Vögguvísur.

Það var fæddur krakki’ í Koti;
Kúrði sig í vögguskoti
Bláeygur með bros á munni
Businn, efni manns, —

Gestur, sem að enginn unni
Utan mamma hans.

Mánaljós um mjallir blakti —
Mamma svaf, en Ísland vakti,
Fóstran hans, og vörn á vegi
Vögguljóðið kvað. —
Ef þú kant það kvæði eigi,
Kveða skal ég það:

— — „Byrgðú aftur, anga-tetur,
Augun bláu’ eins lengi’ og getur!
Hulinn óður hlær í hvarmi,