224 Folke h ugsk ulen. i tida kring 1890, Det vart i den tid sagt, at vi aldri hadde havt. ein ångdom som Visste so mykje og v ilde so lite. Ei overdriva dyrkjing av den kalde tanken er ein faarleg ting. Ei slik tid er serleg faarleg og vanskeleg for dei nn ge. Det som var ungt i v a art folk, reiste seg mot alt dette. Det synte seg soul Grundtvig hadde sunge: „=--liv udsletter dødens spor, saa altid sig igjen forynger hver ædel slegt i syd og nord." Det vart skipa ungdomslag mest i kvar bygd. Kva det elles kunde vere aa segje paa den ungdomen som kom saman i desse lag — livstrøytt var den ikkje. Ser ein nærmare etter, syner det seg, at dei som oftast stod bakom det heile var menn og kvinner, som direkte eller indirekte hadde faatt paa verknad fraa dei første folkehøgskulane, Noko anna som koin til dette vai1 det, at det gjekk i denne tid som eit, friskt pust av engelsk og amerikansk aandsliv over landet. Hovndmannen for dette var Tambs Lyche, som gjenom sine tidsskrift „Kringsjaatt og „Frie ord" naadde utover til so mange av dei fremste ungdomar i bygdene med sine varmande ord. — Folkehøgskulen hadde ban vei ikkje so mykje skyn paa. Han hadde havt lite høve tü aa bli kjend med den. Men lian kom til aa verke i samme leid som den likevel. — Det, var knapt nokon i heile landet, som gledde seg so over ungdomslaga som han. Det reint politiske og nationale arbeid fekk ny fart i desse aar. Etter 1895 tok folk tü aa vakne og skyne. at det kunde ikkje gaa so lang tid, før vi maatte faa ei aalvor-leg og endeleg avgjerdsle med Sverige. Det nationale arbeid, arbeidet for norskt maal og reint norsk flag, fekk sterk fart. At den vakne ungdomen først og fremst var mod her er sjølvsagt. Johannes Steen, føraren for det nationale politiske parti, Thorvald Lammers, som song „ Draum kvæd ef -og andre viser1, so folk syntest, dei alibi haride høyrt song