Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - De store diktere - Aasmund Olafsen Vinje
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
AASMUND OLAFSEN VINJE 51
Mit Hjarta har voret i Livets Strid
og mangteit Saar har det fengjet;
det laag sjukt og saart i somangei Rid,
men endaa det har til denne Tid
fraa Leiken med Livet gjenget.
Men Er paa Er efter Saar paa Saar
der er paa hver einast” Sida,
og up dei brjota hver evig Vaar,
naar Lauvet spretter og Isen gaar,
og Gauken gjeler i Lida.
Men Blomar bløma i desse Er,
og blømande Blom er taaret.
Det soleids ogso med Jorden er:
naar Regn og Dogg hun fra Himlen fær,
. Rosa Kjeldseth Vinje, f. 28. oktr. 18836,
so vexa Blomar i Saaret. d. 12. april 1870. Ektet dikteren Vinje
20. juni 1869.
For det onde en har gjort, må det bøtes og bøtes her på jorden
(«Sundt maa bøtas»), og minder av ondt og godt bryter stadig innover
hans sinn («Attersyn»). Hans sinn er alltid nær naturen og i lengsel ut
mot naturen. Når våren kommer, våkner han til nytt håp og ny tro.
(«Vaarkjenning»). Han puster dypt ut i ny livsfølelse:
Enno ein Gong fekk eg Vetren at sjaa for Vaaren at røma;
Heggen med Tre som der Blomar var paa eg atter saag bløma.
Enno ein Gong fekk eg Isen at sjaa fraa Landet at fljota,
Snjoen at braana, og Fossen i Aa at fyssa og brjota.
Graset det grøne eg enno ein Gong fekk skoda med Blomar;
enno eg høyrde at Vaarfuglen song mot Sol og mot Sumar.
I våren møter han fedrenes ånder og til våren skal han selv engang
vende tilbake:
Eingong eg sjølv i den vaarlige Eim, som mettar mit Auga,
eingong eg der vil meg finna ein Heim og symjande lauga.
Alt det som Vaaren imøte meg bar, og Blomen eg plukkad”,
Fedrenes Aander eg trudde det var, som dansad” og sukkad”.
Derfor eg fann millom Bjørkar og Bar i Vaaren ei Gaata;
derfor det Ljod i den Fløyta eg skar, meg tyktest at graata.
Og når sommeren er inne, kan intet lenger binde ham fast. Det leker
av frihetsfølelse, av farelyst, av lykkelig higende naturglede i alle hans
fjelldikt. Det begynner med farvellet til Kristiania — innledningsdiktet
til «Ferdaminni»:
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
