Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
- ««z .-—»–—-«c
23de Oktolser 1880.
Jedraheimen.
l7l
Etterstrift nm Her-Netiitidi. Tonning
kjeiit ein av Tagariie og vil versa med i Nemndi.
Det skal vera Sjnkdoin, som hev hindrat honom
i fyrr aa etterliva sitie Plitter som Folk-repræ-
sentant· — Um Kaptein Jakobseii er det sagt,
at hent snart skal kunna venta Sviiis paii Avskils-
soknadeu sin, og daa tjem naturligvis han og.
——— Fleire hege Ofsiserar skal vera saa-et leide,
fordi Grimsgaard ikkje er med i Komiteen Dei
veit, at Storthinkiet hev Magti her. so det vil
vera sor galet for Saki Skiild, um ikkje Grims-
gaaisd er med og gje1« det han kaun for aa faa
lempa den nye Herstipnadeu etter deira Ynskje
Det hev hellest voret veutat hinist paa eiii uh
kongeieg Militasrtommission; men enno er
det stillt.
Dr. Bistourhs Nattevaktnunnc.
(Etter Phamhers Js)msna1«·).
«No skal De faa henra, Doktoi«! De vert
revet eller drepen ein av Dagarne, dce er vist dael«
"Aa, dce trur eg no itijis» min unge Ven.
Du lorde veta, at Latjararne no for Tidi brnkar
aa delidii andre, itkje aa dnhdast fjolve«’· Ogiiiee
eiit hj«-ki-ti»leg Laatt over siii eigen Skjemt sette
Tr. Joii Hnnter Bistonry seg laglegt iStoleti sin
og tok paa aa skala deiis tridje Ahlesinen likeso
sytsaiut, som han skulde taka av eit Bem-
Tiiii Doktoren shrst kom til Nh Ytirt for
30 Aar sidan, var han slett ikkje tyngd av Nik-
drsm. men han gjorde Lutke med Anlete sitt.
Verre aa sjaa da- runde, hlonumde, lhstige Anlete,
der da- i fvar Rntka smitest lnra eiii Skjeiiit eller
ei leglezi Rispe, herre dke var- hjartestnrkjande og
kunde liva opp den mest vonlause Sjukiiizie11, utan
andre Saker· Han vis-ste, at mange ser sine
eigue Veilor som eiii persoiileg Fyremom og at
dei kjenner sex; persouleg hasdde, naar ein gjer
desse mindre en dei sjtdlve thtkjer dei er. Ti gjekk
Bistoilri) ein Illkillomveg: ikkje skroemde han fine
Folk med at Sjutdomen var so-faarte»i·x, itkje saara
haii deim og let som dce itkje var uokon Ting.
Paa deii Maann fetk han mytje aa gjera, og da-
stod stort Ord av honom.
«C·g er vises’ paa dre, min kjære Harry", heldt
Tiottoren paa, »at eg tjenuer meg orsleg glad over,
at das et« nokon, som trnr eg er verd aa rovii.
Ingen Tjoii vilde i gamle Dagar hava sett so
stor Pris piia meg som das« som kunde liggja paa
ein Nagl Den Penge-hjelp. eg daa kunde fenge
maatte eg segja fraa meg, for Ordtitke mitt er:
Gud hjelper deii som hjelper seg sjolv".
«Tce er eit Ordtak, som ei11 Kar, svertct
i Anlete, ei Natt, fhrr du veit av dæ, kjem til
aa gjeva Forklaaring over um- ei Tilbtird nett i
detta Huse", brnmla Harr1) Everettz — «hehr du
meg, min gode Doktor, eg skjemtar ikkje, nei min
Saiiii om eg gjer. Kvar og ein veit, at De er
eiii rik Mana, at dat i Huse thkart er eitRom.
som altid er last; detta er daa meir en nok til
aa faa Folk paa den Triii, at der er Ting der,
som er mhkje verde. Og likevel held De paa aa
lm i detta store lHuse og hev ikkje ei Menneskje
i Nierleitem ntan Kotta og« gamle Saiii der nere,
som i eit rigtigt Slagsiiiiiiil ifkje kunde gjera
Nytte for eit Øre.
«No, no, Gnten min«, sagde Doktoreit og lo
—— «vilde du vertii rolegare. om eg tok eiii Natu-
vaktmaim
»«Ja vist ja; da- var nettda-, de skulde gjera«·
«Godt og vel, da- er alt godt som gjort".
