Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
Fedraheimen.
Eit Blad aat det norsnc Folket.
L»M—s » 1-.=——
Kjem ut kvar Onsdag og Lanrdag.
Vris fyr Fjordnngaaret: l
Kr. 1,10 (= 33 ß) med .
Porto og alt. Betaliitg
fyreaat. i
Onsdag den 9di April 1879.
- L—ysingar kostar 10 BFY — -
(3 ß) Betaling og daa 3d=icAarg:
Utan Rang.
Skaatisk Folkeliv paa 1830-Talet, teiknat av
Ave.
11-
(Framhald.)
Det var einast Husbonden, som talad ved
Bordet, og daa dei var ferduge med Mate11,klcedde
Dorte paa seg den nye ,,k01ten« — ein Millom-
ting millom Herskapskappa og Bondekaapa, eit
Plagg, som bruktest av Klokkarkona, Jordmori og
Hushaldaren paa Herregarden, og som Dorte kunde
ganga med utan aa synast krevja »Frue«-Titelen.
Onnorleids var det med Hatten og Boaz Mylnar-
kona riste fraa Hovud til Fot, daa ho lagde den
, . seig-tit «ggt·te·»·A·laex —langeDer-sext-kxizxg Halsen sin
og saag honom hanga i ei Lykkja ende ned til
Føterne. Mannen hjelpte henne ,vcelviljug med
detta tunge Paaklædningsarbeidet; han hadde med
sine eigne Hender sleget ei dugeleg Rennesnara
paa Boa, for den hnyrde til, sagde han. At han
bar seg so riddarleg aat mot Kona si denne Mor-
gonen, kom nokot av hans Tilhug til altid, under
Skin av Godlynde, aa driva sin Vilje fram, men og
av det, at han sjølv kjende ein utemjeleg Mothug
mot aa lata Husens Folk faa sjaa Kona hans, ·so
i Nærhaandoin, i den uvanlege Bunaden·« Det
gjevst Stunder, daa Ein helder ntset seg fyr
hundrad sramande Augo, enn fyr dei bisnande
Mimir av sine eigne Kjendsfolk. Gjentur og
Drengjer hadde av Husbonden sjolv vortet fyre-
sagde aa gjeva seg paa Kyrkjevegen fyre »Her-
skapet." -
J sitt hugtyngde Tilstand kjende Dorte seg
likevcel takksam mot Mann"en sin fyr denne Aat-
gjerd, som ho forstod Orsaki til. Men daa so den
grøne Hatten med sine Bandduskar og sitt kvite
,,burr««, som liktest eit kvitt Kindskjegg, ringad seg
kring Andlitet hennar, daa skoksk den sterke Kvinna
som av ei Frost-Rid, og ho snaggad seg og vende
Ryggen til Mannen sin, som kom ut or Side-Ro-
met med vidt ntbreidde Armar — ikkje fyr aa
samna sitt lydige Viv, men fyr di den nye Pelsen
var for trong i Armholerne og klembde«den nye
Herremannen jammerlegt.
Med ein Vonlausiiigs Mod steig Dorte ut or
Romet, gjenom Gangen og ut paa den hoge Stein-
troppi. Her fekk ho den eine Foten inn-i ,,Boa’«,
ho gleid ned fraa fyrste og andre Troppestiget,
Rennesnara kring Halsen drogst fast til, og med
fiktande Armar datt ho attlengjes med Hovudet
mot nedste Troppestiget.
»Gud i Himmeleii, Moerl« ropad Daniel,
flaug etter og sreistad aa hjelpa upp Moer si;
men ved desse Tiltak vart Boa endaa sterkare
strekkt, og Snara drogst endaa hardare ihop kring
Halsen. Han trivlad med Hacindi kring Strupen,
daa Maanen, so snvggt den ukvceme Pelsen gav
Have til, kom, sknvad den hugsprengde Guten Un-
dati og sleit med eit kraftigt Rykk Boa fraa Hal-
se11 aat Vivet sitt-
Med Styrke reiste Kvinna seg no, reiv Hat-
ten av Hovudet, kastad honom harmfull paa Marki
og krasad honom med sitt ntfridde Fot; tok ho
deretter Boa med sine sterke, arbeide-varte Hender
og sleit henne beint i tvo og slengde baae Stykki
israa seg. — —
Deretter gjekk ho, utan eit Ord og utaii aa
sjakt saa Manneti sin, som stod der liksom Baaten
nav- sraa honom rodd»,«.npp Troppikoginn i Stova«
Um eit Par Minutt, lange nok fyr Daniel, kom
Moerhans att, klædd i den kvite, stivstrokne Ho-
vildbunade11, som kallast ,,1;1ut«, og som i den Tidi
bruktest av alle baade eldre og yngre Bondekvin-
mir der i Bygdi. Dorte tok Son sin i Haandi,
nikkad venlegt til Mannen sin, som hadde nyttat
den Stundi, ho var inne, til aa gjoyma Leiving-
arne av Herskapsstasen, og tagalle gjekk dei tri no
til Kyrkja·
Her var alt dei andre ,,nattvardsbarnen«
samlade i dei gvste Stolarne. Nokre av Gjentnrne
hadde ljose Kransar av Ty-blomar, som med sine
Bladgull-Knuppar og grene Fjorer og Papirblad
tevlad i Fargeglans med dei meir gamalldags
,,Bandhettnrne «, som andre hadde, og som lyste
av brokutte Vand, Gullbroddar, Glasperlur og
annat Glitter, so dei brant sterkt av mot deimyrke
heimevovne Kjolarne. Det var berre Fyrkloedi og
Bringedukarne, som· med sine gloande Fargar stod
iSamklang med Hovndstasen· Desse Hetturne,
som var helder dyre, aattest berre av rike Vandet
og vart godviljugt utlaante til Konfirmation og
Brudlaup, dei tvo einaste Høgtider, daa Bandhetta
kunde brukast. Jordmeider, Klokkarkonur og dilike
Kvinnur, som stod utan-um all Rang, leigde og ut
slike Hetttir paa Vinning, men det var endaa so
faae av dei, at Gin stundom maatte senda Vod
milevidt fyr aa faa laana ei Bandhetta.
