Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Det tyvende århundre. 1900—1933 - Olav Aukrust
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
AUKRUST 191
Fra diktets fjerde av-
snitt tar dikteren selv or-
det:
Trøytt av by og bøker sveiv eg,
uglad var eg, laus eg reiv meg.
For det var ei magt som
dreiv meg
og som kviskra mjukt og lint:
«Vil de hjartefreden fange —
inn og upp lyt vegen gange.»
Lyde laut eg røysti blindt.
Så følger hans egne
syner. Han ser den tid
han lever i, som en ned-
gangstid, unasjonal, ma-
terialistisk, — men sam-
tidig som en tid hvori
vei og mål tar til å åpen-
bare sig: tilbake til det
gamle og fremover til det
nye. I denne tiden følte
han sig som den nyfødte
åsteson som skulde for-
kynne norske utsyn:
Alle Norigs namn og nemne
Olav Aukrusts foreldre og søsken.
Olav Auktust står ved siden av sin far.
vilde sjølve steinan” tala, —
strøymde mot meg, vart meg emne — gneiste til det brann eit bal
vart meg eld som heit slog inn,
meg til trøyst i sjæl og sinn:
vart han krasa, knekt og smala
sunder, malmen i vårt mål,
med ein eld som ikkje slokna
fyrr enn sjølve landet brast, —
til vår merg og tunge storkna
skulde desse navn stå fast.
Her var hans liv og drøm og forkynnelse:
Gjev det eingong måtte ljore
blått i sky
mot ein himmel blank og ny,
og med gufs og glans att rann
morgonsoli over store,
ville, fagre Norigs land!
Efter hans død kom en diktsamling «Solrenning» (1930), ikke helt
ferdig og avsluttet, den har tunge vers med anstrengte rim og den er mørk
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
