126 Folke hugs kulen. og „Han og Ho". Han og kona hans üutte no op til Sell. Horne slutta daa paa skulen og tok fatt paa gardsarbeidet att. Det var rike og ugløymande dagar for dei gutar, som gjekk der i denne tid. — Ein av dei første elevar (Austlid) skriv om dette: „Eg gløymer aldri den fyrste kvelden paa festen der. Eg var reint ør av gleda. Det var Janson, som hugtok oss so heilt. Slik som han kunde tala! Han fortalde om ei fa.arlig friing og mykje meir og skjemta og leika so vi sat i ein laatt. Yi var so glade i Janson alle. Han gjekk der millom os som ein solskins engel og tala dette væne vestland s maalet med slik sylvklang i munn og mæle, han reint try Ilte oss. So lærde han oss aa skrive og opna øyra vaare for form og stil. Og det gjekk so lett: det var som ingen ting. Det var ei kostbar hjelp i dei tider. Ingen i Gudbrandsdalen kunde greidt dette — den gongen — om ikkje Janson hadde vore. — Vi fekk spele komedie og. Og gamle mor Bruun, ho var sjølv med og lærde oss op og klædde oss ut og Bruun denne aalvorsman-nen — no log han so godt." Men elles var det Bruun og aalvoret. hans, som gjorde ster- Krixtofer Janson. Gumle fru Bruun.