Finland. Finlands eldste historie er lite kjend. Det var først etter at den svenske konge Erik (1157) med sit „korstog" hadde bunde landet saman med Sverige, at det kom med i den historiske utvikling. Under svenskestyret bom dei skilde finsko folkestammer til aa vokse seg meir saman. Eit slags sjølvstyre fekk dei i 1581, daa Finland vart storfyrstedøme. 1 det 17de aarh. fekk det m. a. sin eigen „hofr ot", eit universitet (i Aho) og fleire høgre skular. Svensk spraak og svensk kultur trengde etter kvart igjenom, og endaa finnane kunde ha mangt og mykje ara, segje om det svenske herredøme, vai- det med sorg dei maatte finne seg i. at landet i. 1809 vart skilt fraa Sverige og som eit storfyrstedøme bunde til Rusland. Denne kjensla liar diktaren Runeberg gjeve uttrykk for: „Det hade dött eos fosterland, man stod o ch gret vid grafvens rand,': Med fedrelandet hadde dei vei før nærmast tenkt paa Sverige eller Sverige og Finland. Ordet „fosterland" fekk etter 1809 ei onnor meining enn før. Huneberg lærde iin-nanne aa syngje: „Vårt land, värf. land, vårt fosterland". Slagorda vart: „Svenskar äro vi icke mera. lyssar kunna vi aldrig blifva; vi måste vara finnar." Etter avtalen ved freden i Fredriekshamn, landdagsmøtet i Borgå og keisarens'