A 'orge. 95 Ole Vig likna Wergeland i dette, at han var paa ferde seint og tidleg, arbeidde stedt. Det. var mest som han og hadde ei kjensle av, at livet hans ikkje skulde verte langt, og at ban difor laut nøyte seg. Men dette arbeid var meir enn helsa hans kunde taale. Han livde ugift, tekk ikkje nokon heim. Husstellet og matstyret var det vei ikkje altid so rart med, og dotte gjorde ogso sit til aa bryte ned hans kraft og helse so tidleg. Hausten 1857 vart han sjuk av bronehit og døydde 19de december, ikkje fullt 34 aar gamal 1. Det siste aaret, ban livrle, budde han i huset aat Wergeland „Hjerterum" i. Pilestrædet, og der døydde ban og. Ilan vart gravlagd paa „Vor Frelsers gravlund", nær Henrik Wergelands grav. Millom dei songar, som daa vart sungne var denne av Henrik Ibsen: „Stridsmand! hvil; din k nm pd ug er tilende. Ei dens dybe sværdhug brænde Mer dit ædle bryst' For det kjæreste du vidste. For dit folk, du til dpt sidste Stred den tunge dyst. God er daaden du hur uvet. Nu har ntiadens løn du prøvet, — Evighedens lyst. } terren vil med kjærlig haand Aabne for din frie aand.' Livets strid dig Jannes med Himlens fred." Ein minnestein vart reist paa grava og der staar dette vers av Wexels: „Ole V igs det kjære navn over fjeld og dale gjemmes skal i folkefavn. saga om hum tale." Skriftene til Ole Vig sette merke etter seg paa månge ma atar. Andre forfattarar tok etter, lærde av honom aa skrive greidt og folkelegt. — Endaa større var kanskje det ban fekk utrette gjenom det muntlege ordet, ved foredrag