Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
10de April 1880.
Fedraheinien.
59
men saag kji Liknils forkji te Skrin ell Peing« —
Sia ha mange grave o-leitt ——— dce ter mange
Hol ette Peinggravaro; men ingjin ha sonne so
mykji so ei Køparkjyte. ——
,,Fraa kjære decftaden lyt eg farkc.«
(Fritt etter B. Auerbach ved s. a.)
Det var tidlegt paa Morgonen, daa Timbre-
mannen Finngard vaknade, og han tykte det var
liksom Ein hadde sunget aat honom i Draumen:
Farvel du dyre Land, du fagre Heim,
fraa kjære Fødestaden lyt eg fara.
Han rette seg upp og saag ut iStova og
kunde i Graalysingi so vidt skilja dei store Kistorna
med svartmaalade Jarngjorder.
Stova var so stor og tom, for det var berre
faae Ting att av den gamle Husbunaden; Kjøpar-
arne vilde ikkje taka burt det sidste, sorr en Utfer-
damannen var saren. Finngard tyktest endaa hop-
ra Bjodingi og Hamarslagi fraa Kappljeipet fyrre
Dagen.
Paa Halmen laag Kona og dei aatte Borni
hans. Andlitet paa det yngste Barnet hadde slik
ei væn Bragd; det var ein Gut paa tvau Aar, og
han hadde lagt den vesle Handi burt paa Munnen
til Mor si, liksom ho skulde saa kyssa henne elder
ikkje faa Lov aa anka seg. «
Alle sov stødt. Finngard haattade at han
berre hadde sovet i stutte Vil; for det er rart
med det, naar Kistorna standa ferdige og tilbudde
kringum Sengi, daa er det liksom Svevnen og var
serdabuen. «
Finngard var elles ein sterk og stadig Kar;
det Augnemerket, som han jamt laut bruka inket
sitt, nyttade han og i alle Have i Livet; korkje
Lagnadeit elder den daglege Gjerdi hans kunde
faa honom svimrug; han var alltid stød, naar Stova
skulde timbrast og Sperreparet reisast; men i Dag
var han so undarleg, han kunde ikkje godt vera so
fast som han vilde; og, i rette Reiyndi, han vilde
det helder ikkje. Finngard hadde gravlagt Forel-
dri sine og tvanSmaaborn, og han let daa Sorgi
raada fritt; for han visste, at den Sorgi, som Gin
vil kjøva, elder som Ein vil gjera segsyre aa jaga
burt, ho kjem alltid atter saarare daa; han tokdet
paa same Magten, som naar han stundoni skar seg,
han klembde Blodet ut, og Saaret groddest Vonom
syrr.
J all Sut og Uheppa er det det verste, Ein kann
gjera, aa segja til den syrgjande: du skulde slaa
deg til Tols og tenkja deg um, du turvte ikkje
gløyma, at det kunde hava hendt det, som var so
og so myket verre, og difyre lyt du vera nøgd·
Det er liti Hjelp i slik Tala; ho berre manar den
syrgjande til Motinæle, og det verd i Suti so
myket saarare, med di det kann sjaa so ut, at den
syrgjande stend berre hjelpelaus og utan Takk til
»den, som vilde syna Medkjensla·
Daa huggar det myket mcire, naar Ein vil
segja til den syrgjande: ja, Du heve fulla Rett til
aa vera sorgfull og hugsaar; aa, kjære, kjov ikkje
Taarn; kvar Ting og kvar Tid vil hava sin Rett,
men komande Dagen ogso.
Finngard gjekk burt yver Golvet, og daa- han
tok Durklinka i Handi vaknade Kona, slog npp
Augo og sagde stillt: ,,Aa, Finngard, detta var
siste Nattekvildi her heime.«
.,,Det var nok det,« svarade Finngard i same·
Tonen, ,,men verd no liggjande roleg, du treng um
det i Dag, at du ·fcer kvila deg ut, og vekk ikkje
Borni; du veit, at me vilja vera hjaa kvarandre
med Guds Hjelp-«
ut; men vardt standande i Tankar ut fyre Døri.