Sokneskræddaren hadde med alt sitt Sit-een ikkje
kunnat faa Hetta til Olu; ho laut difyr lita seg
med dei endaa meir gamalldagse »Flettebondi,«
rejyrde ikring det svære, myrke Haaret, og so seks
brokutte Sidebond ned etter Ryggven. Men kvat
var vael denne Prydnaden mot den, som Bengta
hadde, Dotter aat Nemndemannen, ho som hadde
sjauttan Bandendar nedetter Ryggen sin og dertil
etter Magten fyr større
Bokstavar. ·
ein Krans av Tyblomar ovanpaa Hettiil Ho var
no den forncemaste av Gjenturne og hadde Rett
til aa vera grummare enn dei andre.
Preika var slut; Borni trod frain til Almis-
Ringen, Gjenturne til vinstre Sida, Gutarne til
høgre, og stellte segupp som dei vilde. Olu smaug
attnm dei andre, men Bengta rykte laynleg Daniel
iArmen, so hati kom til aa standa breidd-1ned
henne. icerast Gntarne laut Einkoar standa, og
Bengta var den modigaste, for ho var den gildaste.
Ein Konfirmatioti i den Tidi — me hev no
1837 — var ikkje tenkjande ntan den sterkaste
Graat og den saaraste Sutring av Boriii sjelv,
av heile Kyrkjesolket ogserleg av den store Flokketi
av Kvinnfolk, som hadde til Vis aa gjesta alle
Kyrkjur i Vygdelaget, naar denne Hngtidi gjekk fyr
seg. So mange som kunde gjekk ut or Stolar11e,
trengde seg upp i Preikstol-Troppi, stimde ihop i ,
Gangen og ikring Borni, graatande fo saart, som
um desse skulde stiga inn i Daudeheimen i Staden
fyr i Livsens Land.
Med harmfulle Augo saag Daniel paa desfe
sytande Kvinnfolki, som trengde Borni so hardt
inn mat Altarblæja, at dei seig i Kne —— til stor
Stokk for Møderiie deira, som trndde, at dei braitt
mot den rette, vcel inntalde Stikken ved detta Kne-
fallet. Millom dei, som soleids laut i Kne, var
Bengta. Og daa Moer hennar, som stod og saag
seg gild paa den straalande, storfeldte Hovudbuiiadeti
hennar, vardest, at denne kvarv hurt, so saag ho
seg fyrst um etter Makenstn, Nenmdemannen, meii
daa han ikkje syntest hava Augo elder Tankar fyr
annat ent! Salmen: ,,0 Gud, Som ej de Spiidas
rost foraktar,«« denne fagre Salmen, som han song
med paa med sterkt Mæle og Taarer i Augo, —
so vilde Nemndemannskona trengja seg ut or Kyr-
kjestolen, i Ræddhtig fyr, at Bengta hadde gleymt
dei glogge Fyreskristerne hennar; men daa saag
ho Hetta aatDotter si paa nyttdukka uvp or Meng-
di. Gamlemor smaaminkad seg til aa kliva upp
paa Benken jamsides Tenestgjenturne sine, og saag
daa, kor Danielstrekkte sin klædesklcedde Arm ver-
jande baktim den vadmaalsklcedde Ryggen aat Det-
ter hennar, niedan Assar med stor Ro puffad dei
altfor nærsøkne Kjeringar og Kallar fyr Magen.
(Meir.)
llt·. bla(1styrnk.
Det kan jkkjo bare det Slag, at og Skriv
meire i »Fec1rah«« mot ,",«Vet-18 Tunguvard Fr-
Kort-P-« om kriste1eg tru og kristeleg oplys-
ning ellet- om Sakramentord og bibelord, nxjr
eg· har riika borti fo1k, som ikkje kan 11a1dn
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
