Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
94
óþrotlegt illviðri; rjett að haan gåt hröslast áfram með slitau
seglunum á bátgarminum sinum.
En í eins háskalegum brimsjó getur lítilfjörlegasta atvik riðið
baggamuninn; steypt öllu í kaf á einu augabragði.
Tobías stóð einn dag niðri við naustið og horfði stöðugt á
skósauminn, sem var sprottinn upp á vinstra fætinum; þungur
ógæfugrunur lagðist steinþungt á huga hans, likt og einhver ógæfa
vofði yíir honum, og þó var drottinsdagur í dag.
Með einum bátnum, sem kom frá kirkjunni, hafði hann
feng-ið orðsending frá hreppstjóranum, um að koma og slátra á
þriðju-daginn. En nú vildi svo óheppilega til — og það var einmitt það
sem brauzt um í höfðinu á honum, svo hárin risu við — að
kaup-maðurinn vildi fá hann sama daginn. Báðir höfðu ráðfært sig við
almanakið; báðir vildu slátra í nýið á tunglinu, til þess að fá
veru-lega gott kjöt.
Hvorn þeirra átti hann að låta sitja fyrir? Ur þeirri flækju
var ekki gaman að leysa. Þessi spurning hringsnerist i kollinum
á honum, meðan hann gekk upp brekkuna og inn í kofann sinn,
þar sem Marta Malvina sat við arinn og ungbarnið í kjöltu
henn-ar rjetti litlu hendurnar eptir eldibröndunum.
Tobías stóð um stund og ýtti til húfunni á höfðinu, tyllti sjer
svo niður á rúmstokkinn og hjelt áfram að ýta til húfunni; það
er ekki hægt að fullyrða hvort hún hefur verið búin að fara meira
en tvo hringa á þessu hugsana pínda höfði, þegar hann loksins
rjeðst í að ljetta nokkuS á þvi. Hann horfði fyrst um stund á
hina tileygu, hörundsdökku konu sína og sagði síðan frá öllu
vanda-málinu.
»Svo— ætli þeir sjeu báðir orðnir vitlausir, — geturðu verið
hjá báðum sama daginn ? . . . Það er rjett til að hlæja að því.«
Þeir voru nú samt svona vitlausir. Marta Malvína starði um
stund á glóðina og sagði síðan í fullri alvöru:
»Kaupmaðurinn verður að ganga fyrir.«
»En hreppstjórinn verður bálvondur . . . Hann geltir ekki,
heldur bara bítur, karlinn sá.«
»Liklega jetur hann okkur þó ekki.«
»O-nei! Hann fleygir okkur heldur ut.«
»Er það mögulegt? . . . Þeir fá þá að sjá um okkur úr því.«
»Það er nú liklega rjettast að låta hreppstjórann sitja fyrir.«
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
