N. F, S. Grundtvig. Grundtvig s eg jer om seg, at han før denne tid var ein farisæar av strengaste slaget, og liksom alle farisæarar ukjterleg mot andre og snar til aa døme. Men da,a det iiende, som han aldri kunde ha tenkt: verte forelska i. ei gift kvinne, vart. han mykt, og hard lyn det og självgod hei t fi kvarv burt, — For aa døyve hugverken og gløyme pinsla tok han til med sogelesnad att. mest Nordens mytologi, og gjorde elles det, som alle unge menn med poetisk givnad har gjort, naar dei liar gaatt med ulukkeleg og vonlaus elsk: skreiv (likt. Henrik "Wergeland skreiv dikt til „Stella", Grundtvig skreiv om „Laura". So kalla han frua paa Egelykke, Det gjekk reint lett for Wergeland aa vinne over sorga si; men for Grundtvig vart det ei lang og hard tid, før han vann seg fram til ro att. Det var ei tid, lian undra seg over „at ikke solen forlængst skinnede ned paa hans grav." Grundtvig skreiv 110 eit dikt, han kalla „Synet". Han fortel i dette diktet, at han totte aanda til deri avlidne søster lians synte seg for honom, ITo var send for aa. gje honom fred. Det var den ulukkelege elsken, som først kveikte hans dikt arga aver for aalvor. Dei tankar lian hadde høyrt Steffens forkynne i Kjøbenhavn, tok honom att. — Medan han var paa Langeland, sende han ut Heire arbeid. Utgreidinga „Om Religion og Liturgi" var truleg det beste, og det valdet, som vart. mest kjent. Om vaaren 1806 reiste Grundtvig fraa Langeland til Kjøbenhavn. Han fekk friplass paa W al ken dor f s kollegium, som var for unge emnelege vitskapsmenn. Samstundes vart han lærar i soga paa Schouboeske institut, ein av dei mest kjende skulane i Kjøbenhavn den gongen. Hans forfattarverksemd hadde vakt voner om noko stort, og han kom no saman med vener, som gjoide honom kjend med dei mest aand f ul le menn i Kjøbenhavn. Månge av desse vann seg seinare namn, som gjekk langt utanom