Norge. ■223 til at sø go folkehøjskolens gjerning optaget i større udstrækning og paa sikrere grundlag. Paa samme tid som man er enig i, at der fremdeles bør være adgang til at støtte folkehøiskolen paa samme maade som amtsskolen, en ordning, der i al fald vil maatte f elges, hvor folkehøiskolen skal være am bu I erende, antager departementet, at der bør gjøres et forsøg med ved direkte statsbidrag yderligere at støtte de skoler, som vil prøve at gjennemføre denne skoles program med de tillempninger, som udviklingen eller eiendommelige forhold kan iUsigt;." Kyrkjekomiteen i stortinget, gjekk med paa tanken om direkte tilskot til høgskulearbeidet, men gjorde den forandring, at det skulde vere berre „videregaaende f o Ikehøisko ler'', skular med 2 serskilde klasser, som skulde faa eit sovore tilskot. Dei vanlege høgskular skulde ha det som før. — Komiteen skriv at desse skular „særlig vil være beregnet paa glitter og piger i en modnere alder og som tidligere har opholdt sig ved en amts- eller folkehøjskole eller paa, anden maade har tilegnet sig en udover folkeskolen gaaende udvikling.u I denne form vart forslaget vedteke av stortinget i 1S98. Det vart bevilga kr. 19 500 (3/+ budgetaar). — Det var meininga, at det skulde vere 3 slike utvida folkehøgskular, ein i kvar av dei store landsluter: Austlandet, Vestlandet, det nordanfjeUske. Telemarks folkehøgskule, Sund folkehøgskule og Voss folkehøgskule var dei 3 første, som fekk direkte tilskot av staten. I begyndelsen av 90-aara var det, millom landsungdomen ei sterk rørsle, som gjekk under namn av ungdomsrørsla. Ei heil mengd ungdomslag vart skipa, rundt om i bygdene. Det vai' ikkje nokon einskild mann, som vakte ho: det saag mest, ut som det kom av seg sjølv. Ungdomsrørsla kom som ei naturlig motvigt mot ali den likesæla, liugløysa og trøyttleik, som heldt paa aa ta magta fraa landets ungdom