Denne eigne Smellen, naar Klinka soleids fall i
Laashakm det var daa ein undarleg velkjend Ljod;
han laut tenkja paa den Tidi, daa Far og Mor
hans.gingo ut og inn, og so Kjenningar og han
sjølv; —— aa, han kunde endac minnastsyrste Gon-
gen han naadde i Klinka; har. strekte seg og rette
upp den vesle Handi; men det var lenge han berre
kunde naa Klinka med vinstre Handi og ikkje med
den høgre. Og Durstokken daa! Kor mangein
Gangen hadde ikkje Finngard dIttet yver denne
Durstokken daa han var liten; ig denne Kvisten,
som endaa var so stor og skinande raad-
Men hadde Finngard gjeiet seg so gode
Stunder med kvar Tingen som no med Klinka og
Durstokken, hadde det snaudt.nog komet til Utferd
med honom. Hansteig ned Troppi og gjekk ut
gjenom Landsbyen. Folketsov erdaaz Svola kvit-
rade paa Mønet, Hanen gol iHoisehuset, Fuglarne
Han let upp Deri og gjekk.
sungo millom Lauvet og Kui rautade paa Baasen.
Som ei burtfari And, naar ho useet kjem
heim atter, medan alle sova, skreid Finngard gjenom
Landsbyen. Stundom gav han seg til aa skoda
lenger paa eit og annat Hus, som han fik-lo hadde
voret med og arbeidt paa; det fortalde um Mvda
og Sveitetak, men ogso um Kransgl og Gaman.
Han var komen ut paa Vangen, daa Soli
rann og Lerka sette i med Gledeskrik og Sigersong
hogt uppunder Himmelen. Finngard tok av seg
Hatten. ,,Herregud, er Heimen so fager, og kor
mangein Gongen glvyma me ikkje det!«
Finngard saag paa Aakren sin; her hadde
han plvgt og saatt og skoret Aar etter Aar, og so
fager som Grpda stod og skein iSoli no. ,,Takk,
du trugne Jord, du gav oss Føda, meg og mine.
Ver velsignad og giv ei god Groda aat deim, som
eiga deg no, at dei kunna fegnast aa vera glade·
Væne Vollar i Heimen min, vere velsignade alltid.«
Han grov litt Mold upp or Aakren og gøym-
de henne i ein Klut. Han vilde hava henne til
eit Minnei den nye Heimen. Han vilde straa
Moldi ut paa den nye Aakren i den nye Heimen.
Finngard kom til Bordtusti. Han sette seg
paa ein Stokk. Han laut sitja lenge her: her
hadde han svingat Øksi og Bila i alle desse Aari.
Dagen steig lenger fram, Morgonklokka ljomade og
Finngard vart sitjande og saug i seg Lit og Ljos
og Ljom; han tok djupt etter Anden Gong paa
Gong, han kunde ikkje faa drikka nog av Heime-
lufti. Han plukkade ein blpmande Lindekvist og
sette i Hatten og no gjekk han attende til Lands-
byen. Han maatte hava voret burte lenge, for i
Landsbyen var no« alle paa Fotom. Finngard laut
stadna best som det var og røda med ein og an-
nan; og kor godt han kjende deim alle saman!
Hjaa gamle Mattis vardt han standande lengst,
for han hadde kjopt Kui hans. Finngsard laut
klappa henne Livros ein Gong til; Kui saag paa
Finngard, ho hadde ein srisk Grasdott i Munnenz
kann henda ho treivst vel so godt her i Samvceret
som heime, der ho hadde voret aaleine.
