Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
36 Av Jaak Æht.
segja. Eg kann ikkje skriva til henne no;
kann du tala med henne, so fortel det alt, men
’so hovsamt som du kann. Misser og henne, er
det ute med mes, 1
Dei sagde Aasbjørn eldest fælt i denne
Tid. Haaret hans varalt kvitt; Ryggen bøygde
seg meir og meir. »Han saknar væl Son sinx,
sagde Folk og hadde for fyrste Gong liksom
vondt av den gamle Mannen. Men Sanningi
var, at han var komen i tunge Tankar yver Son
sins Ulukka. Var det for den Synd, som hadde
dyngt seg upp i Ætti, at Straffi no kom? Var
det dei Pengarne, som han og hans Far hadde
prøvt aa klora til seg med Urett, som no strauk?
Og kvi skulde Straff just leggjast paa den
saklause, og der, som ho maatte falla tyngst?
— Gamle Aasbjørn leid hardt under desse Tan-
karne. Han vilde tala med Alvhild, men det
kunde aldri høva til. Alvhild var vandare aa
raaka no i det siste, totte Aasbjørn.
Knut Aasen gjorde seg Ærend til Dale rett
som det var. Og so godt vart han fagnad av
dei gamle, at han altid fekk Mod til aa koma
att. Alvhild likad ikkje dette fraa fyrsto. Men
daa Aaret var gjenget, tenkte ho ikkje so my-
kje paa Leiv som fyrr. Ho kjende seg meir
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
