Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
13de November 1880.-
3edraheimen.
183
natt. Da- einaste»· me maa vara oss vakl for, er
at ingen ser oss naar me gjeng inn." ·
Her hadde dei daa Lukka mce seg, og som
Doktoreti hadde sagt, Skodda til Stalldori gjekk
lett ifraa, endaci ho saag rustntt nt. Biiade Ka-
rarne smaug seg inn nsedde og uhoyrde
Der leita scelt paa aa krjupa kringom der i
Myrte og sjaii og lyda, alt doe Anga og Dyra
formaadde, til aa verta var dre fyrste Teikue til
ein tomande Fagte. Dr. Bistourhs ovde Nervor
raadde nokso godt mæ denne Taalmodsproven,
men for den utaaluge Everett var die rigtig ei
Plaage. Stalleir laag til den Vegen, som grensa
til Hagagrindi, og sraa da Stallvindanga, som
laag lengst borte, der dei tvo hadde stellt seg, kunde
eirt sjaa over heile den Sida av Huse, som berre
var opplyst av eit einaste Livs i eit av dei ovste
Vindaugo Mce eit vart detta Ljose borte, og so
kom dce fram att ein Augnablink bakettei·, og det
same gjekk for seg tri Gonger etter kvarandre.
»Das maa vera Varselsteikne,» kviskra Doktoreti,
«haldt . Ør)ro opne, Harry !"
Endaa dee ikkje trant Everett paa Mod, so-
kjende han Pulsen sin slaa hastigare okt han visste
ittje av da-, men han før-de Datidi bort aat Re-(
volveren, som han hadde tekse ma- seg, mot Dok-
torens Ord.
«Hhstl var da- ikkje eit lett Fotstig ntanfor?«
Eiti Augnablink etter heyrde dei ei laag
Kviskring, og strakst fomdce Svcir fraa Huse. So
gleid dce ein mørk Skapning stillt som ein Skttgge
sraki Huse og til Hagagrindi og sleppte inngjenom
henne tvo andre. ·
«Dei hev Stigen,» tviskra Doktoren, daa tri
Stikkelsar gjekt gjenom Hageit· «Bruk no Ango,
Gnten min, for no scer du snart sjaci noto sont
er verdt aa sjaa."
Stigeit vart strakst reist opp motdce lmmsame
Vindauga, Bill kviskra til cvelkcgeii—-fi11,tit-han—
e)·
skulde hava Auga mce Lagsmannen deira og steixi
so opp og skar ut ei Rntez dat gjorde han so
hendigt, at da- var mest iktje ein Ljod aa hoyra,
stakk fo Handi inn og lyfta av Kroken Baade
Hjelpararne hans steizs opp etterhonont,Bill kranp
vart inn iRome og snuddeLjossida av Lykti inn.
I same Stund hopii den svikntte Tenaren mce eit
dumt Skrif:
oppe?" kviskra haii og skalv, «Gud i Himlen, dæ
ligzi vist ein daud Mann i henne, og — ——»
»Dn er daa ein rigtig Patent-Tumsing!"
«Er dets ikkje ei —- ei Kiste der »
murra Vill olmt, »haldt Kjeften paa deg»·dceraar
eg deg til, eller au skal dæ snart verta ein daud
Mann til her.
gjekk sram mae faste Stig.
»Ratsjj!" der sprang Kistelaate opp, og eit
Veinrangel, skrhmtsamt opplyst av dei raude Ljosi,
som logti si dei tome Augnaholorne, for opp mce
eit uhyggjelegt Rasl og rette fram dei grinande
Kjakarne og Knoke-Armarne sine, som om dæ-
vilde springci paa deim. Napoleons »berge seg
den som kann» — var ikkje meir skiljandez den
trugne Tenaren sette i ein Strik, som var nok
til aa vekkja heile Grannelage, og han tumla i
Golve og laag og vreid seg i Senedraatt. Dett
andre Tjotieti sprang at Ende og tarna so mce
Hovude saa hardt innat eit Hhrne av ein Ting,
som stod der, at haii rauk iGalne som eit Økse-
hogg skulde raama honom. Bill gjorde eit vonlaust
Paatak paa Glase, velta Stigen; dumpa sjolv i
Marki og braut dæ eine Beine.
—— »Der kann du sjaa, Harrh," sagde Døt-
tore·n, daa dei gjekk opp, etterat dei haddeset paa,
Politimennerne hadde drege av Stad mce dei
nbedne Gjestertie, "der kann du sjaa, at Vaktman-
neti min forstod si Plikt, og dce endaa dæ er ikkje
den minnste Trollfkiip mce honom, berre nokre
dnldeFjerer, som spring iVem naar nokon kjeiti
i Nwrleikett, og lite Grande Fossor«. Dce under-
lege Rotiie ser du no er ikkje anna en eit Labo-
ratoriunt« Men dei Sogorne, som gjekk millom
Folk, hadde eg so mytje Moro av, at eg maa
tilstanda, at eet for ein god Del -sjølv hev aukci
deim. Litt oss no ganga og leggja oss; eg trnr
du heretter vil saa sova rolegt, for dce vil vist
drygjast no, innan nokon aa nyo gjer Jnnbrot i
mitt Hus."
