Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
120
Jedraljeimen.
24de Juli 1880.
«Verdens Gang« segjer stundom som so: Den
og den Thingmannen, som heo faret so reint imot
det Programmet han vakt vald paa, bar Velja-
rarne leggja Merke til! Daa oert «Fædrelandet«
upprort. «Partithranuil« segjer det. «·So snart
ein Vinstre-Nepreesentatit er so sjalvstendig, at han
hjelper oss Hogresolk litegrand i ei Snarvending,
— strakst skal Veljararne manast fram!« —
Meii no etter Promulgatiousstriden skreiv det same
moralske Bladet um deiHerrar Steen og Cast-
berg, som hadde voret med paa Sverdrups For-
slag mot «Fiedrelandets« Ynskje:
«Hck har Steen-3 maadeholdne Vrelgere faaet
det klareste Bevis . . . Vi haaber, det ikte glem-
mes til næste Balg. »Heller ikke antager vi, at
Skiens Valgere vil glemme Castbergs Tale.«
— Ja slik er det med deri Moralen!
Nei, Mann er nok Ma1111, um han skaper seg
nokso heilag·· Moral og Sanning og slikt kann
vera fælande godt til fit« Bruk, og helst naar Ein
vil andre til Livs-; men naar det gjeld Eiii sjolv
— so vert Politikketi den stierkaste lell. Jkkje
saaat, «Faedrela·1«id««s — —
— Det er slik, Hogre vil hava det! Stoe
Høgremenn, som held godt ihop, men eit Vinstre
av «sjolvstendige« Menn, som gjeng hver i Hogre
naarsomhelst, derre for eit godt Ord. Kunde dei
driva det til det, at det berre vart Hogre-Velja-
rarne i Landet, som fekk ein Reprceseutation» og
at Folket hellest berre sende Sliugringar, som
Hogtse kunde koma med som dei vilde, — ’jan daa
hadde Vatstrccvet vunnet! ,
— Vaar Moral er den: Hogreveljarar skal
senda Hogre-8)Jlen11, Vinstremennerne Vinstremenn.
Og so seer koar Y·tepmeseiita11t roysta etter sit
beste Vit og si beste Trtt. Heo han daa den poli-
tiste Yvervitning som han gav seg ut for aa hava
daa han vart vald, og er han ikkje ein Styving,
som ikkje kan sjaa,»kor ei Sak peitar, —— so røg-
ster han i dei store Sakertie «som Veljarartie
vil«, i Samsteo med det Programmet, han leet
seg velja paa!
» —— Skulde ikkje det vera likso greidt som dette
moralske Jabbet, som Hogrebladi fer med, og som dei
gloynlet· strakst, so snart det gjeld deira eignei2 —-
Dcr hev me nok ein ao Grunnarne til, at
Hogrebladi heo vortet so glade i tllovemberlagell
For her nm Dageti stod det aa lesa i eit slikt
Blad, at «det glæder os al erfare«, at Nooember-
laget ikkje tenkjer paa aa gjeva ut noko nhtt
Blad, meit vil samla seg (og sine) ikring dei gode
gamle Visdomshrnnnarne, «Almuoennen« med Til-
lasg og so «Fcedrelandet«’c
Det vert glade Dagar. Og det var vist paa
Tidi. Almnvennen hev i seiaare Aar tapt sorert
mange Tingarar, er det sagt, og «Feedrelandet«
— naa, det veit me ikkje nokot um; men det veit
me, at baade Prestepungen og Prokuratorpnngen
tek fælande mhkje
Hermer kan me altso segja, at Novemlterlaget
er eit literakrt Samlag» eit Samlag til Kolpor-
teritig av «Fcrdrelandet« og «Almnvennen«. Og
kann det skaffa desse Bladi einFlokk (betalande)
Tingarar, so hev det daa gjort uokot (tilgagns?·)
i sine Dagar. Stort meir oert det knapt. —
Haarebladi hev hellest Rett i det, at det er
dumt av eit Parti aa hava mange Blad. Vaart
liberale Parti andelegg seg reint paa dette, at det
ikkje eingoug kann samla seg iBladvegeic· Me
skulde haoa too—tri Blad, som samlad nm seg
alle vaare skrivande Krefter — for me hev sleire
ao det Slaget, me, enn Hogrel ——, so fekk me
gode Blad, og so fekk me Blad som lonte seg,
istadenfor at no er det so, at mest kvar ein, sotn
katiii skriva reiser eit Blad slølls, og so ligg me
og konkurrerar kvarandre av all Magt ihel.
Me tamt i det heile læra ikkje so litet av
Hagi«e i alt som vedkjemPengestell og Forretnings-
veesen· Me Fridomssolk hev alle Dagar— voret
Idealistar ntan stort praktiskt Bit; Matklokskape11,
den er paa Hagresida, den. Me bort sjaa aa læra
litegrand av dei Folk! Kattii dei-leera ao oss aa
gjera Vers-, so kunde me leera .av dei aa «skapa
Flesk«, — og den Kunsten e1· —- Skani aa segja
det —"— nyttigarel
Veir Yde Juli.
