Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
39
barnsbeini; ég sé fingraför hans á enni þínu og höndum. Hvernig
gåt dóttir þín fengið heilsusamlegan þroska, þar sem þú, lífvörður
hennar og framleiðandi, varst alinn vipp við hríð og kulda í
hálf-rökkri skáhallra sólargeisla, sem sagtentar bjargabrúnir og ávalar
ísbreiður hafa beygt og brotið. —
Einveran þagnaði. Málrómurinn lét í eyrum mínum eins og
niður fjarlægrar iðu, sem fellur bólgin af krapaförum niður í djúpa gjá.
En sá mismunur hér og þar! Hvílíkur munur á kjörum
ein-staklinganna, sem aldir voru upp sinn á hverri þúfu. En alt hefir
eðlilegar orsakir, mismunurinn á kjörum einstaklinganna eins og
mismunurinn á útsjóninni í dalnum, sem kvöldsólin lýsti annars
vegar, en skuggarnir réðu yfir hinum megin.
Mér varð heitt í hjartarótunum við þessar hugsanir. Nú voru
augu mín opnuð og skilningurínn vakinn.
Von mín, veslings dóttir mín, var alin upp við of lítið ljós —
of lítinn hita.
Hvað stoðaði það, þótt ég vefði hana að mér — með
krók-loppnum höndunum?
Eg gaf henni þaö bezta, sem ég átti til í eigu minni —
fífla-leggi og holtarætur.
Pá vildi ég ekki skella skuldinni á sjálfan mig, heldur á
dal-inn, sem ég var borinn í og barnfæddur, — þennan svipdökka,
stórskorna mýralang, sem svalg þokumaukið og hráslagann utan
af firðinum, þegar sólin skein í heiði suður frá.
Þegar ég hafði setið mig þreyttan og hugsað mig uppgefinn,
stóð ég á fætur og sneri heim á Ieið.
Ég hafði ekki í annað hús að venda.
Sólin var gengin undir í öllum sjóndeildarhringnum og
sort-inn, sem var á austurloftinu, haíbi breitt sig yfir gjörvallan
himin-inn. Litklæbin og borðagullið, sem vesturáttin bar fyrir stuttri
stund, var horfið og úrsvalur, hrímhvítur frostreykur steig upp úr
tjörnunum í dalnum, dreifði úr sér, og breiddi samfelda voð yfir
bleytur og þurlendi.
Svo bar ég Von mína heim og lagði hana í vöggu. Ég
gåt ekki annsð. Ég þreyttist á að bera hana hvert spor og gat
það heldur ekki fyrir daglegum önnum, sem þyrptust að mér,
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
