Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
i.
i
-
21de Augnst 1880.
Jedraheitnem
135
aa ande meir fritt Eg skyr aa verta sedd av dei
same Folk, som Hjorta mitt brenii etter aa raake
Fraa Toppen ao Hangeti,goi)1nd millom Busknnne
som eit villt Dyr. vender eg Syni mot Byen
Aosta. Med ovn»ndsamt Anga ser ea langt burte
dei lykkelege Bymenn, som knapt kjenner mig. Eg
retter Hende-rene mot dei og sukkarz eg krev min
LykkeNm av dei. JVanvite mitt — eg nedgjeng
det — hen eg stundoni semnt ikring Trei i Sko- «
gen og ropa til Gad, at han skulde nekkje Kjærleik
i dei til meg og gjeva meg ein Veir. Meii Trei
er finmme, og dens kalde Borken steyter meg buet;
dei hev inkje noko sams med Hjorta mitt, som
bankar og brenn. Daudtrotjtt og nedthngd av Møde
starvar eg attende til Gjoymsle mitt; eg legg mi
Natid paa Gud Boiii fører litt Ro tilbake til
Sjæli.
H. Stakkars Mana. De hev daa baade
aandeleg og likamleg Naud aa dragast med?
S. Deri sifte er ikkje den verste.
H. Meti stundimillom hev De Ro?
! S. Sjukdommen aukar og minkar med Maa-
negangen Naar Maanen tek til aa vise seg, lid
eg gjerna mest; so tek Sjnkdonien av og synest
skifte Natur: Hndi tnrkar og bleiknar, og eg kjen-
ner mest itkje meir til Plaxja; deri kunde Ein
bera, var det ikkje den feele Svevnloysa, ho allftodt
fører med sig
H. Er det Raad? Sjolve Sveviieii for-
lcct Di)kk?
S. Aa, min Herre, Svevnlohsa, Soevn-
lehfa! De trur ikkje, kor lang og shrgjeleg Notti
er for eiit nlhkkeleg, naar han ikkje fcer einBlnnd
paa sine Augo» niensslht liggje og tenkje paa sitt
gryfjelege Tilstand og paa ei vonlaus Fremtid;
og naar Notti mest er hver, er eg so uppost og
urolng at eg veit knapt, kor eg skal gjera an meg.
Tankanne flokast, og eg vert teteii av ei nnderleg
Kjenfle som ea berre hev i deSse myrke Stnnder
Snart er det som ei umoistandleg Magt droiz
meg ned i eii botnlanst Djttii» snart ser eg fvarte
Flekkar for Ange, som, mea ig ser paa dei, fer
inn imillom kvarandre og veks, i di dei kjeiii næ-
rare og neerare» og tilslntt er dei Fjell» som tyn-
gser meg ned nnder Vegti si. Andre
Skiser stige upp av Jordi ikring meg; dei vert til
Vatn» sont tek til baare seg, taarnar seg npp og
hotar med aa gloype meg i seg. Og naar ig vil
reise megan for aa faa meg burt fraa desse
Tankanne, kjenner eg meg som bunden av usyn-
lege Vand, som rover fraa meg all Kraft. De
trnr kann hende det er Dranmar; nei, eg er sult-
vakeii. Eg ser nsianfeleg att dei same Tiiig og
kjenner ei Riedsle« som er verre enn all mi an-
dre Rand. ·
H Det kann vel hende De hev Feber, mea
denne grnoelege Svevnloysa steiid paa, og den er
det man Tuil, som er Orsak til desse tunge
Simeid
S. Trnr De, det kann koma av Feberen?»
Aa gsev De sae sannt. Eg hev vore rædd, at
desfe Shnerne var Fyrebod paa Galskap, og eg
gjeiig ved, at det hev gjort meg stor Uro. Giid
gjeve det berre var ein Verkiiad av Feberen.