Dit- Rome, som Harrh nemnte som »altid
lassrh var ei stendig Gaate for Doktorens faae
Kjenningar thjks ein einaste aa deim hadde no-
kon Sinn Ajenge over Treskelen til da-, og naar
dei spurde Doktoren om da-, flo haii daa altid bort
med Skjeiiit. Da- gjekk da Orde, at ein ikkje
mhkje vaagall Kar, som Kjerringi ikkje hadde tova
Fred, shrrhan fetk Greide paa ktni die var som
Bistoury gjeymde i da- Rome —— at han hadde
freista hrjotci seg inn, men at d(e hadde gjenge
gale. Dit kann veta at da- var uendelegt mce
(83jeting, o;3 itkje faae, som vaaga mange Pengar
om tv(1 dce var inn i detta Blaastjeggs-Rome.
Mange meinte, at Doktoreii hadde innreidt da- til
eit privat Laboratorium og strama der aa finna
Steiiieii til dei vise. Andre var like visse paa,
at der var Hangar av amerikansk Gull der inne,
for han var klarleg av dce Slag Folk, som tykte
da- var ei Njoting aa hauga opp Peiigiir. Eiii
tevlande Felage av eiii Dottor, som var noko beifk
av seg, gtnnka om, at hander hadde Leivingarne
av dei ulukkelege Sjukingariie, som hadde vorte
Offer for Vanknnna hans, og ei oppfinsam Dame,
som hadde leset seg tlok i «Jane Ehre», var vifs
om da-, at Doktoreii som Helten idenne vidkjende
Boki, hadde mnra Kjerringi si —inn i detta Lot)n-
darrome, so han kunne njota ein Ungtars frie
Liv utan Hinden Mot denne djupe Tanken var
der berre eiii Tiiig aa segja, og daa var den, at
Dottoren aldri hadde havt «nokor Kjerriicg aa
mura inn. Denne skamlause Svik mot Kvende-
khne var so mykje mindre tilgjevande som han
uteljande Gonger hadde kunna skift Sta1id om
han berre hadde vilja; men han vilde helder heilt
ut leva for Kalle sitt. (Meii«).
Fraa Stillemcistarlivet.
Hr. Bladstyrarl Departementet hev, som eg
ser, sendt Stiftsdirektionarne ei Uppmaning um
aci ikkje lata Lavararite flhtja so altfor niykje.
Dette kann i seg sjolv vera vakt nok; for visst er
det, at torkje Leerar hell Skule hev godt av denne
endelanse Biitiiig og Flytjing Men vil Autori-
tetarne venja Lærarar«iie av med aci slytja for ·
tidt, so lht dei syrst og fremst sjaa til, at dei
itkje steller seg slik imot dei, at dei vert noydde
til aa slytja« Dette gjeld itkje minst Prestarne.
— «Naa, Dit er altso Prestehatarl« segjer snnie
Lesarao Aa nei, itkje det. Cg veit, at Umgri-
pet «Prestarne« er for vidt; for der er mange
Prestar, som er snilde og folkelege — mot Last-a-
rom med. Men eg er ikkje stod paa, kva som er
Negtsl og kpa som er Undantak.
Her skal eg fortelja tri Rodnr, som syner,
at ein Leerar stundom kann sjact seg lite vyrd av
Presten sin, at han ikkje fasr Hug til aa slaa seg
til Ro i Prestegjeldet hans. Eg stend inne for,
at Rednmw er rett uppskrivne, eg var sjolti Vitne« «
. lste Noda
tVed eit Elliiddagshord Verten,Prcsteu,Fre«-
keii Volt, Sknlelasrar Gilje o. sl. Naar 3die Ret-
ten kjem paa Bordet, segjers
Presten Ja et« nn ikke dette sidselhed da, -
at bruge saa mange Retter? Man burde noie sig
med en. tSer pim Gilje). »
Gilje Eg- held med Diktaretu »en Ret
nok paa Neisomheds Bord«·
Presten Rigtig! Ja hvem er det’ nu som
har sagt disse gyldne Ord?
. Gilje Nordahl Briiii.
Presten Nei der tager Di- feil! Ordene
er Wergelaiids.
Gilje· Med Forlots, no misminnest nok
Ho leet han draga paa seg ei vid ante av
gront Flovel tmed ei uhorveleg Luma paa Ryggen
Pcici Hovude hans feite ho ei spitsk ane av svart
Fletiisl» ntsauma med Emalje og Silke av same
Fargenx Toppeii gjekk npp i eit Slags Dit-sk.
Tider er «eareher—«i"en«) aat skar vaar», sae
ho, "Tolk«en hans er i Luma paa ’Frakke-n. Exs
skal gauge aa finue fram Pistolckii’".
, »No ser ea ut, som ein Rov(1rfrim.sim1)igii—
Uomigue«»), sae Orso, daa han saa seg i ein
liten Spigel» Saveria heldt framfor han.