Av Bolmlld brukar Noreg tring ti Millionar
M om Aare.
Detl 14de Juli, som vel heretter vert Frank-
riks l7de Maj, vart halden mre storStas og stor
Fridoms Frygd. Koart ein saag i Paris, so var
alt rant-l)laatt-l"vitt: Flagg i tnsend Tal,chedehn-
naden, Vogngreidor, Husoekzxtjei«, alt var trifarga.
Hanen sett nye Merke elder Fanor. Der hadde
nok aldri vore so mhkje Folk paa Veinom — men
fredeleg og fint gjekk dae likevlel, endaa mange i Fore-
Vegeii spaadde ille.
J Snti millam Bjornsoti og Sandbekg et- uo
fallen Yneri—etts Doi11· Vjarnson skal bota 100
Kr. til Rigskassm etter Underretts Domen, som
Sandbekg ikkje vilde lita seg nne var da- lierre
50 Kronor.
Tunnellen millom Frankrike og England skal
dee no»verta Aalvar mee, segja dei. Etter dee. dei
trnr,k1em han mest til ganga gjenoni gamall Graa-
krtt —- den er vatstett og sri sor Sin-efter
Ei» ny «Oh er stige oth or Have paa Vestsida
av Asrtka tnn mie Asorerne Ho er 40,0l)() U
Al:ier- stor.
J Sudamerika er det Usred millom Chile paa
den euie Side og Perle og Bolivia vaa den andre.
Chile vinn.
N i f p o r.
»Nei, saa pent krøllet Haar du har da, Gntten 1nin«,
sagde ei fin Friie aat eiii Fattiggut· »Jeg synes ikke du
har havt slikt fo"r". »Nei, eg datt i Nerbesebren i Vaar,
og daa eg sto opp att’ hadde ezx kroknttcs Haar«.
»Gak heim og legg dett, Gntunge«, sagde ein Mann
ved ein Lauseld til eiii stakkarsz litett teropp, som stod og
stirde paa Varmen. »Nei det let eg nok vera«, svara
Gnten, «eg lnir derinne eg", sagde haii og peikit paa’Huset
som branir.
Eiti Mann i Jelaitd sokte nm aa slepva aa tenations
gen. Hatt var eiuaste Sosi til ei fatig Enkja, sagde
han. DeSitteti var Fai« hans blind og kunne inkie ar-
lseida. For det Tridje hadde han tvo eldre Vrodrar
som tente Kongen. Alt detta lsaud han seg til aa gjera
Eideti sin paa.
Det var too Vest(endin;tax, som fooi— med ei Jagt
langs Landet i Fragtferd No var dei fælt late, desse
Kamnne oxi laag helst og iov og vekte seg og last Kokken
passci Skum. So var det ei Noti, Skum stohtte plia
Grnnn. Daa ropar deri eine: »Statt upp, O!a! Jagti
dnnkar!«" »Statt npp du, som vakjen er, ho dnntar ’tje
paa mi Sida", soarad hii:. .
Lysingap
Fodrabeimen
k·jes111 frna lstc Juli ut ll·’1—es(lril(ssta(l. men tin-lov ilet
snmo St)"1-e 80111 Lyn-. .
Blodet n1·l)c—i(l(-1s tyk at (l(«t 11«rslci—llla«lczt alt-al
kom-i til sitt Ilett baade i "l’nlescsg·Sl(1-it"t. 11·st arbei-
ilet’ fyr Kram-sang ox·1t·riilijs1n lniatle i 1s0litislet,s og
Aullrse Ting.
Fe(lrnlioim·esn leie-in ut lcrar Lnurtlsclg sygt levet-si-
meel Postpengnrs 2 lil-. 2t) Ore lsvr llnlmnrist.
Fredritestad
Trykt i Nikolai Olsens Voktrhkteri.
grannt i Forhot)r, gjekk so tilbake til lHerskerinna
si med det, ho hadde feugjeoissh og det var: at
Ballatksl’eii, som Matroseu ikkje vilde syngje, so
Orso hayrde det, den var ditto, etter at Far hans
Orso, Oberst della Rabbia, for tvo Aar sia var
dreven. Ytatroseii var sto paa, at Or«so no koni
heimatt til Korsika for aa fnllfora Hemni, og han
lova paa, atnaar nokre faa Dakzar var gjengne,
vilde det ikkje skorte paa ferskt Kjot i Landsbyen
Pietranira. Dette nationale Ordlage nmsette han
med, at Sigtior Orso vist nok hadde sett seg fyre
aa tala Lioe av ei tvo-tri Mana, som han hadde
mistenlte for aa ha drerte Fa’1«e11« Desse Karanne
hadde no altid vore for Retten og for dette Morde
sitt; men der var dei funne aa vera so kvite som
Siio i den Sali. vonleg av di at dei hadde baade
Domats og leookatar og Præsekt og Politi i Pen-
gepungen fin. ,,Det sinst ikkje Rett paa Korsika«,
lae Matroselt til, »og eg naats lenger med ei god
Byrse enn med ein Naadmami ved Kongeiis Hosf.