H. Eg hev fo vandt av Dijkk. Eg 1naaved-
kjennast« at eg aldri hev gjort meg Tanke um eit
Tilstand som dette. Men det vil eg tru, at
De hadde det mindre syrgjelegt, daa Shster an-
kar livde«s
S. Gtid aaleine velt, kva Tap eg leid, daa
Syster mi døijdde· — Men er De ikke rædd for
aa ftande so nær meg? Set Dykk ned her. Paa
denne Steinen; eg vil setje meg attnm denne Ruu-
nen og sanitala ntan aa sjaa thk ,
H. Kai daa? Nei, gakk ikkje fraa meg; set
Dykk her att- med meg sHan gjorde i det same
Tider fer eg .
noiljande ei Rorsle foraa taka deri Sjnke i
Haandiz denne drog fi snogt tilbake).
S. Uvarleg. som De er? Vilde De taka
meg i Haandi?
H. Ja. og eg vilde gjeve thk
Handtak.
S. Det hadde vore fhrste Gangen, at slikei
Lykke hadde vore meg unntl Ingen hev enno tekje
meg i Haandi
H Kann eg trit flikt
eg undatek ShfterD Dukkar,
millom Jamlikarar hell?
S. Saiii vel er for Mannscetti. hev egikkje
meir nokon Jamlikar paa Jordi
De seer meg til aa grhsjel
S. Orsaka meg, medynksame Framande; De
veit, at nlhkkelege Folk likar aa tala nm sine
Uheppur.
H. cLala, tala, sorvitnelege Mannl De hen
nemnt ei Shster, som fhrrvar hjaa Dykk og hjelpte
Dykk aa bera den tunge Lagnaden —?
S. Ho var det einaste, som endaa batt meg
til Mannsens LEttl Gud vilde, at det Vandet og
skulde ltresta ogeg verta standande aaleiiie og ut-
skild midt i Heimen Sjæli hennar hoyrdeheime
i Himmelen, som no hev ho, og hennar Fhredeirie
hjelper meg mot den Modloysa, som tidt thngjer
meg ned no, daa ho er borte Likeviel livde me
iktje i detteherlege Trninaal som eg hev gjort
meg ein Tanke um, og som skulde binde nlhkkelege
Venner saman. Deii Uhemja«som lang paa oss,
negta oss endaa denTroyst. Endaa naar me koni
saman for aa holde Beti, skydde den eine aa fjaa
paa den andre, reedd for, at Syne av Ulykka skulde
uroa oss i dei gndelege Tankanne» og Ango vaare
torde berre møtast i Himmelen Etter Voiii drog
Syster mi seg sedvanleg tilbake til Rome fitt hell
inn under Haslerunnanne, som kringar Hagen.
Me var mest allftadt kvar for seg.
H. Men kvi lae De pcm Dtjkk slik ei hard
Tvasng?
S Daa Shfter mi sekk denne fengjesame
Sjnken, som heile Astti mi hev vore cit Offer for,
hadde me aldri fett kvarandre. Ho vart overlag
ski-æ1nd, daa ho saag meg shrste Gongen Eg vilde
ikkje gjera henne Sorg og endaa mindre gjera
vondt verre ved air nærme meg henne, og dermed
vardt eg nohd til aa liva paa denne fhrgjelege
Maate11.
seg paa Bringa, og eg aatte endaa ei Vort nm
aa sjaa ho frisk. De ser desfe Nestanne av eit
Flettvei«k,soi11 eg sia leet rotne bort; det var ein-
gong eiii Hninlegard, som eg stelte med stor Um-
hug, og som skifte Hagen ii tva. Cg hadde gjort
det so, at pcm koar Sida av dette Gjerde var det
att ein smal Stig; der kunde me gange og tale
saman utan aa sjaii kvarandre og ntan aa koma
for nær til kvarandre (Meir).
eit fast
Hev De aldri, naar
havt- nokon Ven,«"ikkje
f
T
. 018 Bull
t". 5te Februar 1810, d. 17de August 1880.
stilt som ei Susing det dyg ag dyr
gjenam Dalen raleg og trong:
her slaknad eit lysande Eventyr,
her daydde ein daarande Sang.
vikjng han koor paa Havsens Straum,
ligg na paa Tiljakstiv; —
men Verdi skalv i hans Tonetlaum,
og Narigs djervaste Ungdomsdraum
hlenlcte gjenam hans Liv.