Dce er helder ingen som hev freista paa
dce sidan.
Frcdril Stang.
(F"ramhald.)
Naar dit lesdettey kunde du tru, det viir ein
heilt npp lilieral Mann, som hadde skrivet det.
No nm Dageit kunde helder ingen annan enn ein
liberal skriva·slikt. Men den Gongen var der
meir Livskraft i Konservatismen enn no. Kon-
servatisiiien kunde den Gongeii bera eiii Fremt-
gangs Tanke. Det konservative stod daa som no
Eg gjeng beint paa eg," og han
imot det nationale Frainstiget; men enropcriske
Tankar kunde dei endaci svelja· Deritnot var
Bondepartiet den Gongen ungt og- lite ntviklat,
so det i hmse Ting vart veikt og trongsynt. Det
hadde ikkje Kraft elder Mod til aa vaaga seginn-
paa nyare Tankar. Det stod i det heile og store
—— me undatek Menn som Wergeland, Ueland o. a.
—- »utansor det europceiske Aandsliv· Soleids
gjekk det til, at den Gongeii viir det dei »Konser-
vative,» Bhraakratarne, som stod som Berarar ’an
den parlamentariske Tanken, medan Bonderne var
rædde og stod imot. No er det motsett. - · No er
det Vondepartiet, sont heri Kraft og Mod, Bonde-
partiet, som stend i Pcikt med Framgangstankarne·,
dei nationale og deieur«opæiske, men Vhraakratarne
som stend og stengser seg inne og er medde. Dei
hev storknat reint i Stein. Jkkje nok med, at dei
er ntan Rot i det nationale, dei er nolikso rceDde
det europieiske. Alle «moderne Tankar» skyr dei,
som Jordrotta skyr Solt, like godt anten dei er
«l)eimlege" tsom Maalsakis elder «framande.« Det
er heimlause alle Studer. Dette store Skiftet hev
gjenget for seg etter 1830, altso just i Stangs
- Tid. Fracr 1830—1880.
Endaa paa det haii streiv den Gongen kann
Ein lett kjeniia Byraakraten Naar han forsvarar
»Statsraadssaki,« so vil Eiit snart merkj·e, ati
Grnnnen ser han Saki fraii Regjeringssida.
Han prøver aa sjaa henne fraa Folkesidci med.
Det maatte hiin gjerii, um; ikkje annat. Men
hati hev liksom ikkje Hjartat sitt der. Han talar
helst um,kor naudsynleg Saki er for Negjerings-
magti, for det styrande »Jnitiativ» elder Tiltak.
No forstend me, at han hadde Rett i dette;« eit
Land maa hava ei sterk Regjering. Men ettersoin
Synsmaatarne den Gongen stod mot kvarandre,
so kann me strakst av dette merkja, kor Stang
vilde av. Hatt var paa den Sida; der-Byrokra-
tarne""var·, »paa Embiettssida mot- Bondedemw
kratiet."’
Dette kom endaa meir fratn paa andre
Maatan Som syrr sagt var det dei nationale
Stridsmagli. som den Gongen var dei sterkaste,
og som etterkvart drog meir og meir av Politik-s
keii innnnder seg. Og i dei Stridsiiiitali hev me
fnnnet Stang millom »Danomanarne,» millom
dei, som var rwdde den «norske Raaskapen." Me
heri nemut «Stndenterforbundet» (Welhavetis-Klik-
kenj og «Vidar·« »Vidar,» som gjekk inni 1834,
stod npp att i 1836 under eit nytt Namn: «Den
stod eit stort Tal av Kvinnfolk, som fyllte ut heile
den eine Helvti av Rome: paa andre Sida stod
Mannfolki, med bart Hovud, Ango rette mot Lite,
og i dett djupaste Togn." Kvar ny Gjest gjekk
burt aat Borde-, kyste Lite, gjorde eit Teiktt med
Hovude til Enkja og Sonen, stellde seg sia upp i
Krinsen, utan aa segjei eit Ord. Likvel vart den
bagtidelege Stilla broti av ein iKrinsen, som
sagde nokre Ord til den Avfarne·’ «Kvi hev du
fare fraa den gode Kona di," sa ei Grannekone· «Hev
bo ikkje syrgt nok for deg? Kva vanta dn·?