Naar me hev ein ern»»so er det for oss berre
aa velja millom dei tri S’anne«1).
Desse forvitnelege Frettinganne gjorde, at Miss
Lydia sia tudeleg viste seg paa eiti annan Maate
mot Loytnant della Rabbia enn surr- Etter dette
sann den romantiske Froktii« at der var noko ved
han. No syntest ho, at deri sorglause Minen og
den frie, godlynte Tonen, som ho syrr haddefnnne
l) Scliiopetto (Gevær), stiletto (Dolk), stradastniing1·
litt utelk, berre var ei Vinning meir; for det var
greidt, at dette lterre var den Maaten, som den
sterke Maanen gohntde Tankanne sine luirt paa;
han var for sterk og sor stolt til aa vilja vise
fram det han bar paa. HototteO1«so vart liksom
til ein Is’jesco»2) som gjohmde store Planar under
Lettleiks Hasti, og endaa det er mindre fagert aa
drepa nokre Skarolir enn aa utfrie Fedrelande, so
er det daa likevel so, at ei fager Hemn er fager,
og endeleg vil Kvinna gjerne. at ein Helt ikkje
skal oera ein politisk Mana. No forst saag Miss
Nevil» at den unge Loytnanten hadde store Ange,
kvite Tenner, sorte seg fint, hadde god Folkeskikk,
ja tilmed litt Storheittis-Oaning. Ho tala ofte
med hati sia paa Ferdi, og det, hati tala nm, hadde
ho Hugnad av. Hati vart utspurt baade vidt og
breidt um Heimlande sitt og kunde fortelja veel
nm det. Hati hadde sare burt fraa Korsika reint
ung. fhst paa Stille. sia for aa bli Offiset«, men
Korsika stod enno i Miune hans like fagert, vant
2) Ein, Schiller heri dikta nm« haii var med ieitloym
legt Samlag, som vilde gjem Genna um fraa eit
einveldigt Hertngdome til ein Fristat; men han dromnde
iGrunnen ntn aa vertc Hertrig sjoliiz loetst likevirl
som han tenkte paa ingen Ting, livde eit villt Liv —
saag det ut til ——, og ingeit av dei Stvrande mis-
trndde honom. Men han haddelikevtrlAugo med seg,
og stelte seg so fint, at han hadde vorte Hertug, der-
som ikkie ein av Vennerne han-Z, ein glodaiide Re-
publikanar, hadde dreite han same Natti soin han
syntest haoa vnnne.
sont eit Dikt. Han sortolde seg varm nm Fjelli»
Stoganne, dei sermerkth Skiktanne, og nm Folke.
Som rimelegt er kom Orde »Hemn« tidt nop i
Talen, daa det er raadlanst aa tala nm lslorsita
ntan aa taler ein so gjenom-national Ting med-
Orso gjorde Miss Nevil litt sorklnmsa« daa hatt
heint ut sordomde dette lHat ntan Ende. som Lande-
folke hans dreio paa med. Hjaa Vonderne provde
han likevasl aa orsaka det med, at Vendetta’en var
deira Maate aa duellere paa. At dette var San-
nina prk,va han med, at ein Maun aldri drap
ein annan fyrr ette1« eit regelsasr Trngsmaal:
,,agta deg; eg agtar meg!« Dette er dei Ordi ——
dei heo tilslntt fengje eit Slags Helgd med seg-—,
som Uvensmennerne stiftar« fhrr dei legg seg paa
Lur etter tvarandre i Holte »Det finst fleire
Mordarar hjaa oss enn nokon annan Stad paa
Jordi; men aldri vil De siune, at dei over desse
Ugjerningar av nokon laakGrnnn. Me heri mange
« Mordarar, sannt aa segja, men me hev ikkseein
Tjuo.«
Naar haii nemnde Or«di ,,Hemn« og »Mord««
lagde Miss Nevil ocel Merke til han, men saag
ikkje deri minste Forandring i Aulite hans-. Daa
ho hadde fnllrohnt, at han hadde Kraft nok til aa
gjera seg ugjenomsynleg for alle — «so nær som
for henne naturlegois —, so heldt ho sast paa den
Trui, at Oberst della Rebbia’s Aand, ikkje vilde
koma til aa vente lengje paa den Hemii han kravde.
s—c
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
