- Sverige. 259 og materialisme, som var skræmeleg, og han sa til Sohlman, at skulde den svenske nation vakne, so maatte anten landet kome inn i ein stor national f aa re, t.d. krig eller ogso maatte der paa folke oply sningsvegen gjerast eit krafttak. Samtala med Flor gjorde eit sterkt inntrykk paa Solilman. Han visste, at Kristian Flor var ein mann. som hadde rett l_.il aa tale med om desse ting. Han hadde ei dyr røynsle fra Danmark og tilstanden i Sønderjylland. Sohlman prøvde vei aa overtyde baade reisekammeraten sin og seg sjølv om, at det ikkje stod so gale til i Sverige, som det ofte kunde sjaa ut til, men ban kunde likevel ikkje gløyme dei ord Flor hadde sagt, Naar ein stor og god tanke tek til aa forfylgje ein mann og det daa er ein mann, som det er noko ved, so vert det ikkje fred eller ro, før han gjev seg inn under tankens magt, so han vert ein lydig tenar. — Soleis gjekk det med Sohlmann og. Denne tanken om Sveriges framtid og Sveriges ungdom gav honom ikkje ro. Den kom fram paa den lange jarn -ban er ei sa. og midt i sjauen og staaket i den store verdensbyen, og daa han kom heim att og fekk meir ro. vart det sjølvsagt endda a verre. Det er fortalt, at han ofte kunde liggje om natta og tenkje paa dette, so han ikkje fekk sove. — Han tenkte paa den lukka det vilde verte for Sverige om ein fekk folkehøgskular utover heile landet. Desse skular maatte skipast av private menn, varme fedrelandsvener, som saag pa a dette A. Sohlman.