Full resolution (TIFF) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
PET HISTORISK-ARCHÆOLOGISKE ARCHIV.
25
um ad Senda einn å land; téku J>eir J>ann til, sem hvorki var mestr né
minnstr i ![>rott )>eirra; hann fluttu J>eir i land, og sogdu, ad ef hann
yrdi ekki kominn aptr fyrir jéi mundu |>eir sen da honum sendingu, sem
dræpi hann; j>etta var snemma å jélafostunni. Madri nn fér, og gekk
lengi og kom vida, en hvergi så h’ann mann; hæirnir stédu opnir, og
ondud lik låu J>ar inni å vid og dreif; loksins kom hann ad einum bæ
lokudum; hann furdadi sig å J)vi, og nu vaknadi hjå honum von um,
ad hann mundi finna mann. Hann bardi ad dyrum, og kom |>ar tit ungleg
stulka og frid; hann heilsadi henni, en hån hljép um håls honum og
grét af giedi, yfir {)vi ad sjå mann, {>vi hån sagdist ha få hugsad ad
enginn lifdi eptir nema hån ein. Hån bad hann ad vera hjå sér, og
hann jåtadi [>vi; féru J)au nå inn, og toludu mart saman. Hån spurdi
hann hvadan hann kæmi, og hvad hann væri ad fara; hann sagdi henni
J>ad, og i>ad med, ad hann yrdi ad koma apti; fyrir jélin; hån bad hann
samt ad vera hjå sér sem lengst; aumkadist hann svo yfir hana, ad
hann hét henni |>vi; sagdi hån honum, ad ]>ar nærri væri enginn madr å
lifij J>vi hån sagdist hafa farid vikuleid frå sér å alla vegu, og engan
mann fundid. Nå leid fram undir jélin og eyjamadr vildi fara; stålkan
bad hann ad vera, og sagdi, ad. félagar hans mundu ekki vera svo
grimmir, ad låta hann gjaida l)ess, f)é hann dveldi hjå sér,
einstædingn-um; let hann svo til leidast, og nå var kominn adfångadagr jéla; f)å
ætlar bann ad fara, hvad sem hån segi. Hån sér |)å, ad nå duga ei
bænir lengr, og segir: ^heldurdu ad J>å komist åt i eyjar i kvold? eda
Jjykir J>ér ekki eins gott ad deyja hérna hjå mér, eins og ad deyja
einhverstadar å leidinni?’’ Hann så, ad timinn var nå ordinn of naumr
og åsetti sér nå ad vera kyrr, og bida dauda sins; leid nå af nottin
og var bann mjog dapr, en stålkan var hin kåtasta, og spurdi: hvort
hann sæi hvad eyjabåum lidi? Hann sagdi ad nå væri ]>eir bånir ad
senda sendinguna i land, og mundi hån koma i dag; stålkan settist nå
hjå honum å råmid sitt, en hann lagdist uppi fyrir ofan hana. Hann
sagdi, ad nå væri sig farid ad syfja, og væri }>ad adsékn; sidan sofnadi
hann; stålkan sat å råmstokknum, og var einatt ad små-vekja hann og
låta hann segja sér hvar sendingin væri; en pvi nær sem hån kom,
})vi fastara svaf hann, og seinast, f>egar hann sagdi ad sendingin væri
komin i landareignina, sofnadi hann svo fast, ad hån gat ekki vakid
hann; enda leid ])å ekki å laungu, ådr hån så gufu mérauda koma inn
i bæinn. Gufa }>essi leid hægt og hægt inn ad henni, og vard f)ar ad
mannsmynd. Stålkan spyr, hvert hån ætli ad fara. Sendingin segir
henni allt sitt erendi, og bad hana fara af råminu: tJ)vi eg kemst ekki
upp fyrir (>ig’’ segir hån. Stålkan segir ad t>å verdi hån nokkud til
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
