Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
- out gjæte nokle Heim-kjy aa Smaa-
Fedraheimen.
Pris fyr Fjordungaaret Kr. 1.10
med Porto og alt.
Betaling fyreaat.
Fit Blad aat det norske Folket.
Lysingar kostar 10 Øre Petitlinc,
og daa etter Maaten fyr større Bokstavar.
No. 9.
Kristiania den de Marts 1882.
6. Aarg.
VITTIG
Guten fraa Gladheim.
av John Le.
IL.
Livs-Brodden. .
De lei framette, aa Hermod aa Signe
kretur, som inki skulde sendast at
Lang-Heie.
Der va store Skog-Liar, mest Graan
med noko Fureiblandt. Grænanne sto
der mørke aa alvorsklege mæ longt Lav-
skjegg. Paa Graan-Legginne ha tote
ut Harpeis og Kvoe-Dropar; fysst Sole
skjein paa dei, glima dei som Gull aa
Glime-Sieinar. Aa dei store longleggja
gulberkte Furunne, mæ den halvrunde
Krusen i Toppen, som dei rugga so
stolt paa, vilde, som gilde harnisk-klæd-
de Riddarar, snaudt sjaa ne paa all Mu-
gen av Smaaskog ve Føtanne sine.
Some Einerar bou fram store Duskar
blaa Ber for aa faa Lov ti aa vera
ti, andre sto so sinna paa desse stølte
Furunne, at dei nous gult, so de dru-
ste. Store Lægar av Graan aa Fure
laag aa lengta etter dei gamle Dagar,
daa dei va Herrar i Skogen, so dei
groddest yve mæ Mose aa Lav. Hist
aa her gamle hole Tre, utta Merg aa
Bork aa Bar; men sto likevel aa ha
alli briska seg større; ”aa nei for Maal
mi heve! mi æ daa dei beste likevel”,
tenkte dei, fysst Hakkespettinne trom-
må paa dei, so de svara 1 Skogen.
Gamle Stuvar, skrukkutte aa brende,
yvegroddemæ Mosei underlege Figurar,
sto aa vrengde Augo aa rekte Tunga
ut at al den andre livandes Skogen;
dei va daa ti ennaa paa ein Maate,
vrene aa vraange.
De brydde den andre Skogen seg
alli um, men voks aa va gla. Aa gla-
aste va dei, fysst Vinden ylte aa tok
Tak i dei som ”n ville rive dei ikoll; daa
voks aa smaug Røtanne i Grus aa
Stein; dei kjende dei fekk støare aa
støare Tak i Grunnen ette kvor Storme,
som for yve dei.
Aa, for eit Liv, der va i Skogen!
Der flåksa aa fouk Terar aa Røyar,
Ørknur aa Orrar, Hjarpar aa Rjupur;
Hakkespettinne tromma, Skog-Skjer-
anne trætta aa slost iblandt, so kaam
ei Ørn av aa ti aa slo ne, aa der vart
stilt som Naatte. Men snart bar de
i atte, aa alle Smaafuglanne song aa
arbeidde fyr Bonn aa Make.
Heile Skogen va som eit Eventyr:
tyktes dei. Signe sat titt aa fortaalde
Eventyr; han ha alli høyrt Eventyr
fyrre; aa dei tyktest dei saag de alt-
TT TET TOT SSE
samen livandes umkring seg. De va
ISIS
Moro, men de gruste i dei; Trolle
skreik aa greip ette dei. Aa! dæ
bare Regn-Spyta, ho ventar Regn!
Hell de va denne store Greine, som
le-a paa seg! Aa so lo del so gott.
Uppunde Fjelle, der va au Moro;
der blømde Roun aa Hegge, der anga
Selje aa Bjørk. Dei bygde smaa Hus
av Steine, stasa dei upp mæ Louv aa
Blomar, der budde dei; de va Garanne
deires. So 1 beste Moro-e kaam Kol-
bjønn, den store svarte Hounbukken,
aa gjore seg tigo-e i Louve aa Blomane
deires. ”Aa ditt stygge Beist! vi du
lat" vera! Men dei vart hellest inki
so myki sinna paa Bukken; han va so
løglege, gjekk paa tvo Bein aa gjore
Hallingkast, plent som Olav Gullsme,
den beste Dansaren i Bygde.