JtStova si snnn Finngard Kona og Born
klædde i den amerikanske Bunaden. Gutarne var-
svcert so fegne med dei graae Hattarne med grnne
Vand, og dei bad Faderen um aa faa hava deim
paa heile Dagen, daa Moderi hadde sagt, at dei
Utanvaa er det mykje umvplt og umbygt i seinare
Tider, men inni ser det ut mest som fyr 800 Aar
sidan. Det eine Festningsverket etter det andre
vart bygt sramigjenom, og ein dubbelt Mikr, ein
ytre og indre med Taarn paa vart uppsett rundt
umkring, med ei djup Grav, men denne vart tap-
pad ut i 1843, daa ho saag stygg ut med det gjyr-
mutte Vatnet fraa Tems, og no er Gravi liksom
»ein Hage; men naar det er Flod Sjø, kann dei
endaa fylla ho med Vatn. J Fyrstningi var Tower
baade Kongsgard (til Karl 11) og Festning, men
er mest namnkjend som Fengsel fyr politiske Brots-
menner. Ro er Tower Arsenal og Festning
Store Forandringar hev dei gjort med Tower
framigjenom Tiderne, og store Forandringar hev
gjenget syr seg utansyr Tower og. J 1666 (strakst
etter den store Vesti, som gjorde det av med 100,000
Menneskje i London) var det ein sorscelande Lang-
eld, som nydelagde 13,000 Hus. Tower, West-
minster Abbedi og Westminster Hall og Tempel-
Kyrkja var mest dei einaste større Bygningsverk,
som stod att-
Jnngangen til Tower er fraa Tower-Hill, i
Vest. Her er Love-Taarnet og Love-Porten. Her
heldt Kongarne vaur i gamle Tagar, men no er
dei i Dyrehagen. Yver ei Steinbru med eit Taarn
i kvar Ende gjeng ein yver Festningsgravi inn i
den ytre Festningi og ser fyr seg den indre Fest-
ningsmuren, 80—40 Fot hyg, med mange morske
Taarn. Eit Stykke fram paa hvgre Handi’hev ein
»t11e Frastors« Gate, Landssvikar-Porten; han ser
ut som ein stor Kjellar-Hals. Det gjeng ei Tropp
ned til Porten, yver den er det ein Kvelving (um-
bygd og istandsett i 1866). Porten er laag, og
yver den, uppunder Kvelvingen, er det eit Trale-
verk. Uhyggjelegt og nifst ser det ut. Gjenom
denne Porten kann dei ro paa Baat sraa Tems-
Elvi, og denne Vegen hev mangein Fange faret
paa si tunge Ferd fraa Livsgleda og til eit grav-
myrktFengsel, Pinebenk, og Hoggestabbe og Øks.
»Namnet haver inkjez herigjenom for
Sidney, Rnssel, Raleigh- Cranmer, More«’,
segjer ein engelsk Diktar; det var med dei
beste Mennerne, England aatte. Her kom Kongs-
dotteri Clisabeth, og her sorde dei Jane Grey inn,
den stakars Kongsdotteri, som dei hadde klypt og
dengt, daa ho var liti, so ho tidt ynskte Livet av
seg, og som vart so rcedd, at ho daanad, daa dei
gjorde ho til Dronning, og etterpaa hogg dei Ho-
vudet av ho.
Ein snur seg burt med Grysjing fraa Lands-
svikar-Porten, og so hev ein paa vinstre Hondi
,,the Bloody Tow01-«-, Blod-Borgi, myrk og uhyggje-
leg og minnerik· Her var det Rikard den tridje
drap dei tvo smaa Senerne hans Edvard den
sjorde, medan dei laag og sov. Ein skulde tru,
at det inkje er eit Tilfelle, at dei tett utmed her
gjøymer Krun-Juvelarne. Blod og Gull helver
godt ihop i ei gomol Kongsborg. Herfraa gjeng
ein under eit Fall-Gitter gjenom ein Port, og so
hev ein den indre Festnings-Garden syr seg «med
12 Taarn. Midt i den stend Borgi hans Viljam
Landvinnaren, ,,den kvite Borgi«’. Til vinstre hev
ein Bell Tower3 her sat Elisabeth i Fengsel, og
der kann ein saa sjaa Øksi, som skar Hovudet av
Anna Boleyn og Jane Grey. J Bowyer Tower
druknad dei Hertugen av Clarence i eit Fat Mal-
oasier-Vin. I wakeHold Towsr drap dei Henrik
den sette. Alle Taarn hev si Soga um Sorg og
Mord og Pine. ·
Det mest sorvitnelege er den kvite Borgi. Ein
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