«De ser so godt ut", meiute deii gamle Tenest-
gjenta, "at ingen kann koma upp mot Duft, nm
drt fo var deii fagraste "1)insut0""«)iBocagnano
hell Basteliea«.
Lrso sette seg til Morgonmaale i deii nye
Klasdningem og mea han aat. fortalde han. at han
hadde nokre Beker og i Kistit si, og at han var
meint paa aa faa sendande fleire frem Frankrite
og Jtalia ozi so lata Colnmha lesa ei heil Mengd
"For det er skamlegt, Comlnmba«« lae han til, "at
ei vatsi Gjente som du endaa itkje ueit Ti11g, som
Stnaaborn paa Fastlandet lasrer fo snart dei er
fraavande»·
’) ’"(Ikusaliaisa" kallaft eit Belte, soitt Vatroiianiie vert
lagde-. Paa oinstre Sida fester dei ein Pistoc.
")lLeH: amliigy kotnikks, Teater ved Voulevatd St-
Martin i Paris.
m) Fzgxtrxii paa dei, som brntar deri spitske korsikauske
»De hev Rett, Bror«, sae Columba, »eg veit
va-l, for mykje eg vantar, og eg miskjer ikkje auna
enn aa lakra, helst dersom De vilde vera so snild
aa hjelpe meg««
Det gjekk notre Dagar, ntan at Colnmha
nemude Nanme Barrieini. Ho var stødt ikrimz
Broren med Smaatenester og tala ofte med han
um Miss Nevil Or·so leet- henne lesii franske og
italieuske Bokeip og han vart litso sorhina av aci
henre, for vitngt og godt ho kunde tala um det
ho las, som av aa koma titter, kor reiut saakunnig
ho var endaa i dei. mest aalmennelege Ting.
Eiii Morgon etter Maten gjekk Columha ut
eit Bil oks kom inu att, itkje med Bot og Papiii,
men med Meszzaroen paa Omde Ho var endaa
meir aalvorsleg enn vauleg.
»Vror", sae hv, «eg vilde heda Dijtf gauge ut
med meg ei Stuiid".
«Korbelst vil du eg skal fore Deg?« spurde
han og baud henne Armen.
«C«g treng ikkjik Armen, Brorq men tak med
Tutk Byrse og Knlepung Eiii Mann skulde aldri
gaa ut utan Vaapen«·
»Vel, vel! Ein seer fulje Skikke1i. Korhelst
gjeng me?«
Colnmba svara ikkje; ho drog Mezzaroen tring
Hovude, ropa paa Buhunden og gjetk ut; Broreii
fylgde. Ho gjekk med lange Steg gjenom Lands-
byeii og gav seg so inn paii eiic Holveg som smohgde
seg srcmt millom Vinhergiz men shre seks sende ho
Hunden, som ho gjorde eit Tikikti til, denne viel
syntest kjenne; for strakst tok han til aa faraikring
i Krokar millom Vinhagarue, snart paa den eine
Sida snart paa deii andre, heile Tidi ei 50 Stig
ifraa Columha Ender og daa stana hans midt i
Vegen, saag seg tilbake til Herskape sitt og viska
med Rova Han syntest greide sitt lluibod uti-
fraa —— aii spionere.
»Stulde Muschetto gjoy«, sa Colnmba«, »so
spentrHanen og rnr deg ikkje".
Etter mange Krokar var dei komne paa Lazz
ei halv Mit fram, og daa stansa Columba med
eit i et Klenune» de1· Vegen gjorde ein Krok. Der
stod det liksom eiii liten Uvramide av T«rekvistc1r,
sume gromsk andre tin-re. Dei dhngde sekj upp til
ikring tri Fots H·o·k3d. I- Toppeic saag eiit den
ovfte Kanten av eiit svart Trekross stikke fram.
J mange Bhgder paa Korsika, mest i Fjellbygder,
fiuust det ein ovgamall Skikk, soiii kanuheudeskriv
seg fraa Heidendounsm at alle Ferdafolk skal kaste
ein Steisii hell ei Tregtein paa den Stade11, der
ein Mann valdeleg hev mist Live. Gjenomsmange
Attr, fo lenge Minne nm den shrgselege Soga liver
hjaa Folk, dyngjer desse underlege Offeti seg app-
»Amas»· helt «mueehio« tallats dei ein stik Hang.
Columha stansa framfor denne Lauvhaugen,
braut ei Grein aii ei Heggeberbuske og lae han
bortpaa «L«2rso«, sa ho, »det er her, Far vaar er
daaen. Lat oss beda for Sjali hans, Vrorl» Ho
kasta seg paa Kne. O1«so gjorde likikeins. J det
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