So skar dei seg Fløytur aa tulla
so vent, at Kreture sto aa langlydde.
Aa Bjølle-Kjyre aa Bjølle-Gjeite rugga
paa Hovue so Bjøllune klaang, dei
ville au vera mæ i Spile.
* Attum Lianne aa Fjelle byrja Hei-e
mæ Flæ aa Fly. Der va vel lett aa
friskt aa anda. Laage Fjell-Ristir mæ
Steinar som store Hus uppaa, goe
Gras-Haddir, vene Kvævar mæ yve dei
tjuge Stakks Slaattur samteigt, so Flot-
tir mæ smaa Bækkesikl aa vene Tjøn-
nar, som spegla av den blaa Himilen
mæ dei smaa kvite Skydottanne. Der
vakte Fisken, aa Smaabylgjunne krulla
seg i Ringar utyve, der kakla Ændar
aa Lom, saamde aa dukka unde.
So kunne dei stande lange Stunder
aa kaste smaa tunne Stein-Flisar, for
aa sjaa kven kunde faa dei ti aa
hoppe aa fljote lengste burtyve Vatne.
So vent som de va, fysst Buska-
pen gjekk roleg aa fint burt i Gras-
Dekkanne. Daa ha dei goe Stunder,
aa trålla aa song. Javnan sette dei
seg daa ti eta av Nista si. Somti
fann dei paa de aa va Gjestir bjaa
hinannan. Den eine kaam daa lang-
reisandes burta eit Holt hell ein store
Steine, den andre bou Mat aa Drikke.
Dei spurde ette, kos Folk livde der
heime, um nokon nys ha døyt, um
nokon skulde gifte seg. Aa, som
dei va aalvorsklege aa lest vera vaksne
aa myki ti Folk!
Men de va ki alstøtt bare Moro
aa gjæte.
aa alslags Av-aat elta Kreture, maatte
dei springe, so Sveitten rann aa Teven
brann i Halsen for aa halle dei iho-
pes. Hell fysst Regne slo aa dei sat
frosne aa gjenomvaate aa kurde som
Fuglar i Bur. Daa va de ”ki store
Moro-e, aa daa vart Daganne lange.
Fyst Sole skjein for varmt, |
ERTER NESA NT STRESS
Somti tuttra daa Signe aa song;
I Regn aa Uver, i Vind aa Væte,
Daa æ de langsamt aa gange gjæte,
Mæ frosne Hændar aa vale Taa,
Ai Dagen lang, so de leitar paa.
Men verste, fysst dei ha gjætt burt
noko av Buskapen. Dei sprang huva,
leita, gret den Dagen lang, aa Kvel-
len kaam inki mæ Kvile. Der heime
murra Leiv paa dei, Kari skjelte, aa
somti fekk dei Hogg, aa lout gange
tisengs utta Kvellsmate. ”Husmans-
Ungar”, ”Fante-Pakk” va Kvellssalma,
som svævde dei inn. Daa kjende dei
seg eisemalle aa utta Venner i Verde.
Dei laag i Halv-Svevne, kasta seg hit
aa dit, aa drøymde dei datt utyve haage
Fjell aa vassa å éendelause Myrar.
Dei huva, men fekk inki Maale upp,
aa ingen svara.
Men i Dag va de hugsamt aa gjæte.
Buskapen gjekk 1 ein Krull ”punde
Fjelle, de va ki anten Regn hell Sol-
skjin, bare ender aa daa glytte Sole
øram, fysst Vinden reiv iSkjyne. Dei
sat aa stelte mæ Garen sin. Den het
Gladheim, aa gla va dei, aa gladeleg
saag Garen ut mæ ungt Louv aa
Hegge-Blom rundt omkring.
”Kven æ de, som kjæm der?” sa
Hermod.
Ho saag upp.
Anne Dyrtid.”
Ho kaam um litt fram ti dei.
