45 Desse tvo stormenn, Grundtvig og Wergeland, likna mykje kvarandre, endaa so ulike dei var i mange ting. Det er hj aa, baae dette vidfemnande, desse store syn, denne rikdom paa bilfete, som gjer. at dei ofte vert so vanskelege aa, fylgje og forstaa. Men med salmane til Grundtvig har det seg ikkje so. Dei er folkelege og er vorte kjende og sungne overalt. Salmedikninga hans har skapt ein salmesong i den danske kyrkja, som det kanskje ikkje tinst sidestykke til i noko anna land. Han begynde tidl egt aa, skrive salmar og religiøse songar. Den første vart, dikta i strid saaret 1810, den væne, barnslege trettanhelgs-salmen, som vi kjenner fraa dei gamle lesebøkeme rDeilig er den himmel blaa", — den siste same aaret, som han døydde 1872: „Gammel nok jeg nu er bleven, mellem Vuggen min og Grav." Hans salmediktning strekkjer seg altso over 60 aar. I alt har han skrive 1431 salmar — ei samling paa 5 store band. Hange av desse er omsette eller omskrivne salmar. Men stormengda er heilt hans eige verk. J salmeboka vaar har og mange av desse salmane faatt rom og vert sette høgt, baade av unge og gamle.*) Til reformasjonsfesten 1817 omsette han kampsalmen til Luther: „Eine feste Burg ist, unser Gott" og dikta til det kjende verset: „Guds ord det er vort arvegods". (Landstad nr. 44). Ludvig Lindemann har sett tonar til mange av salmane og songane m. a. t,i! .,Kirken den er et gammelt hus", som vei er den mest storfelte Lindemann har skrive. Mil-lom alle dei salmemelodi ar ban har komponera, er dei til Grundtvigs haldne for dei beste. — I alle norske og endaa meir i dei danske songbøkerne har Grundtvig faatt stort rom, Av Grundtvig* „Sångverk" er iiti salmar i rmt ekne i Landstads salmebok.