det vidare bli ei heil og santi framsyning av, kor langt desse skule-taukar no har naatt, maatte Sverige og Finland takast med. Paa den maaten er daa boka Mit til ei forteljing om folkehøgskulen i ulle nordlanda. Mange skulemenn baade her heime og i grannelanda har gjeve oplysninger om ymse skular og skoleforhold. Eg sender hermed alle ini best« takk. Skrivemaaden skil seg i fleire ting ut fraa den gamle landsmaals-refcskri vinga. Linnv hokynsord endar i ubunde eintal paa e i sta.deu for a, y er bruka i staden for jo og ju (ljos = lys, bljug — blyg), altso valfrie sideformer som er innførde ved kongeleg resolusjon av liJde juni 1010. Dei vigtigaste avvik elles er desse: Substantiv. Dei subst, som etter den gamle skrivemaaten i h. form har i-ending, har hor a-ånding. Adjektiviske ord er bøygde i samhøve med dette. 1 fleirtal har linne hokynsord -er i staden for -or (-ur). Baade for han- og hokynsord er det soleis berre 2 former i ub. fleirtal: -ar. -er (uudantak: ord som faar omlyd, og nokre faa, som etui ar paa. vokal), i b. form fl. -ane, -emn, -ene. Inkjekyusorda bar same form baade i iib. ei ot. og ub. fl. Verb har i infinitiv o Istf. a altso som. i riks maal og soleis som det og vert braka i mange bygder baade paa austland og vestland. Smaaord som um, upp, yver, fyr, fyrr. hyr er skrivne om, op, over, før, bnr, i samansetningar sameleis. Dubbel konsonant er sløyfa i fleire ord, soleis i mit, dit, sii, kan. Fleire ord o<ç vendingar som ikkje ophaveleg er norske, mcu som vert bruka i livande norsk talemaal i vaar tid, er lekne med, moa sovidt mogelegt bøygde etter norske maullover. <table o> <td c>Gudbrandsdalens folkehøgskule oktober 1910. <td r>R. S. </table> *