Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
Eit Blad aai det norzlkr Folket.
W
Kjeut ut koar Onsdag og Laurdag.
Kr."1,10 (= 33 ß) med
Porto og alt. Betaling
fnreaat.
Priis fyk ijrrufgaaket: s
Laurdag den 27de April.
Lysingar kostar 10 Øre
(Z sz) Petitlina, og daa
etter Maaten syr større
Vokstavar·
—1878.
Ein Stevleik.
Guten·
Aa kaat og lettliva hen eg vore-
og Jordi hev meg fo lettvint bore,
ja kaat og lettliva utifraa,
ein snaalar Kar skuld’ du aldri sjaa.
Gjenta. »
Ja fri’ syr -Moro plag’ Gutann gjern,
aa roa fagert aa lat’ de vera,
ja roa fagert aa lat’ de bli,
aa læ aat Gjenta mce Suti si.
Guten·
Men some Gjentur dei æ so bræer 1),
dei vil, at Gutann skal ver’ so kjælne,
at dei skal øsle·2) mce Klapp og Sleik,
dei trur at Live ce bar’ ein Leik
Gjenta.
Ja sri’ aa flasa plag’ Gutann gjera,
men sjella skal de av Hjarta vera;
for deires Hjarta, de ae so armt,
dei kann kje elska som Gjenta varmt.
Guten·
Eg veit kje noko, som semjes likar
hell ein ce finar aa ein ce rikar;
naar ein av Rikdomen bretter seg,
so sei’ den hin: »eg er finar eg!«
Gjenta.
Av Hjarte-Kjærleik den Pakt maa vera,
som gjenom heile ditt Liv skal hera;
den som paa Rikdom og Fridd er byggt
i Livsens Stormar stend aldri tryggt.
sGuten·
Med Sut i Hjorta eg gjeng og drøymer,
de æ ei Gjente eg aldri gløymerz
so mild i Hjarta, i Hug so rein
som Skum paa Bylja naar Soli skjein.
Gjenta.
Eg va so glae i heile Somar
som Fivreld fyk’e kring Bjolleblomar;
men naa kjem Hausten moe slik ei Suk:
dei sei’ for meg, eg hev ingen Gut.
Guten·.
Du misste Guten din, som du lika,
de va daa styggt at han deg konn’ svika;
meneg skal trohste og gjer deg gla,
for eg skal gange i honoms Sta-
, Gjenta.
J honoms Sta kann du aldri vera,
1) bkwkak fjasa.
2) Afla- fjafa—
eg kann kje Hugeii i Loma bera;
i honoms Sta kann du aldri bli,
om so du bad meg i all di Ti.
1. H.
Flot Flonm.
(Segti frati Stjoradal.)
Han budde paa Floum og heitte ,,Flat« (Fljot)
avdi han var so fljot til aa fara (fljotfarande) paa
Skiom sine; -— dit maa vita han hadde eit Par
underlege Kvikskiz dei var gjorde taa« eit Klufttre,
som hadde stadet slik til, at Soli skeiii gjenom Klufti
Middagsbil, og so var Skierne gjorde paaZ Tors-
dags-Jolkveldar, og daa vart dei skik, at dei gjekk
like radt baade bratt og flatt, baade paa Sjo og
Land, ja i Lussti med, meiner eg, og so sort so
sort som Vinnen elder Blinken av Gldingen· Det
var framisraa til Ski,—m«en so var og han Flot
Kar til aa bruka deim, «han, som du skal saa høyra·
Kjeringi hans skulde bryggja Munngaat elder Ol
til Joli, men det havde so leit til den Gongen, at
dei vantad Gjær. Og so maatte Flok avstad etter
Gjær, han; men slikt var ikkje i Nærhondom aa
faa’ti, han laut alt aufti Sverig etter det,og detta
var just um Jolaften. Men syr han Flot var sakte
detta berre ein Snaapvending; han lagde ·i Veg,
kom fram og fekk i Gjær, og so til Flogs tilba-
kers att, lell um det Var nokot seint paa Kvelden.
