Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
28
að leika sjer, þar sem Þorkell væri, það væri munur að hafa þann
karl með sjer en móti. Um þetta fór hann mörgum orðum og
sannfærandi.
Og við þetta ljet Halldór jafnan sefast og sannfærast um
stundarsakir. En efasemdirnar fóru að hreyfa sjer aptur, og
þögn-uðu ekki. Það var eins og einhver væri alltaf við og við að
hvísla að honum þessum gamla talshætti: »Endinn skaltu í
upp-hafinu skoða.«
Og enn var hann á tveim áttum; hann hímdi sunnan undir
kirkjugarðinum. Stóreflis moldarhaugur hrúgaðist upp innan við
og upp við garðinn. þeir vóru rjett að enda við gröfina, og
smá-rekum var kastað við og við upp á hauginn; moldarkögglarnir
ultu út á garðinn, ■— en Halldór tók ekki eptir því, hann lá fram
á garðinn, og var i djúpum hugsnnum: »Hvað á eg að gera?«
þetta kvað alltaf við í brjósti hans. Svo var enn lítilli reku
kast-að upp; hana bar snöggvast við lopt; svo datt hún sunnan í
haugtoppinn, og kögglarnir hruta niður undir garðbrúnina. En
einn þeirra valt lengst; það var fúinn og moldugur
mannshryggjar-liður; hann skoppaði ofan hauginn og út á garðinn, og upp í
fangið á Halldóri.
Honum varð illa við þessa sendingu. Hann tók liðinn og
hortði á hann. Raunahugleiðingar hans píndu hann enn þá meira.
Það er imdarlegt, hvað sundurleitar hugmyndir geta æst hver aðra
upp, ekki sízt á þeim, sem eru að geggjast á geðsmunum.
Honum datt dauðinn í hug, dauðinn, sem hann trúði fyllilega, að væri
kominn frá lýginni og lýginnar höfundi.
Svo henti hann beininu langt út í tún — og gekk á burt.
Og í kirkjunni, á meðan presturinn var að halda líkræðuna,
hugsaði hanii enn um ið sama. Presturinn hjelt snotra og
sann-orða ræðu. Hann lýsti Jóni heitnum í fám, en sönnum orðum.
Einkum tók hann það fram, hvað hann hefði verið sannur í sjer;
aldrei hafði neitt af lýgi þessa lífs komið fram í orðum hans eða
verkum. Halldóri fannst eins og sjer væri gefinn löðrungur;
»hann er að stinga mjer sneið« hugsaði hann; en svo hugsaði
hann aptur með sjer: »Satt var það, Jón laug aldrei, þó að hann
væri harðvítugur i sjer; skyldi hann ekki líka segja satt, þó að
hann sje dauður? eg skal taka mark á því, — ef hann verður
bor-inn út á undan og fyrri sökkt ofan í gröfina, þá hefir hann dáið
fyrri — eða mjer er óhætt að segja það.«
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
