Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Det nasjonal-romantiske gjennembrudd. 1845—1855 - Ivar Aasen
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
TL EEE 5
5
EG ENG: i 2
299 DET NASJONAL-ROMANTISKE GJENNEMBRUDD
Av Hav kom Sjomann sigande
og lengtad” etter Land,
daa saag han Fjelli stigande
og kjendest ved si Strand.
Daa kom det Mod i Gutarne,
som saag sin Fødestad.
Ja dei gode gamle Nutarne
dei gjera Hugen glad.
Det er det han synger om, om fedrelandet og hjemmegrenden, «I Hei-
men der hygger seg Barnet best, til Heimen vil Ungdomen stunda», og
«Her er dat land, som hugar meg best, og hit hev eg lengtat lenge» (i sang-
spillet «Ervingen»). Og det er hjem til den gamle gården: «Tidt eg min-
nest ein gamal Gard, med store Tre og Runnar», og lengselssukket i
«Gamla Voner»: ;
Giv det var so vel, eg raadde
fyr” ein Flekk av denne Jord,
berre som ein Teig, som naadde
femti Fot ifraa ein Fjord.
Var det vel for stort eit Rike
til at faa i huglegt Stand?
Langs med Fjordom tusund slike
finnast i vaart fagre Land.
Et livssyn stemt i milde dempede toner åpenbarer sig i hans dikte.
Tålmodig, bøiende sig for det livet gir ham av ondt og godt, et livssyn
hvor en from og fåmælt religiøsitet har dempet ned mange savn. Noe
sterkt livsbegjær har det aldri vært i ham, intet stormende i hans sinn,
ingen livsfølelse som brant farlig.
Det inderligste uttrykk for denne sin livsopfatning full av jevn, almen
Ivar Aasen i Oslo. Fotografert av student C. Størmer i begynnelsen av nitti-årene.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
