Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - X.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
_258_
han kjende ein Lehgt, ein Saknad, som gjorde han
sjuk. Aa, um han hadde eit Menneskje, som forstod
han, som heldt av han! Aa, um han hadde ei, han
kunde elska! Her gjekk han so aaleine ... so
aaleine som ein Tjuv um Notti. —
Men naar han kom heim til Kveldsbordet og
høyrde Proprietæren, og stundom Lensmannen elder
Presten, sitja der og leggja ut um alle Ting og vera
so trygge i sitt og vita so god Greida, so sukkad
han med seg sjølv og tenkte: sæle er dei gamle, som
hev alt sitt uppgjort.
Lensmannen var ein gamall høg, graa Ungkar
med bleike juridiske Andlitsdrag og ei Nos som ein
Bløyg; Jurist var han, og Embættsmann vilde han
heita. Men Presten var Hr. Pastor Ring, som Daniel
eingong hadde raakat ut for hjaa Grosserar Helle.
No var han komen her hit, og her hadde han eit
framifraa godt Kall. Han var eldre aa sjaa til no,
og liksom meir bondsk, men l^ggjeleg og verdig.
Han var svært glad med aa høyra, at Hr. Braut
ikkje var Jaabæksmann; »det vil ogsaa i høi Grad
glæde Deres gamle Velgjører, Grosserer Helle«, sagde
han. Gudskelov, Grosserar Helle var komen seg
upp-att no, fortalde Presten; han dreiv ei Forretning, som
alt var i god Gang, og han vilde visst snart vera i
full Vælmagt. »Aa ja, Herren glemmer ikke dem,
der gjøre vel.« Daniel sat og tenkte paa, um han
kunde vera god-for endaa ein Gong aa beda Grosserar
Helle um Pengehjelp; men han tenkte, at det fekk
vera den siste Utvegen. —
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