”Signe dikkon, Bonn! i Dag hev
di gott gjæte. Stakkars smaa Tru-
skar, d’æ vel vondt aa langsamt mangei
Gong. D’æ "’ki ansleis i Verde, spaar
eg, bære kon; d’æ dyrt’liva. Eg sill
hellest attpaa Heie i Dag ti Sme-Støyl
ette noko Prim. Puh? her va so tungt
upp desse Lianne. Eg lyt sete meg
kvile Ltt. Ho sette seg aa turka
Sveitten av Panna si mæ de fillute
Fyrklæ-e sit. De syntest hellest paa
ho, at ho vaiGodlaje siti Dag. Aa ja,
de va ’ki for de: ho va jamt gla i
Bonn, aa dei i henne.
”Ja mein eg ki dæ
”Mæ eg site kviler, aa eg ser Bu-
skapen dikkons gjenge so snilt, kann eg
likso gott sei dikkon eit Eventyr, —
de liver so upp Smaabonne.”
Åa nei, nei, de va daa Moro! aa
dei sette seg kav innat hennar. Anne
sat aa stirde ut i Lufte, inki som ho
nettupp saag ette noko, men meir som
ho lydde, aa so byrja ho fortelja um
Livs-Brodden.
Der va eigaang ein Konge som va
so rettvis aa snild aa god, aa Folki
va so gla i han; alt treivst aa blømde,
aa Folk livde vel, Daa han so vart
gamal aa skulde ti døy, kalla han
Sonen sin fyr seg aa sae: ”Eg gjev
deg Riki aa alt eg eige, ver rettvis aa
snille mot Folki ditt, aa passe for al-
ting vel paa Livs-Brodden. ,
Sonen lova de, aa so døe den gamle:
Men Sonen gløymde de han. ha
lova, aa vart ein hare ’aa stolte Mann.
Folke maatte krupe paa Kne for han.
aa endaa kunn” dei ”ki faa Retten sin
av han.
Ein Dag gjekk Kongen i Haganne
sine; der va store gjille Tre aa fine
Blomar av alle Slag. Seiste kaam
han ti ein liten Flekk, som va inngjærde
av eit høgt Malm-Gjære. Framfyr
Porten sto ein gamal Mann.
”Kot gjer du her?” sa Kongen.
”Eg æ den, som vaktar paa Livs-
Brodden, sa han. Eg hev tent Far
din so lengi han livde. Han hev vel
tala ti deg um Livs-Brodden, som han
jamt ha slik Umhug for.
Ja. Lat meg faa sjaa, kot der æ
innum Gjære, sa Kongen.
Gamlen let upp Porten, aa Kongen
saag in. Der va som ein Aaker; tu-
sendvis mæ smaa Broddar, liksom
Konn-Brodde glytte upp uto Molle.
De va som Molle va livandes. Fin
fine Eime steig upp av Aakeren, aa
glima i Sole i alle Fargar som ein
Regnboge. Aa mæ EFimen steig upp
noko smaa fine, grøne Spirur liksom
Fnug; desse tok Vinden aa bles utyve
al Heimen.
”Inki anna”, sa Kongen helle haa-
lege, aa snudde seg burt.
”De skulde du ki seie”, sa denGamle;
um inki mi skjynar de, so maa den
Brodden hava undeleg Magt og Evne,
si Far din va so rædd um han. Ei-
gong høyrde eg han sa-e: va ki den,
so vild” de gange kon alli ille.
Dermæ gjekk Kongen.
Eigaang kaam der ein gamal sid-
skjeggja Mann ti Kongsgaren. Kon-
gen tok gott imot han, aa Mannen
fortaalde Tidendar um mange Land,
so Kongen vart gla i han. Eigaang
dei gjekk i Hagen, synte Kongen den
gamle Mannen Livs-Brodden. Mannen
sa ”ki noko mæ de same; men um eit
Bile sa ban: Vi du selja meg Livs-
Brodden? G
Kongen vrei seg unda, svara ”ki
beint paa de, men slo Røda um paa
noko anna.
Gamlen bou Gull, mykje Gull aa
Ædel-Steinar.
”Æ du so rik”? sa Kongen.
”Kaam aa sjaa”, sa Mannen. So
tala han ti ein Tenar han ha-e, aa
bau han aa kjøyre fram Vogninne.
Aa um eit Bil kaam der ei heil Ra
mæ Vognir kjøyrandes framfyr Slots-
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