Men daa han kom paa Forbordnadsfjellet, kom det ei
Trollkjering Ut or Fjellet —: »bi, bi, so skal du
faa deg ein Skjenk, du kann vera tyrst no, Fl,øt!«
flidde honom so ein Sylvbikar med nokot Vaat-
vare i. Flok tok Mistanke, letst som han drakk,
men slog det attyver Hovodet sitt altihop. Og jau
det var Slag, som vilde ha gjort’n utyrst; for det
brennde Hol paa Skii hans, der det rann nedpaa·
»Du skal ha att for Fantsnitonn din’,« tenkte Fløt,
tok Staupet med seg og strauk. ,,Bi, bi, bi, berre
tart1) eg hi faatt paa meg Trolbrokja mi!« skreik
Kjeringi, »saa skal eg nok snaapt faa ’ti deg.«
Men Flok biad nok ikkje han;- han fekk sovass til
Fyremun, at han laup ifraa henne — som no kom
trillande etter som eit snart Nosta ——, vann seg
aat Floum og fekk loyst Kyrkjeklokkurne; Kyrkja stod
paa Floum den Tidi, ser de. Trollkjerringi var
daa komi ned paa Hamars-Jardet2); men daa ho
fekk hoyra Klokkurne, sleit ho i Sinne Foten av seg
og kjilad’n etter Kyrkja, og so sprakk ho; men Foten
naadde ikkje fram; han datt ned paa Jordet der og vart
til Stein, og enno heiter den Aakeren »Trollfoten.«
1) Tart el. tatt = til at (til dess at).
2) Jarde = (Gjerde =) »Jore.«
Staupet gav Flot burt til Kyrkjai (Fløkyrkja elder
Skatvalskhrkja).
Daa han var daaen, vart alt selt, som etter
honom var, og so vart daa Skierne og srambodne
ved Uppropet. Daa vart det ,,mange Hundar um
Beinet«"; dei kappbaud og kappbaud, men til Slut
vart det Hovmannen, som vart Cigar paa deim,
og glad vart han. Traft steig han paa Skierne
fyr aa faa seg ein liten ,,Skjøt«; men det gjekk
berre paa Skrapsida, for han kunde ikkje bruka
deim, han. Nedyver den bratte Lidi attmed Garden
bar det som ei Pil, og utyver eit Vergstup og lukkt
paa Sjoen, so berre det gronad etter honom, og
soleids sorkomst baade Hovmannen og Flotskierne.
Men den Bergknausen heiter enno Hovmannsberget.
V-
Av laak LEtt.
Ei Forteljing.
X1.
(Framhald). »
Ut paa Hausten fekk Aasbjorn eit nytt Brev
sraa Son sin. Der stod, millom andre Ting:
,,Eg hev arbeidt hardt denne Sumaren. Det»
er som eg ikkje hev vissi, kvat Arbeid var, fyrr eg
kom hit. Me er scelt so late der heime, og hev
aldri Vit paa aa bruka Tidi. Men her foer Gin
læra, at Tid er Pengar; og Ein lærer aa bruka
seg. Disyr er her meir Fart i Folk her, meir
Framtak og Framkjomd, og meir Liv; og her vert
daa og meir gjort. Heime er det alt med det
same fraa Aar til Aar og fraa Mannsalder til
Mannsalder; Bonden sit der og syvjar og tenkjer
berre paa aa faa Maten; kvar Mann gjer lika eins
som Faer hans og sinn aldri paa nokot Nytt.
Difyr vert det den same Armodsdomen. Men her
arbeider dei kvar Ein med aa finna ut Forbetringar
og Tilstellingar, som kann bera fram, og so gjeng ·
det fram ogso fraa Aar til Aar, so det er ein Hag-
nad aa sjaa· Mest alting gjeng med Maskinar,«og
alle er med i »Politikken«, deikallar, som me heime
ikkje veit nokon Ting um. Naar eg kjem heim,
skal eg fortelja endelaust um detta. ——— Eg lærer
aa tala ogso her; det gjeng ikkje an aa vera so
tigjande og ordrcedd av seg i Amerika· —
Eg ser meir og meir, at eg heime var eit so
stort Stakkarsting, at eg var vcel verd aa vera
Allemanns Narr. Eg var rædd— og blaat, og hadde
slik ein Age syr alle Folk, liksom dei var av eit
hogare Slag enn eg. Det er ofta so eg smaa læ,
naar eg tenkjer paa detta. At eg var av »laak
Ætt"«, det laag i meg alt ifraa—liten, og det var
det, som tok Mot og Manndom israa meg, so eg
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
