46 .A . F. S. Grundtvig. og sjølvsagt, daa størst i dei songbøker, som vert I jr uka i ungdomsskulane. Daa H. Nutzhorn, lærar ved Askov høgskule, heldt paa aa arbeide med ei av dei første høgskulesongbøker, totte lian, at sume av Grundtvigs songar var vei lange og at dei burde brigdast paa her og der. Han gjekk difor op til Grundtvig (1871) og skulde tale med honom om dette. Nutzhorn vart op i under, daa han fekk sjaa, at Grundtvig begynde aa brigde paa dikta mod ein gong; han hadde venta seg, at han skulde bede honom kome att om nokre dagar. Grundtvig let att augo og halla sog att. i armstolen litevetta og sat roleg og tenkte seg om, og so skreiv han eller diktera. Grundtvigs prosastil er for det meste tung, forlesat, lange flokutte setningar og perioder. Slike skrift, vert vanskeleg til det ein kallar folkel esnad. I Danmark dessmeir er stormengda av skriftene hans lite kjende av aal-mugen. Naar han likevel har havt so mykje aa segje for det danske folk og folkeliv, kjem «lot av det, at Danmark har havt og har so mange mill om menn, som har kunne eigne til seg tankane hans og forma dei slik, at dei vart ein aande-leg eigedom for den a al menne mann. Slike menn er først og fremst dei, som arbeider i dei skulane Grundtvig skapte, folkehøgskulane. Dermed er vi komne t LL det i hans verksemd, som er det vigtigaste av dot lier skal verte omtala. Folkelæraren Grundtvig. Sumaren 1839 skreiv Grundtvig eit dikt, som hadde til overskrift: „Aabent Brev til mine Børn." Iler tinn vi i store hovuddrag hans syn paa skule, opseding og oplæring.