Sjnkdomen hjaa henne hadde berre lagt
Fager var Guten, startenkt til sinns,
mejr enn ein Spilemann3 —
aldri saag du stautare Prins
vinna med sang sitt Land.
Lagde til Havs ei regntung Natt,
Draugar spottad og sang; «
han strauk upp med ein Huldreslaatt,
saag all verdi i Graat og Laatt
kar sin Fat med ein einaste Gang.
Faar gjenam Heimen paa Havstraum salt,
stod med eit Smil paa Tilsta-
Narig, hans Land, skulde eiga alt,
so var hans varme Vilja
Laage, eventyrkstore Aar
bar han sa lett, den Guten;
Sylvglans tak væ1 hans rilce Haar,
men Auga var som ein salmild Vaar,
straalande sælt til Slutten.
Ned han seig i ung Norigs Famn,
kviler der blidt i Ro;
Segni hav teket hans Store Namm
evigt liver han no.
Stort han vaagad og stort han vann,
det er eit sannsagt Ord;
ardri saag me djervare Mann
laggja ut for aa vinna Land,
difar nemnest han stor.
Kristiania, deri 19de Angnst.
Det gjcng ltjstigt til paa Graatenmoen· Of-
ficerarne held Gaman paa siii Maate, og Solda-
tarne — harmar seg, lid vandt og tigjer. ·
J Aar hev det voret ein der, som ikkse kunde
tigja. Han saag paa all den Styggedomen, til
han vardt leid og tenkte med seg: Dette skal for
« ein Dagl —
Maanen heite Jvar Mortensonz hati er·
teologisk Student. Mange rundt Landet kjenner
denne Guten og set Vaner til hononi; dei vil lesa
denne Soga hans-med hjarteleg Samhug. Han
er ikkje av dei, foin gjer’ Staak for Ingenting og
hev han misteket seg, so kann me verii stode Paa
at det berre er i Formerne. .
Kva var det so, han gjorde? —
· — «Mgbl." hev eit Stykkje, som fortel oss
det — paa den vanlege grisevorne morgenbladske
Maateit. Me, som kjenner Soga fraa andre Katt-
tar, velt, at Morgenliladssthkket er so innshltat i
Usanning som det bedst kann vera; — men um
Eiii fo vil halda seg til det, so vil Gin finna, at
Jvar Mortensons store Shiid er den, at hatt
hev skrivet eit Par Brevsendingar til «radi-
kali- Vlad«, og at han hev varet med og skrivet
eiii Klage. Me skal i meste No. fortelja den heile
Soga stik som ho er, so at kvar Mann kann sjaa,
nm han hadde Grutiii til aa gjera som hait gjorde;
berre det skal me her nemna, at han heilt ut hadde
Soldatarne med seg, og at alt Folk hellest der
buete, som kjende til Stellet paa Graatenmoen,
fann, at han hadde gjort ei god og naudtrengd
Gjerning. Dette var Martensons Synd.
Kva fekk haii for denne Syndi?
1) fekk han paa Mynstringsdagen ein «Re-
primande» (ei Skraape) av sjolve Generalmajor
Wergeland, denne vaklkjende Hermannen, som alle
kjenner fraa han-S Skræddarstoroerk iDanskekrigen
og fraa hans «Østersavling";
2) fekk han Arrest og vart førd under
Vakt til Kristianssand for aa doniast av ein
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