Kvifor venta du ikkje ein Maiinad til? Sone-
dotterdi vilde daa ha gjerte deg ein Son!»
Eiii svær, ung Mann»Son aatPietri klemde
deri kalde Hctitdi aat Fareti og ropa: Aa! kvi
dondde du ikkje «’la mala m01·te!"«) Me skulde
daa ha hemnt degl» «
Det var dei shrste Ordi, som Orso l)oyrde,
daci han steig inn. Krinsen opna seg for han og
ei laag Mulltng av Nyfikna viste, kor sterkt Folk
hadde venta paa henne som skulde syngje Columba
kvsste Enk1a, tok den eine lHaandi hennar og vart
standande soleids i nokre Minuttar med Augo
tenkte ogtenkjande So kastet ho Sløre tilbake,
saag satt paa deri daane, og tok til aa syngje,
bavgd yver Like og mest likso bleik som det:
Kkistus fagiie Sjirli,Carlo! — Liva her, det er aa lida· —
Til em Sind du gjeng, der korkje — Soli brenn hell Kulde-i
» »- plaagar·
2) la male matte, ein valdtain Datide.
Sigd og Ljaa du treiig ’kje lenger — Jkkje held di tunge
bakke.
Vika ho er slutt, og Snnndag — Alle Dagar er— heretter.
Carlo, Kristus have Sjæl«il — Son din skal nok styre-Huse
Exf hev Eiki set aa falle —— Turka burt av heite Vinden-
Eg hen trntt at ho var daaiz — Atter hev eg gjesta Staden.
Og fraa Roti hev det skote — Upp einNnnne nu og fager.
Deri hev vakse npp lik Fat-· sin- -— Til ei Eik ijned veldig
S tigge-
1lnder Greinenne, dei sterke —- Kvil deg dn, Mor Madalenn.
Og lat Tankjen og saa kvila, ——— Tanken paa deri fallne Giki·
Her byrja Madeleine aa snyktegraate høgt, og
tvo———tri Meniie, som, naar det galdt, kunde ha
skote likso sutalanst paa Kristenfolk som paa Sletter-
hønur, tok til aa »viske burt store Taarnr fraa
sine solbrennde Kinnar.
Columba heldt fram paa same Magten ei
Stund, og vende seg snart til den Avfarne, snart
til Skyldfolkez stundom leet ho — som ofteiBal-
lataen ——— den daane sjolti tala og troyste Venenne
sine hell gjeva dei Raad. Ettersont ho dikta, tok
Andlite hennar meir og meir Lystning; Hndi fekk
ein stir, roseraud Lit, som gjorde dei glansande
Tennenne og Elden i dei vide Angesteinamie endaa
fagrare. Det var Pythia paa Trifoteti· Med
Undatat av nokre Sukkar og litt kvcevd Graat,
hohrde ein ikkje den sagtaste Kviskring i Hopeii,
som hengde seg kring henne. Etidaa Orso hadde
mindre Sans for denne vilde Diktingi enn dei
andre, kjennde han seg snart tekjen av den same
Klokkjing som dei andre. Han drog seg burt i ei
mvrk Kraa av Salen og gret som sjelve Sonen
i Huse.
Med ein Gong gjekt det som ei lett Rersle
gjenom Hopenx Krinsen opna seg og ymse Fra-
mandsolk trod inn. Av den Vhrdnaden, dei vart
viste, var det greidt, at dei var hoge Folk, som
cei«a Huse særleg ved aa stige inn. Likvel sae in-
gen eit Ord til dei, av erdnad for Ballataen.
Den, som stirst var innkomen syntest vera ikring
dei firti. Den svarte Klædnaden, det raude Vande,
lagt som ei Rose, den Herskar-Aast·)ni, han viste
fram, sekk Eiti til aa strakst gjeta paa, at det var
Prcefektett. Attuitr honom kom ein bahgd Gamling
med eit gallegult Andlit; han pravde llksomaa
layna eit Plir riedde og nrolege Asugo bak grane
Vrillur· Hati hadde paa seg ein svart Klædning,
som var altfor vid for han; Klmdningensaag enno
ut som ny, men maatte likeviel vera sydd for
fleire Aar sidait· Haii heldt seg alltid paa Sida
av Prefekteii, so ein skulde tru’, han vilde gjayme
seg i Skuggen hans. Endeleg, etter denne sidste,
steig tvo unge hagvakstie Folk inn; dei var solbrennde
og hadde tett Skjeng hver heile Kjakanne; Augo
var borge og djerve og synte ei vhrdelaus Nysikna
Orso hadde vore for lenge burte til aa minnast
Andlitsdragi aat Landsbhfolke; men St)1te av
Gamlingen med grene Vrillur vekkte straks gamle
Minut-. (Mei1«.)
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
