Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
MANNFOLK
251
Skal me so gaa? sa Blytt.
Myrk um Augo reiste Bjølsvik seg. „Ja," knurra han;
„her er sgu ingen Moro!"
Dei gjekk.
Peter Tordenskjold sat etter og smilte. Det stod
vel Kvinnfolk attum her som all Tid. —
— Ute i Gangen kom Bjølsvik burt for Blytt. Det
var som han var sigin i Jordi.
Men Bjølsvik hadde snerta seg inn i Festsalen.
Kann-hende Frøken Dyring ikkje var der lenger? Ho kunde
ha teki seg Ordi hans til Hjarta; ho kunde vera
heimfari.
Men so saag han henne gaa og svinse att og fram
med denne Tosken Student Kruse. Og ho saag rett
blid ut.
Bjølsvik vart kald att. Og Harm og Hat lagde seg
yvi hans bleike Aasyn.
II.
Ja; ung Dagmar dansa med Laurits Kruse.
Og ho var snild mot Guten. Der inne, daa dei
skulde gjera Kjenskap, hadde han vori so rar av seg,
so tryllt og fortumla, at ho lite Greide hadde kunna faa paa
han; no vilde ho sjaa aa faa han i betre Lag; ho hadde
ei Von um, at det budde meir i han enn ein so med
det same skulde tenkje.
Ho hugsa han fraa desse Fyrelesningane i Vaar.
Ho hadde lagt Merke til den stille bleike Studenten,
som alltid sat i si visse Kraa og saag paa henne, med
burtdrøymde Augo som vart rædde og rømde, berre ho
glytte der burt. Der var noko so reint ved denne
Guten. Den brutale, uvyrdne Mannfolk-Haatten som
ho var so arg paa, og som ho fann hjaa dei fleste,
men mest hjaa süme og visse, den hadde han ikkje
det minste av. Han saag henne ut til aa vera ein
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
