utan stans han sullar.

 

18

Han eine veit,

som vide reiser

og om mellom folk hev fari,

kor vel sin hug

han held i taum,

kvar som veit kva vit er.

 

19

Spar ikkje mjøden,

men med måte du drikk;

sei det som tarvst eller tei!

Ikkje nokon

neise deg kan

for du tidleg vil kvile om kveld.

 

20

Ov-etar, om han

ikkje seg sansar,

et seg heilt i hel.

Mang ein tull

vert for magen sin

til lått mellom kloke karar.

 

21

Bølingen veit

når frå beite han skal

koma heim om kveld.

Men ovnøyta, ho

aldri veit

å høve mage-mål.

 

22

Vesal-mannen

og meinkroken

alltid lastar og ler.

Ikkje han veit

det han vita turvte:

han sjølv hev last og lyte.

 

23

Vitlaus mann

vaker all natti,

tenkjer både opp og ut.

Han er trøytt og mod

når morgonen kjem,

og alt er flokut som før.

 

24

Vanklok mann

trur vel om alle

som hugblidt mun helse.

Ikkje han ser

at dei snaror legg han,

når han sit med kloke saman.

 

25

Vanklok mann

trur vel om alle

som hugblidt mun helse.

Det ser han fyrst

når til tings han kjem:

av frendar eig han få.

 

26

Vanklok mann

veit alt, han trur,

der mellom bergi han bur.

Men når framandfolk

honom finn,

rådlaus røynest han då.

 

27

Vanklok mann

som vankar ute,

det er tryggast han teier.

At lite han veit,

det varest ingen,

utan for mykje han mæler.

 

 

28

Frod den tykkjest

som frega kan

og sjølv eitkvart seia.

Ikkje nokon

av løyner det

som ut er ført mellom folk.

 

29

Ovnøgdi mæler

den som aldri teier,

bort i byr og heim.

Ei radmælt tunge

som låkt er tøymd

ofte seg ugodt gjel.

 

30

Til narr skal ingen

ein annan hava,

om på gjesting han gjeng.

Ofte trur seg klok

den inkje vert spurd,

når trygt i ro han ruggar.

 

31

Tykkjest gjest klok

som tek til sprangs,

når i gilde han gjest hev hædt.

Han veit ikkje fullvel,

den som flirer i laget,

om han ikkje range folk råkar.

 

32

Mange gode

grannar du finn

som alltid må antrast i gilde.

Opphav gjerest

til æveleg strid,

når gjest er rang imot gjest.

 

33

Ein dugleg åbit

skal du eta jamleg,

når du på gjesting vil gange.

Då slepp du sitja

svolten og kei,

så du maktar lite å mæle.



Project Runeberg, Thu Nov 13 17:28:15 1997 (runeberg) (diff) (history) (download) << Previous Next >>
http://runeberg.org/eddano/no-02.html

Valid HTML 4.0! All our files are DRM-free