X orge. 125 Saa møt fr nm du Dol aa gaa i de Bjøl nu ly st ru som Fædrein paa Romm ogttrds Tune de Førure gje ve, tnæ eldfulle Lane hu skon' de i Kain pen mot Fiendeins Skuro for „Gud hein æ aitaat"; de Aa ingøn Fam! Aa bruk saa dit Mani som Kvein bitars tesi aa ho uti saa dæ hølgja fraa Lindormens Mankje, lyft Moln er te værs mw din heilstopte tnnkje, aa ve tsk r ec: m saa Trø i lia, aa driv dom fraa Lunde ved Nordens aa Alfaders mægtogø Ande! Vestlandet i October 1897. Ein Gudbrandsdøl." (Melodi til denne songen dikta son hans Knut Johatmes Hougen (overlærar, seinare stortingsmann, statsraad, no ekspeditions-ehef i kyrkjedepartementet). Det gjekk stort ord om Bruun rundt om millom folk i Gudbrandsdalen, daa han tok til med skulen. Det var vei faa eller ingen, som skyna kva han vilde. Dei eldre og vituge heldt honom mest for ein raring. Han som var av storfolk og ein lærd mann, som kunde verte professor med 2000 dalar i løn, han sette seg ned som skulemeistar i det fatige Sell! Ikkje kunde dei „verte til noko" heller, dei som gjekk paa skulen hans; ikkje var det eksamen og ikkje kunde ein faa nokon post, om ein hadde vore fler. Kven kunde skyne slikt! Men noko anna var det, som dei skyna og tykte var stort: Bruun hadde vore med i krigen for aa hjelpe den veike i striden mot den sterke. Og so var det dette: Bruun var ingen leigesvein. Det. var ikkje for aa faa eit livebrød han hadde teke til med arbeidet. Gamle fru Bruun hadde pengar, og ho vilde han skulde drive paa; ho skulde skaffe det som trongst i pengevegen. Hausten 1869 fekk Bruun Kristofer .Janson til medlæ-rar. Janson var alt daa ein kjend diktar. Han hadde til denne tid skrive m. a. „Per og Berrit", -Liv"4, „Fraa Bygdomu