!>4 Folkeh Bfftktilen. pel Lan hjaa sokneprest Deinboll paa Molde, Jervell hadde j 45—46 vore paa reise i Tyskland. Schweiz og Frankrik for a,a studere skule væsenet der. 1 1850 —51 gav han ut „Norsk Almueskole-Tidende. Et Ugeblad for vor Almueskoles Lærere og Velyndere." Daa dette bladet maatte slutte, fekk Vig saman med P. Andresen og K. Knudsen i-stand eit nytt skilleblad „Den norske Folkeskole, et Maanedsskrift for Lærere og andre Opdragere,'' som kom ut fraa 1852—56. Fraa 1852—57 styrde Vig „Folkevennen" og skreiv dessutan i „Den norske Folkeskole" og ymse andre blad. „Folkevennen" fekk mykje aa segje for folket i den tid. Det ser-merkte ved alt det Vig skreiv, var, at det var so gjén omtenkt og greidt at sjølv folk, som ikkje var større vande med aa lese, kunde fylgje med og forstaa. Paa sine månge reiser omkring i landet fekk han nytt stoff aa arbeide med. Vig kunde bruke baade auga og øyra. — Ein fekk kjensle av, at det ikkje var ein kontorpædagog, ein hadde for seg. Difor gav folk agt paa det, ban hadde aa segje. Det han heldt fram i skrift, og tale sette merke etter seg. —• Paa eit stiftslæra.rmote i Trondheim 1852 vart vedteke ein resolusjon om, at ein berre skulde bruke det muntlege ordet ved op-iæringa, i religion. Lærarane tok til aa krevje, at fag som naturkunna, soga og landkunna skulde faa rom i folkeskulen, og desse krav vart det for ein stor del teke hensyn til i skulelova av 1860. Det var elles ikkje so greidt for dei. som vilde slaa til lyd for Grundtvigs tankar i den tid. Mon desse hadde Ole Vig ei bergfast tru paa til det siste. Han skreiv in. a.: „Var jeg saa viss paa alt, som jeg er urokkelig forvisset om, at det væsentlige i Grundtvigs Anskuelser omsider vil seire — seire saa sändt som Sandheden og Aanden kan seire i en syndig Verden —, da kunde jeg rolig smile ad al mulig Modstand, alle Livets og Dødens Farer." („Den norske Folkeskole", anden aargang, side 336).